اولین جلسه از دور چهل و هشتم از کارگاه آموزشی عمومی ، خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا به نمایندگی لویی پاستور با استادی راهنمای محترم آقا مجید و نگهبانی مسافر اکبر و دبیری مسافر علیرضا با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب ها)» ، در روز شنبه مورخ 09 آبان 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.
.jpg)
سلام دوستان، مجید هستم یک مسافر.
امیدوارم فرصت داشته باشم در این جایگاه از محضر شما بیاموزم و از تجربیات ارزشمندتان بهرهمند شوم.
در ابتدا، لازم میدانم عرض کنم که پس از گذشت سه هفته از این اتفاق بسیار سنگین، همچنان همه ما فقدان مهندس را احساس میکنیم. حضور من در اینجا بیدلیل نیست؛ چراکه خودم نیز حفرهای بزرگ در دلم احساس میکنم و هنوز نمیدانم چگونه باید این خلأ را پر کنم و با آن کنار بیایم.
مهندس شخصیتی کمنظیر داشتند. در همین لحظه، شعری به خاطرم آمد که به نظرم بیانگر بخشی از جایگاه و مسئولیت ایشان است. حافظ میفرماید:
«در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
جلوهای کرد رخت دید ملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد
ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راهنشین باده مستانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند»
این ابیات به داستان خلقت، آفرینش جهان و انسان و مسئولیتی اشاره دارند که در وجود انسان به امانت گذاشته شده است. به اعتقاد من، مهندس نیز در مسیر زندگی خود به چنین درکی از حقیقت و مسئولیت رسیده بودند.
ایشان در سال ۱۳۷۶ به رهایی رسیدند و پس از آن، مسیری را آغاز کردند که در سال ۱۳۷۸ به تشکیل جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ انجامید.
من پزشک بودم، اما چنین اقدامی انجام ندادم. از سال ۱۳۷۷ در زمینه درمان اعتیاد فعالیت میکردم، اما آن احساس مسئولیت و انگیزهای که در وجود مهندس شکل گرفته بود، مرا به این نتیجه رساند که گویا ایشان برای انجام مأموریتی خاص انتخاب شده بودند. در این مسیر، دورههای مختلفی را پشت سر گذاشتند و با ظرفیت و مسئولیتی که بر عهده داشتند، به حرکت خود ادامه دادند.
بسیار دوست داشتم همه بدانند که ما واقعاً با تمام وجود و به شکلی وصفناشدنی مهندس را دوست داریم و جای خالی ایشان را احساس میکنیم.
.jpg)
جمعه گذشته، در مراسم نوزدهمین کنگره دانش اعتیاد حضور داشتم. سخنران مراسم اختتامیه، آقای دکتر مکری بودند. ایشان حدود بیست سال درباره مهندس و فعالیتهای ایشان تحقیق کرده بودند. دکتر مکری از استادان دانشگاه تهران، معاون آموزشی و از مسئولان مرکز ملی مطالعات اعتیاد هستند.
نکتهای که در سخنان ایشان برای من بسیار جالب بود، این بود که ابتدا به خانواده مهندس تسلیت گفتند و سپس به نکته مهمی اشاره کردند. ایشان تأکید کردند که مهندس فردی بسیار خلاق بودند و نباید ایشان را بهعنوان یک رقیب علمی یا صرفاً یک درمانگر در نظر گرفت. مهندس دانشآموخته پزشکی نبودند، اما جامعه ما به وجود چنین افرادی نیاز داشت؛ افرادی که بتوانند در ارکان مختلف جامعه و سازمانها حضور پیدا کنند، نظامهای موجود را به چالش بکشند و با یافتن راهکارهای جدید، زمینه پیشرفت و تعالی را فراهم کنند.
ایشان همچنین بیان کردند که بارها دستیاران و رزیدنتهای خود را به پارک طالقانی برده بودند تا از نزدیک مشاهده کنند چگونه یک فرد میتواند چنین شبکه گستردهای ایجاد کند، مسئولیتها را بهدرستی تقسیم کند و به انسانهای مختلف کمک کند تا در مسیری که انتخاب کردهاند، پیشرفت کنند؛ مسیری که بخشی از آن به درمان اعتیاد مربوط میشود.
وقتی صحبت از تشکیل جمعیت احیای انسانی در سال ۱۳۷۸ به میان میآید، ذهن من به این موضوع معطوف میشود که مهندس چگونه با تفکر خلاق خود، حرکتی را آغاز کردند و آن را بهتدریج گسترش دادند.
به نظر من، ایشان هر روز بر ظرفیتها و تواناییهای این مجموعه افزودند. با تفکری سالم و عملکردی سالم پیش رفتند و همواره به اصل مسئولیتپذیری پایبند ماندند. هیچگاه هدف و مسیر اصلی خود را گم نکردند.
یکی از ویژگیهای بسیار ارزشمند مهندس، نوع برخورد ایشان با مسافران، بهویژه مسافران سفر اول بود. برای ایشان، مسافران سفر اول جایگاه ویژهای داشتند و همواره با احترام و توجه خاصی با آنان برخورد میکردند. ایشان هیچگاه اصل و هدف حرکت را فراموش نمیکردند و بهخوبی میدانستند که خدمت به انسانها و کمک به رهایی آنان، از مهمترین مسئولیتهای این مسیر است.
از دیگر دستاوردهای ارزشمند مهندس، کتابها، مقالات، ارتباط با انجمنهای مختلف و طرح دیدگاههای جدید در حوزههای علمی و درمانی بود. جامعه ما به چنین دیدگاههایی نیاز داشت؛ بهویژه در زمینه مسائلی مانند سندروم روده تحریکپذیر، بیماری اماس، سرطان و موضوعات دیگری که در سالهای پایانی فعالیت ایشان نیز مورد توجه قرار داشتند.
.jpg)
در اینجا مایلم به خاطره دیگری اشاره کنم. چندین بار که در خدمت مهندس بودم و برای رهایی افراد حضور داشتم، متوجه نکته جالبی شدم. ایشان هنگام امضای برگه رهایی، برای خودشان نشانهای در نظر گرفته بودند؛ به این صورت که ناخن انگشت اشاره خود را بلند نگه میداشتند. این نشانه برای من بسیار جالب بود و احساس میکردم برایشان یادآور نکتهای مهم است.
هنگامی که فردی برای رهایی مراجعه میکرد، مهندس به وضعیت راهنمای او و چگونگی راهنمایی مسافر توجه داشتند؛ اینکه آیا راهنما وظیفه خود را بهدرستی انجام داده است، آیا مسافر مسیر درمان را بهخوبی طی کرده و آیا از سیدیها و آموزشهای ارائهشده بهره برده است یا خیر.
من نیز گاهی آمار درمانشدگان را بررسی میکردم. برای مثال، ممکن بود آمار سالانه خودم را حدود ۸۰۰ یا ۹۰۰ نفر در نظر بگیرم. این موضوع برایم جالب بود؛ چراکه هم احساس اعتمادبهنفس ایجاد میکرد و هم امکان ارزیابی عملکرد را فراهم میساخت. اما برای مهندس، صرفاً اعداد و آمار اهمیت نداشت. آنچه برای ایشان اهمیت اساسی داشت، رسیدن انسانها به معرفت، آگاهی و شناخت حقیقت بود.
برای من بسیار جالب بود که ایشان در کنار موضوع درمان اعتیاد به مواد مخدر، درمان سیگار را نیز مورد توجه قرار دادند و با وجود همه شرایط، برای رهایی افراد و تکمیل فرآیند درمان اهمیت ویژهای قائل بودند.
آنچه از مهندس به یاد دارم، عمق نگاه و توجه ایشان به انسانها بود. برای ایشان، مهم بود که یک فرد به سلامتی واقعی برسد و از وضعیت غیرطبیعی خارج شود.
اینکه شخصیتی مانند دکتر آذرخش مکری یا حتی آقای محمدباقر قالیباف درباره مهندس پیامهای ارزشمند و تأثیرگذاری بیان کنند، نشاندهنده جایگاه و تأثیر فعالیتهای ایشان است. مهندس دانش، تجربه و عمر خود را صرف روشن کردن راهی کردند که به انسانها و خانوادههای آنان امید میبخشید.
از همه عزیزان بابت فرصتی که در اختیار من قرار دادند، بسیار سپاسگزارم. صحبت کردن درباره مهندس، با وجود تمام اندوه و دلتنگی، برای خود من نیز آرامشبخش بود و احساس میکنم حالم بهتر شده است.
از توجه شما بسیار متشکرم.
ضبط و تایپ: مسافر جواد (لژیون 11)
عکس: مسافر جواد (لژیون 11)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)
- تعداد بازدید از این مطلب :
144