پنجمین جلسه از دوره هفتادو دوم سری کارگاههای آموزشی ، عمومی کنگره۶۰ به نمایندگی ابنسینا، به استادی مسافرحسین ، نگهبانی مسافر وحید و دبیری مسافر احمد با دستور جلسه "بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان، مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن" درتاریخ شنبه 09 آبان ماه ۱۴۰۵راس ساعت ۱۷:۰۰ اغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
.jpeg)
سلام دوستان، حسین هستم؛ یک مسافر. امیدوارم حال همه شما خوب باشد. در ابتدا از گروه مرزبانی، ایجنت محترم و آقاوحید عزیز تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند. دوم، از خدای خودم سپاسگزارم که راه کنگره را برای من باز کرد.در اینجا قصد اغراق یا بزرگنمایی نداریم؛ برداشت خودم را بیان میکنم. میخواهم بگویم تنها کسی که در این دوران تاریک و در میان سختیهایی که میگذرد، ما را به سوی نور هدایت کرد و به هدفی رساند که در دل و ارادهاش داشت، جناب آقای مهندس بود؛ انسانی که در سن هفتاد و چند سالگی، روزی چهارده ساعت کار میکرد. برای چه کسی؟ برای اینکه انسانهای گرفتار و دردمندی مانند ما بتوانند به درمان و رهایی برسند.
ایشان درباره بیماریهای لاعلاج تحقیق کردند تا کسانی که گرفتار این بیماریها هستند، بتوانند به درمان برسند یا از شدت مشکلاتشان کاسته شود. درباره سیگار و نیکوتین نیز تحقیق کردند تا کسانی که حتی پس از رهایی مواد همچنان گرفتار سیگار بودند، بتوانند از آن هم رها شوند. همچنین درباره روشهای کاهش و افزایش وزن تحقیق کردند و به راهکاری رسیدند تا افراد بتوانند در کنگره، بدون اقدامات اضافی، به تعادل وزن برسند.مهمترین دستاورد آقای مهندس، از نظر من، چه بوده است؟ این بوده که رفتار من در جامعه باعث شده است در ذهن دیگران این پرسش شکل بگیرد که چگونه فردی با چنین پیشینه و گذشتهای، اکنون اینگونه تغییر کرده است؟ چه اتفاقی افتاده که او تغییر کرده است؟ فکر میکنم این اتفاق برای همه ما در جامعه رخ داده باشد.
.jpeg)
بسیاری خوبیهای انسان را میبینند، اما به زبان نمیآورند؛ بااینحال، گاهی از سر ناچاری به آن اشاره میکنند.اکنون نزدیک به سه هفته است که آقای مهندس را در کنار خود نداریم. در این سه هفته، افراد بسیاری از گروهها و شعبههای مختلف سراسر کشور به مزار ایشان مراجعه کردهاند. نکته جالب این بود درآن حوالی نیز نظم و انضباط بچهها به چشم میآمد. یکی از افراد گفت: «واقعاً نظم و انضباط این افراد عجیب است؛ چقدر آرام و بیدردسر هستند. حتی یک زباله هم روی زمین نیست. در ساعتهای مختلف میآیند و میروند.» دستاورد مهندس همین است: ما ابتدا نظم را در زندگی خود یاد گرفتیم؛ انزوا را کنار گذاشتیم و آموختیم چگونه زندگی کنیم و چگونه رفتار کنیم.اکنون در این گذرگاه و در زمانی که با چنین موضوع و چالش بزرگی روبهرو شدهایم، حال و روز ما یکسان نیست. میگویند روزگار مانند دریاست؛ گاهی آرام و گاهی متلاطم است.
آقای مهندس نیز از دریایی سخن میگفتند که کسانی تنها چیزی که میتواند ما را آرام کند، همان سخنی است که دکتر امین گفتهاند؛ زیرا خلأ بزرگی در ذهن و قلب همه ما به وجود آمده است.این خلا را باید با هدف آقای مهندس پرکنیم.هدف ایشان چه بود؟ از دوران نوجوانی، کمک به مردم و کمک به کسانی که گرفتار مشکلاتی هستند و دستشان به جایی بند نیست. حالا ما چگونه میتوانیم خدمت کنیم؟ هرکس در هر جایگاهی که قرار دارد، میتواند خدمتگزار باشد: کسانی که در سفر اول هستند، با درست سفر کردن؛ تازهواردان، با درست راهنمایی شدن؛ راهنمایان، با به سرانجام رساندن سفر اولیها؛ و ایجنتها و مرزبانان، با کنترل و هدایت شعبه. این مسئولیتها پلهپله ادامه پیدا میکند تا همه جایگاهها و مسئولیتها مشخص شوند. در پایان هم این را از صمیم قلب میگویم که دلمان برای مهندس بسیار تنگ شده است. امیدوارم خداوند آرامشی در دل همه ما قرار دهد تا بتوانیم کمی محکمتر و استوارتر قدم برداریم. از دکترامین عزیز تشکر میکنم بابت زحماتی که میکشند.متشکرم که به صحبتهای من گوش کردید.
تصاویری از طبخ و توزیع غدا در روز یاد بود آقای مهندس:





.jpeg)
تنظیم و تایپ: مسافر مهدی لژیون دوازدهم
عکس: مرزبان خبری
نگارنده: مسافر علی لژیون بیستم
- تعداد بازدید از این مطلب :
185