جلسه هشتم از دوره سی و سوم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری ، ویژه مسافران روزهای یکشنبه با استادی:راهنمای محترم مسافر یوسف و نگهبانی: مسافرحسن و دبیری: مسافرمحمد با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس دژاکام ودستاوردهای علمی ایشان ، مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن » در تاریخ 10آبان ماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، یوسف هستم، یک مسافر.
ابتدا از نگهبان محترم جلسه تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار بنده قرار دادند تا بار دیگر در جمع شما عزیزان باشم. همچنین از راهنمای محترم، آقای احمد اکبرآبادی، لژیون خدمتگزار، گروه مرزبانی و ایجنت محترم نیز صمیمانه سپاسگزارم.
قطعاً در طول این چند جلسه، دوستان درباره دستاوردهای آقای مهندس بسیار صحبت کردهاند و حق هم همین است. به نظر من، اگر یک سال دیگر هم بخواهیم درباره دستاوردهای ایشان صحبت کنیم، باز هم کم است. از روش [DST] در درمان اعتیاد گرفته تا درمان سیگار، چاقی، کرونا و حتی بیماریهای خاصی مانند [MS] و برخی سرطانها. من خودم یکی از همان افرادی بودم که در کنگره [60]، از درمان بیماریای که لاعلاج به نظر میرسید، بهرهمند شدم.
وقتی به این موضوعات نگاه میکنیم، در ظاهر فقط نام میبریم؛ میگوییم روش [DST]، درمان اعتیاد، درمان سیگار یا درمان بیماریهای خاص. اما واقعیت این است که درباره هر کدام از اینها میشود یک کتاب نوشت و ساعتها سخن گفت. هر کدام از این دستاوردها، حاصل سالها تفکر، تجربه، آزمایش و رنج است.
اگر به گذشته نگاه کنیم، میبینیم که زمانی بیماریهایی مانند وبا، آبله و سرخک، جان انسانهای زیادی را میگرفتند؛ چون هنوز راهحل و درمانی برای آنها پیدا نشده بود. در مورد اعتیاد هم همینطور است. وقتی میگوییم «درمان اعتیاد»، نباید ساده از کنار آن عبور کنیم؛ چون خیلیها واقعاً به خاطر اعتیاد جانشان را از دست دادند و خیلی از خانوادهها به خاطر آن از هم پاشیده شدند. درباره کرونا هم همینطور بود؛ خیلیها عزیزانشان را از دست دادند و رنج فراوانی تحمل کردند.
در همین میان، بعضی انسانها میآیند و اثری ماندگار از خود بر جای میگذارند. شاید همه ما نام کسانی را که در طول تاریخ راه درمان بیماریها را پیدا کردهاند، ندانیم، اما اثر کارشان هنوز باقی است. آقای مهندس دژاکام هم یکی از همان انسانها بودند؛ انسانی که برای کاهش درد و رنج بشر قدم برداشت و راهی را ارائه داد که امروز زندگی بسیاری از انسانها را تغییر داده است.
من خودم از کسانی بودم که در اوایل شیوع کرونا به این بیماری مبتلا شدم و حس بویایی و چشاییام را از دست دادم. اما به دلیل ایمانی که به آموزشها و روشهای آقای مهندس داشتم، مسیر خودم را با اعتقاد ادامه دادم. شاید آن زمان بعضیها این حرفها را بهسادگی نمیپذیرفتند، اما برای من تجربهای بود که باعث شد بیشتر به عمق نگاه و آموزشهای ایشان پی ببرم.
آنچه میخواهم عرض کنم این است که در نهایت، چیزی که از انسان در این دنیا باقی میماند، اثر اوست؛ عملی است که انجام داده و نوری است که در زندگی دیگران روشن کرده است. ما به این دنیا نیامدهایم که فقط زندگی کنیم و برویم؛ آمدهایم که اثری از خود به جا بگذاریم، نفس خود را تربیت کنیم و در مسیر تکامل قدم برداریم.
روزی که خبر رفتن آقای مهندس مطرح شد، من عرض کردم که به جای تسلیت، تبریک میگویم. نه از این جهت که فراق ایشان دردناک نبود؛ اتفاقاً بسیار سخت و سنگین بود و برای خود من هم این خبر بسیار تلخ بود. اما از این جهت تبریک گفتم که انسانی با این عظمت، با این میزان خدمت، با این اثرگذاری عمیق، به مرحلهای از تکامل رسیده بود که میتوان گفت مأموریت خود را در این بُعد به انجام رسانده است.
ما همه باید از خود بپرسیم که چه اثری از ما بر جای خواهد ماند. آن اثری که باید بماند، نه ناهنجاریهای رفتاری ماست، نه رنجی که به اطرافیانمان دادهایم، و نه ردپای خطاهای ما؛ بلکه کار مثبتی است که برای کاهش درد و رنج دیگران انجام دادهایم. دستاوردهای آقای مهندس، از درمان اعتیاد تا آموزش جهانبینی، همه در همین راستا بود؛ یعنی کم کردن درد و رنج بشر.
اگر چنین انسانی شایسته تکریم و تبریک نباشد، پس چه کسی هست؟ کسی که راهی را پیدا کرد که هزاران نفر از تاریکی اعتیاد نجات پیدا کنند، خانوادهها دوباره شکل بگیرند و انسانها دوباره به زندگی برگردند. این کار کوچکی نیست.
همه ما به واسطه درمان اعتیاد وارد کنگره [60] شدیم. بعضیها قطع مصرف میکنند، بعضیها به درمان میرسند، بعضیها وارد خدمت میشوند و بعضیها با مطالعه و آموزش بیشتر، به جایگاهی میرسند که بتوانند دست دیگران را بگیرند و راهنما شوند. این یعنی حرکت در مسیر رشد، مسئولیت و خدمت.
برای من، تبریک گفتن از این جهت معنا داشت که آقای مهندس دژاکام، پس از انجام این همه خدمت، در جایگاه یک معلم ماندگار قرار گرفتند؛ معلمی که اثر آموزشهایش همچنان باقی است و چراغی که روشن کرده، همچنان روشن خواهد ماند. چنین انسانی اگرچه از میان ما رفته است، اما نام، راه و آموزشهایش هرگز از بین نخواهد رفت.
در کتاب «[60] درجه»، آقای مهندس جملهای دارند با این مضمون که اثر یک حکم، در زمان حیات قاضی، آنگونه که باید، بزرگ جلوه نمیکند. یعنی بسیاری از انسانهای بزرگ، در زمان حیاتشان آنطور که شایسته است شناخته نمیشوند و عظمت کارشان بعدها بیشتر روشن میشود. تاریخ هم این را بارها ثابت کرده است.
آقای مهندس هم در مسیر خود سختیها و مخالفتهای زیادی را تحمل کردند. اما با وجود همه موانع، ایستادند و راه را ادامه دادند. ما باید خدا را شکر کنیم که در دورانی زندگی کردیم که توانستیم از حضور چنین انسانی بهرهمند شویم، در زمان او به درمان برسیم و از آموزشهایش استفاده کنیم.
برای من، بزرگترین دستاورد آقای مهندس فقط درمان اعتیاد یا روش [DST] نبود؛ بلکه سی دی ها و آموزشهایی بود که به من دادند. چیزهایی را از ایشان یاد گرفتم که نه در خانه آموخته بودم و نه در مدرسه و دانشگاه. فکر میکنم خیلی از ما چنین حسی داریم؛ اینکه آقای مهندس مسائلی را برای ما روشن کردند که شاید هیچکس دیگری نتوانسته بود با این شفافیت و عمق به ما بیاموزد.
بنابراین، به نظر من امروز وظیفه ما فقط تأسف خوردن و تسلیت گفتن نیست. بهترین کاری که میتوانیم انجام دهیم، ادامه دادن راه ایشان است. باید بخوانیم، آموزش بگیریم، برای امتحان راهنمایی تلاش کنیم، خدمت بگیریم و در راستای اهداف کنگره [60] حرکت کنیم.
نباید به این موضوع نگاه کنیم که هر خدمتی بالاخره یک روز تمام میشود و تحویل داده میشود. بله، همینطور است؛ هیچ خدمتی در کنگره [60] ابدی نیست. این چراغی است که دستبهدست میشود. مهم این است که وقتی این چراغ در دست ماست، آن را بهدرستی حمل کنیم و روشن نگه داریم.
حتی خود آقای مهندس دژاکام نیز این مسئولیت را به انجام رساندند و رفتند. اما راه باقی مانده است. پس ما هم باید تمام تلاش خود را بکنیم که در مسیر کنگره [60] باشیم، آموزشها را جدی بگیریم و سهم خودمان را در ادامه این راه ادا کنیم.
از همه شما عزیزان سپاسگزارم که به صحبتهای من توجه کردید.

.gif)
ضبط صدا: مسافر اشکان(لژیون دوم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر مصطفی(لژیون دوازدهم)
انتشار:مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
257