English Version
This Site Is Available In English

واقعاً چه دستاوردی بالاتر از این است

واقعاً چه دستاوردی بالاتر از این است

جلسه یازدهم ازدوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی مسافر جلیل دبیری مسافر هادی و استادی مسافر ناصربا دستور جلسه «بزرگداشت مهندس دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان ((مقالات تخصصی،درمان سیگار،کاهش وزن)) »سه شنبه 12 آبان  1405 ساعت 17 شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان ناصر هستم یک مسافر

خداوند را شاکرم که امروز این فرصت در اختیار من قرار گرفت تا در این جایگاه حضور پیدا کنم و از آموزش‌های ارزشمند آن بهره‌مند شوم. از ایجنت محترم و عزیزانی که این فرصت را برای خدمت در اختیار من قرار دادند، سپاسگزارم. در رابطه با دستور جلسه امروز، مهم‌ترین دستاورد جناب مهندس دژاکام از نظر من، آموزش روش صحیح زندگی کردن است. من به‌عنوان فردی که روزگاری حتی قدرت تشخیص شب و روز را نداشتم و تمام زندگی‌ام در مصرف مواد خلاصه شده بود، امروز می‌توانم درباره این موضوع صحبت کنم. واقعاً چه دستاوردی بالاتر از این است که انسانی بتواند زندگی دوباره را به افراد بسیاری هدیه دهد؟ چقدر ارزشمند است که انسان در دوران حیات خود آثاری از خود به یادگار بگذارد تا نام و یادش برای نسل‌های آینده باقی بماند. تمام مسافران و همسفرانی که در مقاطع مختلف در کنگره ۶۰ مشغول سفر هستند، از دستاوردهای جناب مهندس بهره‌مند می‌شوند. ایشان با تحقیقات، مقالات متعدد و تألیف کتاب‌های گوناگون، از جمله کتاب‌های مربوط به درمان اعتیاد، کاهش و افزایش وزن و درمان سیگار، میراث ارزشمندی برای ما به یادگار گذاشته‌اند. وظیفه ما این است که با سفر صحیح، فرمان‌برداری و کاربردی کردن آموزش‌ها، از این میراث ارزشمند پاسداری کنیم. کافی است کمی دقیق‌تر به اطراف خود نگاه کنیم و از غفلت خارج شویم تا متوجه شویم در چه جایگاهی قرار گرفته‌ایم و چه خدمات بزرگی در اختیار ما قرار داده شده است. امیدوارم منِ ناصر بتوانم قدردان این جایگاه باشم و آموزش‌های جناب مهندس را در زندگی خود کاربردی کنم. از نظر من، دستاوردهای مهندس تنها به درمان اعتیاد محدود نمی‌شود. ایشان به انسان‌ها زندگی دوباره بخشیده‌اند و روش صحیح راه رفتن، غذا خوردن، معاشرت کردن، رانندگی و رعایت حقوق دیگران را آموزش داده‌اند. در حقیقت، مجموعه‌ای کامل از آموزش‌های زندگی را در اختیار ما قرار داده‌اند؛ به شرط آنکه سفر خود را به‌درستی انجام دهیم و آموزش‌ها را جدی بگیریم. من هیچ‌گاه روزهای نخست سفرم را فراموش نمی‌کنم. اگر بخواهم صادقانه بیان کنم، موتور حرکت من در کنگره با یک آغوش گرم روشن شد. گاهی یک آغوش و یک برخورد محبت‌آمیز می‌تواند انگیزه‌ای در وجود یک انسان ایجاد کند که مسیر زندگی‌اش تغییر کند. در آن روزها، ایجنت وقت، آقای شادکام عزیز، در کنگره حضور داشتند. به یاد دارم در نخستین جلسه‌ای که شرکت کردم، روی صندلی نشستم و مشارکتی انجام دادم. شاید آن مشارکت برای دیگران معمولی به نظر می‌رسید، اما برای من از عمق وجودم بود. تنها کسی که به صحبت‌های من واکنش نشان داد و با محبت مرا در آغوش گرفت، آقای شادکام بودند. ایشان به من گفتند: نگران نباش، درست می‌شود و تمام مسائل حل خواهد شد؛ به شرط آنکه به مسیر ادامه بدهی. من هیچ‌گاه آن روز و آن برخورد محبت‌آمیز را فراموش نمی‌کنم. دوستان، خواهش می‌کنم شرایط روزهای نخست سفر خود را فراموش نکنید. به یاد بیاورید که چه شرایطی داشتید، از کجا آمده‌اید و قرار است به کجا برسید. این موضوع برای من بسیار ارزشمند است. من حال خوش امروز خود را مدیون تمام خدمتگزاران کنگره ۶۰، استاد عزیزم، امیر آقای محترم و تمام عزیزانی هستم که در این مسیر به من کمک کردند. شاید از نظر مالی مشکل چندانی نداشتم، اما در خانه خودم شرایطی داشتم که گاهی احساس می‌کردم یک فرد کارتن‌خواب هستم. فرزندم من دوازده سالش شده بود و به یاد ندارم حتی یک‌بار با او فوتبال بازی کرده باشم. این موضوع نشان‌دهنده تخریب‌هایی است که اعتیاد در زندگی من و خانواده‌ام ایجاد کرده بود. من هیچ‌گاه خسارت‌هایی را که به خانواده‌ام وارد کردم، فراموش نمی‌کنم. البته معتقدم هیچ‌وقت برای جبران دیر نیست و از همین امروز نیز می‌توانیم برای ترمیم آن آسیب‌ها قدم برداریم.این تجربه را به دوستانی که در ابتدای سفر هستند می‌گویم: سفر خود را درست انجام دهید و آموزش‌ها را جدی بگیرید. به‌تدریج به جایگاهی خواهید رسید که ارزش واقعی رهایی و حال خوش را درک خواهید کرد. ما در برابر ایجنت محترم، برادران شال‌دار و خدمتگزاران باسابقه کنگره، هنوز تجربه چندانی نداریم؛ اما همین تجربه‌ای که در مسیر سفر به دست آورده‌ایم، به من ثابت کرده است که اگر سفرمان را درست انجام دهیم، قطعاً به حال خوش خواهیم رسید. گاهی در خانه با تمام وجود خداوند را شکر می‌کنم و می‌گویم: خدایا، شکر که روزی درگیر اعتیاد شدم؛ زیرا اگر آن مسیر را تجربه نمی‌کردم، شاید هیچ‌گاه به این نقطه نمی‌رسیدم و معنای واقعی حال خوش را درک نمی‌کردم. خداوند را شکر می‌کنم که جناب مهندس چنین مکانی را فراهم کردند تا من بتوانم وارد این مسیر شوم و زندگی دوباره‌ای را تجربه کنم. حال خوشی که امروز دارم، واقعاً قیمت‌گذاری‌کردنی نیست. نه با یک میلیون، نه صد میلیون و نه حتی یک میلیارد تومان نمی‌توان ارزش آن را تعیین کرد. این حال خوش خریدنی نیست و من تمام این دستاورد را مدیون آموزش‌های جناب مهندس و کنگره ۶۰ هستم. در اینجا می‌خواهم خطاب به دوستان سفر دومی عرض کنم که تا جایی که می‌توانند، به تازه‌واردان محبت کنند. گاهی حتی یک آغوش گرم و یک برخورد صمیمانه می‌تواند انسانی را به ادامه مسیر امیدوار کند. اگر بتوانیم فردی را با محبت بپذیریم و به او کمک کنیم تا وارد مسیر درمان شود، خدمت بسیار بزرگی انجام داده‌ایم. خدا می‌داند اگر کنگره ۶۰ نبود، شاید زندگی من نیز به‌کلی از هم پاشیده می‌شد. خانواده‌هایی مانند خانواده من که روزگاری پیوند محبت در آن‌ها آسیب دیده بود، امروز دوباره فرصت پیدا کرده‌اند تا این پیوند را ترمیم کنند. این اتفاقات مبارک، از برکات آموزش‌های کنگره ۶۰ و سفر صحیح است. خدماتی که جناب مهندس به انسان‌ها و خانواده‌ها ارائه کرده‌اند، واقعاً بی‌نظیر است. امیدوارم همه ما قدر این فرصت را بدانیم و با درست سفر کردن، به نتایج ارزشمند آن دست پیدا کنیم. در پایان، شعری را که امیر آقا معمولاً در جلسات لژیون برای ما می‌خواندند، به یاد دارم و دوست دارم آن را با شما عزیزان در میان بگذارم:
من از روییدن خار بر سر دیوار دانستم*****که ناکس، کس نمی‌گردد از این بالا نشینی‌ها
من از افتادن سوسن به روی خاک دانستم*****که کس، ناکس نمی‌گردد از این افتادن‌ها و همچنین:
آهن و فولاد از یک کوره می‌آیند برون*****آن یکی شمشیر گردد، دیگری نعل خر است.
این اشعار برای من پیام‌های ارزشمندی دارند. جایگاه واقعی انسان به ظاهر، موقعیت یا بالا نشینی نیست؛ بلکه به عملکرد، آموزش‌پذیری و مسیری است که انتخاب می‌کند. دوست دارم تمام دوستانی که در ابتدای سفر هستند، به‌درستی سفر کنند و به جایگاهی برسند که بتوانند از آموزش‌ها بهره‌مند شوند و حال خوش را تجربه کنند. البته خود من هم در طول سفر، گاهی با رفتارهایم راهنمای خود را اذیت کردم و امیدوارم بتوانم از این پس بهتر عمل کنم.
همچنین شعر دیگری را به یاد دارم:
کاکل از بالا نشینی رتبه پیدا نکرد******زلف از افتادگی همسان مشک و عنبر است
دود اگر بالا رود، کسریِ روشن شعله نیست***جای چشم ابرو نگیرد، گرچه او بالاتر است.
در پایان، از همه عزیزانی که با سکوت و توجه خود به من فرصت مشارکت دادند، سپاسگزارم. امیدوارم بتوانم قدردان این جایگاه باشم و آموزش‌هایی را که از کنگره ۶۰ دریافت می‌کنم، در زندگی خود به کار بگیرم. از همه شما متشکرم. سلامت باشید.

 

(ورود به سفر دوم جهان بینی لژیون هفتم)

تایپ و ویرایش: مسافر رسول لژیون سوم (با استفاده از هوش مصنوعی)

عکاس: مسافر علیرضا لژیون ششم

ارسال خبر: سایت نمایندگی قوچان

 

 

 

 



 

 

 

 

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .