English Version
This Site Is Available In English

شخصیت علمی و میراث ماندگار آقای مهندس

شخصیت علمی و میراث ماندگار آقای مهندس

جلسه پنجم از دوره‌ی بیستم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی زاگرس به استادی راهنما همسفر نرگس، نگهبانی همسفر نرگس و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن) » روز دوشنبه ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خدا را هزاران بار شکر می‌کنم که یک بار دیگر این توفیق نصیب من شد که در کنگره حضور داشته باشم و در این جایگاه بتوانم خدمت کنم. در مورد دستور جلسه داشتم فکر می‌کردم که چطور باید شخصیت آقای مهندس را توضیح بدهم و چه چیزهایی باید درباره ایشان گفته شود. به خودم گفتم اگر بخواهیم مقام آقای مهندس را برای دیگران توضیح دهیم، شاید سال‌های سال هم که بخواهیم صحبت کنیم، باز هم کم بیاوریم. حتی می‌شود درباره ایشان چندین کتاب نوشت. شخصیتی که آقای مهندس دارند، مثل همان بوی گل یاسی است که باید آن را حس کنی. در کنار چنین مردی بودن و در کنار چنین انسانی زندگی کردن، چیزی نیست که واقعاً بتوان آن را توصیف کرد.

آقای مهندس همیشه روی یک ویژگی شخصیتی خودشان تاکید زیادی داشتند و می‌فرمودند که ما باید همیشه از آن عنوان یاد کنیم؛ آن هم شخصیت علمی ایشان بود. همیشه می‌فرمودند: «من یک دانشمند هستم و یک معلم خوب هستم و اگر جایی خواستید از من یاد کنید، از شخصیت علمی من یاد کنید، از مقالات من یاد کنید و از کتاب‌های من یاد کنید.» فکر می‌کنم شاید هر هزار سال یک بار چنین اتفاقی بیفتد که دانشمند بزرگی مثل آقای مهندس به دنیا بیاید و از دانشی که در اختیارش قرار می‌گیرد، برای کاهش درد و رنج بشر استفاده کند. یکی از دغدغه‌های آقای مهندس از همان ابتدای زندگی، کاهش درد و رنج بشر بود. اگر کتاب شصت درجه را مطالعه کنیم، می‌دانیم که آقای مهندس از روزهای اولی که مهندس شده بودند و از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بودند، دغدغه‌شان کاهش درد و رنج انسان‌ها بود. ایشان همیشه معتقد بودند که درد و رنج بشر به دلیل دانش‌های کشف‌نشده است.

بعد از اینکه در رشته مهندسی الکترونیک فارغ‌التحصیل شدند، چشم‌های الکترونیکی را اختراع کردند تا کارگران کارخانه دچار قطع عضو نشوند و دست و پایشان زیر دستگاه‌ها آسیب نبیند. در ادامه، آقای مهندس درگیر اعتیاد شدند. چرا این اتفاق افتاد؟ ایشان همیشه می‌گفتند ما باید آن تاریکی را احساس کنیم و به آن تاریکی برویم تا به خیلی از مسائل محرم شویم و به خیلی از روشنایی‌ها دست پیدا کنیم و آن‌ها در اختیار ما قرار بگیرند. این اتفاق برای آقای مهندس افتاد و ایشان درگیر اعتیاد شدند؛ چرا که رسالت بزرگ‌تری بر عهده ایشان بود. همیشه دنبال راهی بودند که از اعتیاد رها شوند، اما هر راهی را که می‌رفتند، به بن‌بست می‌رسیدند.

اما از آنجایی که آقای مهندس همیشه اعتقاد داشتند هر مسئله‌ای قطعاً یک راه‌حل دارد، آن‌قدر کاوش کردند و آن‌قدر تحقیق کردند تا در نهایت، فکر می‌کنم حدود سال ۷۵ بود که به خودشان گفتند باید در ماه رمضان روزه بگیرند. بدون هیچ برنامه‌ای و بدون هیچ علمی این کار را انجام دادند و بدون اینکه بدانند قرار است چه اتفاقی بیفتد، روزه گرفتند؛ البته با شرایط خاص خودشان. اگر کتاب شصت درجه را مطالعه کنیم، می‌بینیم که آقای مهندس چقدر زیبا در آنجا درباره این قضیه صحبت می‌کنند و برای ما بازگو می‌کنند که چه اتفاقاتی افتاد. ایشان روزه می‌گرفتند، اما در کنارش مواد مصرفی خودشان را هم مصرف می‌کردند. شاید از نظر خیلی‌ها چنین روزه گرفتنی اصلاً درست نباشد، اما آقای مهندس می‌فرمودند: «باز هم بهتر از این است که روزه نگیرم.»

این اولین جرقه‌ای بود که زده شد و در ادامه، روش DST ابداع شد. آقای مهندس می‌گفتند که مصرفشان نظم خاصی پیدا کرده بود و از آنجایی که ایشان به هر چیزی با زاویه دیگری نگاه می‌کردند، همین موضوع باعث شد روی این قضیه دقت و تمرکز بیشتری داشته باشند و در نهایت، روش DST ابداع شد و آقای مهندس به درمان و رهایی رسیدند؛ اما روش DST فقط به درمان اعتیاد و رهایی از آن منجر نشد. در ادامه، ما درمان سیگار را هم با روش DST و آدامس نیکوتین خوراکی داشتیم.

همچنین آقای مهندس مقالات بسیار زیادی درباره بیماری‌های لاعلاج و صعب‌العلاج می‌نوشتند و در دانشگاه‌های بسیار بزرگ و مطرح دنیا، مثل دانشگاه هاروارد، درباره این موضوع صحبت کردند. آزمایشگاه‌های بسیار بزرگی در سطح بین‌المللی و پروفسورهای بزرگی در دنیا بودند که با آقای مهندس همکاری کردند. در نتیجه، روش DST به جایی رسید که بیماری‌هایی مثل سرطان خون، سرطان سینه، ام‌اس، کولیت اولسراتیو و خیلی از بیماری‌های دیگر را هم دربر گرفت.

این‌ها در حد حرف زدن و شعار نیستند. ما می‌توانیم درباره آن‌ها صحبت کنیم. البته من تخصص این موضوع را ندارم و فقط می‌دانم که آقای مهندس در این زمینه‌ها تحقیقاتی انجام دادند و این تحقیقات روی نمونه‌های حیوانی آزمایش شد. آزمایش‌های انجام‌شده روی نمونه‌های حیوانی بسیار موفقیت‌آمیز بود و امیدوارم هرچه زودتر این تحقیقات روی نمونه‌های انسانی هم انجام شود تا درد و رنج انسان‌ها در زمینه بیماری‌های لاعلاج هم کاهش پیدا کند.

امیدوارم به آن چیزی که آقای مهندس همیشه به آن اعتقاد داشتند و دوست داشتند اتفاق بیفتد، یعنی جهانی شدن کنگره ۶۰، برسیم. قطعاً این اتفاق می‌افتد؛ چون آقای امین همیشه می‌فرمودند: «کاری که با عشق انجام شود، محکوم به پیروزی است.» آقای مهندس با عشقی که به انسان‌ها داشتند، مرتب در حال تحقیق بودند تا درد و رنج بشر را کاهش بدهند و تا به امروز مسیر بسیار بزرگی را برای انسان‌ها باز کرده‌اند.

همین اعتیادی که ما این‌قدر ساده از کنارش رد می‌شویم، چون رهایی بچه‌ها را می‌بینیم، به قول معروف انگار آسفالتش کرده‌اند و این راه خیلی هموار شده است. بچه‌ها خیلی راحت می‌توانند وارد کنگره شوند، به‌صورت VIP سفر کنند و به درمان و رهایی برسند. درمان سیگار و کاهش وزن هم همین‌طور است. شاید برای ما عادی شده باشد، اما در سراسر دنیا انسان‌های زیادی دارند با این مسائل دست‌وپنجه نرم می‌کنند و اصلاً راه‌حلی برای آن‌ها پیدا نمی‌کنند.

من به‌عنوان کسی که فکر می‌کنم آقای مهندس کار بزرگی در زندگی‌ام انجام داده‌اند، ارزش بسیار زیادی برای جایگاه و شخصیت ایشان قائلم و باید از این به بعد قدم‌هایم را خیلی محکم‌تر بردارم تا چراغی را که آقای مهندس روشن کرده‌اند، به آیندگانمان منتقل کنیم. باید چراغ کنگره ۶۰  روشن باشد تا نسل‌های بعدی هم بتوانند از آن استفاده کنند. در نهایت، یکی از دستاوردهای خیلی مهمی که آقای مهندس یادگار در بین ما گذاشتند، به نظر من همان رهایی است که برای ما اتفاق افتاد.

من همیشه به بچه‌ها می‌گفتم شما تصور کنید که آقای مهندس خودشان به رهایی رسیده بودند و می‌گفتند خب، بقیه انسان‌ها به من ارتباطی ندارند و به زندگی خودشان ادامه می‌دادند. در آن صورت، هیچ‌وقت کنگره ۶۰ تشکیل نمی‌شد. چه بلایی سر ما می‌آمد؟ واقعاً خودمان کجا بودیم؟ مسافرانمان کجا بودند؟

یکی دیگر از دستاوردهای بسیار بزرگ آقای مهندس، همین پیوند محبت است که بذر آن را در بین ما کاشتند. همان‌طور که در ابتدای جلسه می‌گویند، تنها پیوند محبت است که ما را به هم متصل نگه می‌دارد. واقعاً این اتفاق می‌افتد و اتصالی که ما با آقای مهندس داریم، از جنس محبت است؛ محبتی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. شاید آقای مهندس امروز از لحاظ فیزیکی در بین ما نباشند، اما قطعاً از لحاظ معنوی در کنار ما هستند و شاید انتظار دارند که ما راهشان را ادامه بدهیم؛ چون ما همه شاگردان آقای مهندس هستیم و این افتخار نصیب ما شده است که در این بُعد از حیات، شاگرد دانشمند بزرگی مثل آقای مهندس باشیم.

هیچ‌وقت نباید از کنار این نعمتی که به ما داده شده است، ساده عبور کنیم. باید قدر این صندلی‌ها را بدانیم و قدر این را بدانیم که می‌توانیم به کنگره بیاییم و از آموزش‌ها استفاده کنیم. امیدوارم بتوانیم میراث آقای مهندس، پیوند عشق و محبتی را که بین ما به وجود آوردند و دانشی را که به امانت در اختیار ما گذاشتند، به آیندگان منتقل کنیم و امانت‌داران بسیار خوبی برای این میراث ارزشمند باشیم.

دریافت نشان پیمان وادی هشتم مرزبان همسفر مریم توسط ایجنت همسفر نرگس

مرزبانان کشیک: همسفر مریم و مسافر محسن
تایپ: راهنمای تازه‌واردین همسفر مهین
عکس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون دوم)
همسفران نمایندگی زاگرس

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .