اولین جلسه عمومی که به کنگره ۶۰ آمدم را بهخوبی به خاطر دارم. دستور جلسه، «صورت مسئله اعتیاد» بود. مسافران و همسفران از تجربیات گذشته خود صحبت میکردند، از تفاوت میان درمان و ترک میگفتند و بارها کلماتی مانند اعتیاد و مواد مخدر را به کار میبردند. من که در آن زمان هیچ شناخت و آگاهی از صورت مسئله اعتیاد نداشتم، با شنیدن این کلمات احساس ناخوشایندی پیدا میکردم.
مانند بسیاری از افراد جامعه، تصور من این بود که اعتیاد نتیجه ضعف اراده است؛ اما ورود به کنگره و آموختن آموزشها، دریچه تازهای از شناخت را به روی من گشود و کشف صورت مسئله اعتیاد از بزرگترین دستاوردهای آقای مهندس حسین دژاکام است که زندگی من را دگرگون کرد.
طبق مقاله صورت مسئله اعتیاد از آقای مهندس، برای نخستین بار متوجه شدم که اعتیاد، جایگزینی مواد مخدر بیرونی با مواد شبهافیونی طبیعی بدن است و در اثر این جایگزینی، سیستم تولیدکننده و تنظیمکننده مواد شبهافیونی بدن از تعادل خارج میشود و برای رسیدن به درمان، باید هر سه ضلع مثلث درمان، یعنی جسم، روان و جهانبینی، به تعادل برسند. بنابراین، قطع مصرف بهتنهایی به معنای درمان نیست و نیازمند داروی مناسب در مقدار مناسب و زمان مناسب است. آنجا بود که اهمیت شناخت صورت مسئله را درک کردم؛ چراکه تا زمانی که مسئله را بهدرستی نشناسیم، نمیتوانیم برای حل آن راهکار مناسبی پیدا کنیم.
به من گفتند اینجا «جمعیت احیای انسانی» است. مفهوم این عبارت را بهدرستی درک نمیکردم، اما هرچه بیشتر آموزش میگیرم، بیشتر به معنای آن پی میبرم.
به راستی کنگره۶۰ احیا کننده است. آقای مهندس که بنیانگذار کنگره۶۰ هستند، ابتدا توانستند خود را از چنگال اعتیاد رها کنند و سپس تمام توان و تجربه خود را در مسیر احیای انسانهای دیگر به کار گرفتند؛ اما احیای انسان در کنگره تنها به درمان مسافر محدود نمیشود. همسفر نیز در اثر قرار گرفتن در کنار مسافر از طریق بیسیم دچار آسیبهایی میشود. پس همسفر نیز با بهرهگیری از آموزشهای کنگره فرصت بازسازی و رسیدن به تعادل را پیدا میکند. امروز بهتر درک میکنم که منِ همسفر نیز در این مسیر نیازمند آموزش گرفتن هستم.
آقای مهندس دژاکام به یک موضوع بسنده نکردند و در زمینههای دیگری نیز به بررسی پرداختند. پژوهشهای مطرحشده درباره بیماریهایی مانند صرع، اماس، کولیت، سرطان و در اصل موضوع بیان ژن، نشاندهنده توجه ایشان به ابعاد گستردهتری از سازوکار جسم انسان است. موضوع اهمیت بیان ژن که آقای مهندس دژاکام در صورت مسئله بیماریها بیان کردند بسیار شگفتانگیز است.
آموزشهای کنگره و تحقیقات انجام گرفته، دیدگاهم را نسبت به تریاک تغییر داد. مادهای که پیش از ورود به کنگره، برای من تنها با تخریب و نابودی همراه بود، در متد درمانی کنگره از زاویهای متفاوت مورد بررسی قرار گرفت و نجاتبخش بسیاری از انسانها شد.
از دیگر دستاوردهای آقای مهندس، پرداختن به درمان وابستگی به نیکوتین است. تجربه شخصی ایشان در درمان سیگار و استفاده از نیکوتین خوراکی با کاهش تدریجی، زمینهساز آموزشها و پژوهشهای ارزشمندی در این زمینه شد.
همچنین توجه به موضوع کاهش وزن و تغذیه، نشاندهنده گستردگی نگاه ایشان به سلامت انسان است. در این آموزشها درمییابیم که جسم، شهر وجودی ما است و برای حفظ سلامت آن باید شناخت کافی داشته باشیم، روش درست غذا خوردن و تغذیه صحیح را بیاموزیم. کتاب «کاهش وزن و ساختمان جسم» نیز از آثار ارزشمند بهیادگارمانده از آقای مهندس است که افق تازهای در زمینه شناخت ساختمان جسم، تناسب وزن و تغذیه صحیح پیش روی ما قرار میدهد.
اما در کنار تمام این دستاوردهای علمی، میخواهم به چند تا از کتابهایی اشاره کنم که برای منِ همسفر نیز بهاندازه یک مسافر آموزنده و اثرگذار هستند.
هنگامی که کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» را مطالعه میکنم، احساس میکنم این کتاب تنها روایت سفر یک مصرفکننده برای رسیدن به رهایی نیست؛ بلکه روایت سفر من نیز هست. منِ همسفر هم باید حرکت کنم و مسیر تغییر، تبدیل و ترخیص را طی کنم.
در ابتدا تصور میکردم مشکل تنها مربوط به مسافر است و او باید تغییر کند؛ اما آموزشهای کنگره به من نشان داد که من نیز باید تغییر کنم و در اصل شاید گاهی همسفر باید تغییر کند تا مسافر در راه درمان قرار گیرد. کتاب عشق؛ چهارده واردی برای رسیدن به خود، حاوی قوانینی است که به منظور باز پسگیری گوهر ربوده شده جان آدمی طراحی گردیده است.
همچنین کتاب «حال شما چطور است» من را با مفهوم واقعی حال خوش آشنا کرد. پیش از این تصور میکردم حال خوش یعنی همهچیز مطابق میل من باشد، دیگران همانگونه رفتار کنند که انتظار دارم و هیچ مشکلی در زندگیام وجود نداشته باشد؛ اما بهتدریج آموختم که حال خوش، وابسته به شرایط بیرونی نیست، بلکه باید گنج درون خود را پیدا کنم و همواره بدانم جهان هستی بر پایه اضداد استوار است.
بزرگداشت آقای مهندس تنها به معنای تجلیل از یک شخص نیست؛ بلکه فرصتی است برای قدردانی از علمی که بهجای ناامیدی، راه حرکت را نشان داد و انسانهای زیادی را احیا کرد و باید بدانیم هیچگاه نمیتوان همه دستاورد و کشفیات ایشان را مطرح و درک کرد؛ مطمئنا هر چه بگذرد در صورت افزایش ظرفیت و دانایی خود، بیشتر به آنها پی خواهیم برد.
در پایان میخواهم بگویم: آقای مهندس، شما تنها راه درمان اعتیاد را نشان ندادید؛ بلکه آموزشهای شما تأثیری عمیق بر زندگی ما دارد و تا ابد یاد، نام و علمتان ماندگار خواهد ماند و تا همیشه در جهت احیای انسانها موثر خواهد بود.
بسیار خوشحال هستم و خداوند را شاکرم که در جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ قرار گرفتهام و فرصت آموزش گرفتن را دارم. امیدوارم بتوانم رهجوی خوب و گوش بهفرمانی باشم. به باور من، زیباترین شکل بزرگداشت آقای مهندس این است که تنها از دستاوردهای ایشان سخن نگوییم، بلکه تلاش کنیم این آموزشها را در زندگی خود کاربردی کنیم و با خدمت و فرمانبرداری ادامهدهنده این مسیر سبز باشیم.
نویسنده و ویرایش: همسفر هستی رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول) نگهبان سایت
ارسال: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی ابوریحان تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
152