English Version
This Site Is Available In English

از تاریکی اعتیاد تا رسیدن به حال خوش؛ دستاورد ماندگار کنگره ۶۰

از تاریکی اعتیاد تا رسیدن به حال خوش؛ دستاورد ماندگار کنگره ۶۰

دهمین جلسه از دور سی و چهارم، از کارگاه آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا به نمایندگی لویی پاستور با استادی مسافر امیر  و نگهبانی مسافر روح الله و دبیری مسافر حسن با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب ها) » در روز دوشنبه مورخ 11 آبان 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، امیر هستم؛ یک مسافر.
خدا را شکر می‌کنم که این فرصت در اختیار من قرار داده شد تا در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم. از راهنمای عزیزم، نگهبان و دبیر جلسه هم تشکر می‌کنم.
روزهایی که گذشت، روزهای خیلی سختی بود. آقای مهندس به بُعد دیگری رفتند و این موضوع برای من خیلی سخت بود. البته در کنار از دست دادن آقای مهندس، یک‌سری مشکلات سختی هم در زندگی‌ام پیش آمد ؛ ولی با این حال، از ته قلبم وجود آقای  مهندس را کنار خودم حس می‌کردم و  با نگاه کردن به عکس ایشان از ایشان کمک می‌خواستم. مشکلاتم حل شد و مطمئن هستم انرژی آقای مهندس سبب حل مشکلات شدند.
خدا را شکر می‌کنم که در کنگره هستم. دو حکمت در تعطیلی این هفته ی کنگره میبینم؛ یکی احترام به روح بزرگ آقای مهندس و دیگری حل داغ این فاصله ایجاد شده با ایشان. البته روح آقای مهندس همیشه کنار ماست. باید با کمک دکتر امین و دیده بانان و خدمت گزاران کنگره این روزها را بگذرانیم تا بتوانیم راهی را که آقای مهندس برای کمک به انسان‌ها پیش گرفته بودند ادامه بدهیم.
من تلاش خواهم کرد حتی بیشتر از توانم به کنگره خدمت کنم. خیلی برایم مهم است که بتوانم کمکی به کنگره بکنم و حتماً راه مهندس را پیش ببریم. همه ما باید با هم این کار را انجام بدهیم.
دستاوردهای آقای مهندس را  دوستان در جلسات قبلی به آن اشاره کردند، اما مهم‌ترین دستاورد ایشان از نظر من این است که وقتی به شعبه خودمان، ساختمان سیمرغ و استخر می‌روم یا در پارک لاله افرادی را می‌بینم که از کجا به کجا رسیده‌اند، یعنی سفر دومی‌هایی را می‌بینم که واقعاً با حال خوش هستند، این خودش بزرگ‌ترین دستاورد آقای مهندس است. دستاوردی بزرگ‌تر از این نمی‌شود.
هدف آقای مهندس درمان بیماری‌ها بود. امیدوارم به امید خدا و با کمک هم بتوانیم به این هدف  برسیم. یکی از مهم‌ترین بیماری‌ها، اعتیاد است؛ بیماری بسیار سختی که به قول بعضی از دوستان، حتی ممکن است از سرطان هم سخت‌تر باشد. آقای مهندس این مشکل را حل کرده بودند. کسی که بخواهد مشکل اعتیادش را حل کند، اگر به کنگره بیاید، طبق برنامه حرکت کند، خواسته داشته باشد و همه‌چیز را درست انجام بدهد، واقعاً کار سختی نیست و به درمان اعتیاد خواهد رسید.
من در دوران اعتیادم بیش از پنج سال اعتیاد به تریاک داشتم و متأسفانه برادرم هم اعتیاد داشت. برادرم در شهرستان زندگی می‌کرد و تجربه‌ای که از کنگره و  روش های دیگر ترک اعتیاد دارم، و می‌خواهم این تجربه را در اختیارتان بگذارم؛ تجربه‌ای که باعث شد به کنگره بیایم.
برادرم که وضعیت مالی خوبی داشت در شهرستان زندگی می‌کرد و مصرف بالای تریاک داشت. یکی از بستگان، بدون اطلاع ما، ایشان را به یکی از این کمپ‌های اجباری ترک اعتیاد می برد. و زمانی که از کمپ خارج شد مصرف تریاکش به شیشه تبدیل شد.
به علت حال بد از من برای ترک اعتیاد کمک خواست. من هم هیچ تجربه و شناختی از کنگره نداشتم. متأسفانه وقتی به تهران آمد، علاوه بر شیشه، یکی دو ماده دیگر هم مصرف می‌کرد که من واقعاً آن‌ها را نمی‌شناختم. من تا آن زمان حتی شیشه هم ندیده بودم و هیچ ماده‌ای جز تریاک را نمی‌شناختم.
او از من کمک خواست تا ترک کند. به  خانه مادرم که رحمت خدا رفته بود ساکن شد. من هم بر اساس تجربه غلطی که داشتم، او را به یک کلینیک به اسم کنگره ۶۰ بردم که ظاهراً تقلبی بود و من نمی‌دانستم. به او قرص بی‌۲ دادند و نزد روان‌پزشک می‌بردم و هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام دادم.
بعد از بازگشت از  سفر تماس گرفتم و دیدم هیچ جوابی نمی‌دهدو متأسفانه با خبر شدیم ایشان اوردوز کرده بود و دو روز بود که فوت کرده بودند.
یعنی کمپ باعث شد مصرفش از تریاک به شیشه و ماده دیگری که نمی‌دانم سورچه بود یا چه چیزی، تبدیل شود. واقعاً نمی‌دانم چه مصرف می‌کرد.
بعد از این اتفاق، یک‌سری از اعضای خانواده‌اش من را مقصر می‌دانستند. خب، ممکن است من هم به‌خاطر نداشتن تجربه، اشتباهاتی کرده باشم. نمی‌دانستم که با آوردنش ممکن است شرایطش بدتر شود. به همین دلیل، عذاب وجدان زیادی داشتم.
من همیشه به خانواده‌ام فکر می‌کردم و با خودم می‌گفتم با توجه به اعتیادی که دارم، اگر فردا برای دخترم خواستگاری بیاید و بگویند پدرش معتاد است، من چه جوابی باید بدهم؟ یا چطور می‌توانم از پسرم نگهداری کنم؟ پسرم هم بیماری‌ای دارد و من باید از او مراقبت کنم. چطور می‌توانم این مسئولیت را انجام بدهم؟ از طرفی می‌دیدم که مصرف خودم هم بالا می‌رود و مواد مصرفی‌ام تغییر می‌کند. همه این‌ها را می‌دیدم.
آن اتفاق را به یاد آوردم و خیلی ترسیدم. واقعاً ترسیدم، چون آینده خودم را در اتفاقی که برای برادرم افتاده بود، می‌دیدم؛ آینده‌ای که خیلی هم دور نبود.
وقتی تصمیم گرفتم تریاک را ترک کنم، متأسفانه به راهنمایی اشتباه یکی از دوستانم، مصرف قرص بی‌۲ را شروع کردم. باور کنید بعد از یک یا دو سال مصرف قرص بی‌۲، آرزویم این شده بود که دوباره به تریاک برگردم. مصرف قرص بی‌۲ نه وقت خاصی می‌خواست، نه مکان خاصی و نه شرایط خاصی؛ بدنم هم به آن عادت کرده بود.

اما از نظر حافظه و هوش، وضعیت خوبی نداشتم. من کار ساختمانی داشتم و با کارگرانم کار می‌کردم، ولی در روزهای آخر با همه درگیر می‌شدم. کارهایم کم شده بود و اوضاع خیلی خرابی برایم پیش آمده بود.
با کمک یکی از دوستان که کنگره را به من معرفی کرد، به کنگره آمدم.
وقتی کاری را شروع می‌کنم  یا آن را به پایان می‌رسانم یا به بهترین شکل انجامش می‌دهم. ؛ تا روزی که رها نشده بودم، به هیچ‌چیزی در کنگره اعتماد نداشتم، ولی عمل می‌کردم.
به تمام جزئیات و ریزه‌کاری‌های کنگره عمل کردم. با کمک راهنمای عزیزم که واقعاً به من کمک کرد، تمام دستورالعمل‌های کنگره را اجرا کردم. تمام داروهایم را دقیقاً سر ساعت مصرف می‌کردم و حتی یک دقیقه هم تأخیر نداشتم. همیشه از نظر نظم دقت زیادی داشتم.
همین موضوع باعث شد تمام چیزهایی را که در ابتدای سفرم به آن‌ها اعتقاد نداشتم، فقط با فرمان‌برداری انجام بدهم. سه روز بعد از اتمام سفر اولم، معجزه را در خودم دیدم.
سه روز بعد از سفرم به خانه یکی از کارفرماهایم رفتم. وقتی کارم تمام شد، به من یک چای داد. من علاقه زیادی هم به موتور دارم. سوار موتور شدم و به راه افتادم. در مسیر، ببخشید، خیلی راحت به شما بگویم، احساس نشئگی داشتم.
فردای آن روز از راهنمایم پرسیدم. گفتم: آقا سعید، من فکر می‌کنم یک نفر با من کاری کرده است! گفت: چه شده؟ گفتم: فکر می‌کنم یک نفر در چای من چیزی ریخته است. خندید و گفت: بابا، سیستم ایکس، سیستم داخلی‌ات راه افتاده است!
یعنی این یک معجزه است؛ واقعاً معجزه است. البته من اسمش را حال خوش نمی‌گذارم، چون آن چیزی که تجربه کردم، نشئگی بود. من از همان روز تا امروز، روزی سه، چهار بار این اتفاق برایم می‌افتد.
من فکر می‌کنم کسی که سفرش را درست، دقیق و میزان انجام بدهد، صددرصد به این حال می‌رسد؛ نه صرفاً یک حال طبیعی. اگر قرار بود با همان حال طبیعی قبلی سفر کنیم، اصلاً چرا مصرف‌کننده شده بودیم؟ ما با حال بالا و انرژی بالا و قدرت بالا هم نیازی به مصرف مواد نداشتیم.
الان واقعاً مواد در دسترس من هست. چون به کسی دارو می‌دهم، با توجه به اتفاقاتی که افتاده، به‌راحتی آن را اندازه می‌گیرم و بویش می‌کنم، اما واقعاً هیچ نیازی به مصرف ندارم. البته هیچ ادعایی ندارم و نمی‌گویم همیشه همین‌طور خواهد بود، ولی فعلاً شرایط من این‌گونه است.
سفر اولی‌ها، شما برای من مثل برادر هستید و این موضوع خیلی برایم اهمیت دارد. واقعاً من در کنگره همه را دوست دارم.
به‌عنوان یک برادر می‌گویم: تحمل کنید، تحمل کنید و این چند ماه، یازده ماه سفرتان را به پایان برسانید. فرقی نمی‌کند این مسیر سخت باشد یا آسان؛ فقط کمی تحمل کنید. این مدت که بگذرد، قطعاً به حال خوب می‌رسید.
به لبخندهای سفر دومی‌ها نگاه کنید و مطمئن باشید که شما هم به این حال خوب می‌رسید.
ممنون که به صحبت‌هایم گوش دادید.

 

ضبط و تایپ: مسافر یاسر (لژیون2)
عکس: مسافر یاسر (لژیون2)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .