سیزدهمین جلسه از دور بیستم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی راهنمای محترم مسافر منصور، نگهبانی راهنمای محترم مسافر علی و دبیری موقت مسافر رضا، با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاورد های علمی ایشان (مقالات)» روز یکشنبه مورخ ۱۴۰۵/۰8/10 رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:
مجدداً سلام دوستان، منصور هستم، یک مسافر.
خداوند را شاکرم که بار دیگر این جایگاه در اختیارم قرار گرفت تا در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم، از آموزشهای شما بهرهمند شوم و از این فرصت ارزشمند استفاده کنم.
در ابتدا از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر و قدردانی میکنم که چنین بستری را فراهم کردند تا ما بتوانیم در کنار یکدیگر قرار بگیریم، به حال خوش و رهایی برسیم، به هم محبت کنیم و از انرژی یکدیگر بهرهمند شویم.
همچنین از راهنمای عزیزم، آقای امیرحسین، صمیمانه تشکر میکنم؛ چراکه حقیقتاً هر آنچه امروز دارم، حاصل زحمات، آموزشها و دلسوزیهای ایشان است.
در ابتدا رهایی آقای سعید از لژیون سوم را به خودشان، راهنمای محترمشان و خانواده بزرگ کنگره ۶۰، بهویژه نمایندگی ملایر، تبریک عرض میکنم. امیدوارم شاهد استمرار این رهاییها و حال خوش در زندگی همه عزیزان باشیم.
اما در مورد دستور جلسه امروز، یعنی «دستاوردهای مهندس حسین دژاکام»، باید بگویم که من در جلسه گذشته هم اشاره کردم که دستاوردهای آقای مهندس آنقدر گسترده و ارزشمند هستند که با یک یا دو جلسه و حتی یک ماه و دو ماه نمیتوانیم حق مطلب را درباره آنها ادا کنیم.
بعضی از این دستاوردها آنقدر با زندگی روزمره ما عجین شدهاند که متأسفانه برایمان عادی و تکراری شدهاند؛ درحالیکه اگر کمی عمیقتر به آنها نگاه کنیم، متوجه عظمت و ارزششان خواهیم شد.
اگر بخواهم درباره لژیون سردار صحبت کنم، یک سؤال برای من مطرح میشود:
مهندس چه ساختار و چه سیستمی ایجاد کردهاند که انسانی که روزگاری در دوران مصرف، حتی برای به دست آوردن یک سکه دهتومانی حاضر بود تمام دریا را خشک کند، امروز بعد از رهایی و آموزش، با عشق و علاقه بخشی از دارایی خود را در اختیار دیگران قرار میدهد؟
چه اتفاقی در وجود این انسان افتاده است؟
روزی تمام فکر و ذهن ما معطوف به مصرف مواد بود و کوچکترین چیزی که به دست میآوردیم، برایمان ارزش مادی داشت؛ اما امروز در کنگره یاد گرفتهایم که ببخشیم، محبت کنیم و از بخشیدن لذت ببریم.
امروز در لژیون سردار، هرکس بهاندازه توان مالی و بضاعت خودش مشارکت میکند و در مقابل، احساس رضایت، آرامش و انرژی مثبت دریافت میکند. آیا این یک دستاورد بزرگ نیست؟
انسانی که روزگاری تمام ابزار و ذهنیتش درگیر مصرف بوده، امروز به مرحلهای رسیده که به دیگران عشق میورزد و برای رهایی انسانهای دیگر قدم برمیدارد.
این تغییر، اتفاق کوچکی نیست.
دستاورد دیگر کنگره، همین محبت و عشق عمیقی است که میان اعضا شکل گرفته است. شما کجا سراغ دارید راهنمایی از شهری مانند بروجرد، با خودروی شخصی و هزینه خودش، این مسیر را طی کند و با وجود تمام مشکلات و گرفتاریهای زندگی، برای کمک به رهایی یک انسان در کنار او قرار بگیرد؟
به نظر من، این یکی از بزرگترین دستاوردهای کنگره است.
در کنگره، دیگر مهم نیست فردی که وارد میشود چه کسی است، چه جایگاه اجتماعی دارد، چقدر تحصیلات دارد یا چه عقایدی دارد؛ آنچه اهمیت دارد این است که انسانی با حال خراب وارد شده و ما دوست داریم به او کمک کنیم تا به رهایی و حال خوش برسد.
اگر بخواهیم مقایسه کنیم، در یک دانشگاه معمولی، افراد با شرایط و پیشینههای مختلف برای کسب علم کنار یکدیگر قرار میگیرند؛ اما در کنگره، انسانهایی که بسیاری از آنها با حال خراب و درگیر اعتیاد وارد شدهاند، در مسیری قرار میگیرند که نهتنها به درمان خود فکر میکنند، بلکه تمام تلاششان را برای کمک به دیگران نیز به کار میگیرند.
این ساختار ارزشمند را چه کسی ایجاد کرده است؟
مهندس حسین دژاکام با اندیشه، دانش، عشق و نیت پاک خود چنین بستری را فراهم کردند. من باور دارم حمایت نیروهای الهی و قدرتهای معنوی نیز در شکلگیری و استمرار چنین ساختاری بیتأثیر نبوده است.
امیدوارم همه ما قدردان این جایگاه باشیم و دستکم خودمان بدانیم کنگره برای ما چه کرده و امروز چه مسئولیتی در قبال آن داریم؛ تا بتوانیم آموزشهایی را که دریافت کردهایم، در زندگی روزمره خود کاربردی کنیم.
نکته دیگری که میخواهم به آن اشاره کنم این است که ما انسانها معمولاً تا زمانی که چیزی را در اختیار داریم، قدر و ارزش آن را بهدرستی نمیدانیم. گاهی زمانی متوجه ارزش واقعی یک نعمت میشویم که آن را از دست دادهایم.
همه ما از فقدان مهندس حسین دژاکام ناراحت و متأثریم؛ اما شاید اکنون بیش از گذشته متوجه عمق خدمات و عظمت دستاوردهای ایشان شده باشیم.
به نظر من، این فقدان باعث شده است که آرامآرام بیشتر به داشتههایمان، آموزشهایمان و ساختاری که برایمان به یادگار مانده است، فکر کنیم و قدر آنها را بدانیم.
برای مثال، تا پیش از این شاید خیلی به جایگاه نگهبانی و وظایف آن فکر نمیکردیم. وقتی صحبت از نگهبان جلسه میشد، تصورمان این بود که فردی مسئول حفظ نظم و برگزاری جلسه است؛ اما با گوش دادن به سیدی برداشت استاد امین، متوجه شدم که مسئولیت مهندس بسیار فراتر از این موضوع بوده است.
ایشان علاوه بر رهبری و هدایت کنگره، همواره به دنبال شناسایی آسیبها، نیروهای منفی و خطراتی بودند که ممکن است به این ساختار لطمه بزند و برای مقابله با آنها راهکار و پادزهر مناسب ایجاد میکردند تا این مجموعه بتواند مسیر خود را با سلامت ادامه دهد.
وقتی از این زاویه به موضوع نگاه میکنیم، متوجه میشویم که دستاوردهای مهندس حسین دژاکام فقط به درمان اعتیاد یا تأسیس یک مجموعه محدود نمیشود؛ بلکه ایشان ساختاری بنا کردند که انسانها در آن یاد میگیرند چگونه تغییر کنند، چگونه محبت کنند، چگونه ببخشند و چگونه برای رشد و رهایی دیگران تلاش کنند.
در پایان امیدوارم ما بتوانیم بیش از گذشته به ارزش کنگره ۶۰ و آموزشهایی که در اختیارمان قرار گرفته است پی ببریم و قدردان این میراث ارزشمند باشیم.
سپاسگزارم که به صحبتهای من گوش دادید.
مرزبان خبری: مسافر بهرام
عکاس : مسافر محمد لژیون پنجم
تنظیم، تایپ و ارسال گزارش : مسافر رسول لژیون چهارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
488