در تاریخ بشر، قهرمانانی هستند که با شمشیر در برابر تاریکی ایستاده‌اند، اما قهرمانان واقعی، کسانی هستند که با دانش و عشق در برابر رنج بی‌انتهای انسان‌ها ایستاده‌اند. امروز، جهان با رفتن یکی از این قهرمانان بی‌صدا و نجیب، مهندس حسین دژاکام، با اندوهی عمیق و با احترامی بی‌کران، روبه‌رو شده است.

او هرگز در برابرِ پیچیدگی‌های علمی یا سختی‌هایِ انسانی، عقب‌نشینی نکرد. وقتی جهان در برابر ویروس‌ها و بیماری‌های صعب‌العلاج درمانده بود، او با اراده‌ای پولادین به خط مقدم علم رفت. او نه یک تئوریسین دور از دسترس، که یک مبارز انسانی بود؛ کسی که وقتی به فکر کارگران افتاد، ابزار دقت را ساخت تا دست‌های خشنِ کارگری را از درد رهایی کند، و وقتی متد DST را کشف کرد، در حقیقت، راهی برای نجات صدها هزار خانواده از فروپاشی اجتماعی و انسانی گشود. او از مبارزه در خط مقدم کرونا تا گشودن درهای بسته در برابر درمان سرطان، ام‌اس و حتی چاقی، همواره در حال جنگیدن با تاریکی بیماری بود.

اما فراتر از این نبردها، شکوهِ واقعیِ او در عشق او نهفته بود. مهندس دژاکام به ما آموخت که دانش، تنها تجمعی از اطلاعات نیست، بلکه شکلی از عبادت است؛ عبادتی که در آن، انسان برای تسکین درد دیگری، تمام توان ذهنی و روحی‌اش را به کار می‌گیرد. او ثابت کرد که می‌توان از قلب ایران، بر قله‌های علمی جهان، مانند دانشگاه هاروارد ایستاد و بر جهان اثر گذاشت. مدارک بین‌المللی او، از شیکاگو تا سئول و زوریخ، تنها گواهی بر نبوغ او نیستند؛ بلکه این‌ها نشانه‌هایی از دانشی هستند که زبان جهانی انسان‌دوستی را صحبت می‌کرد.

او رفت، اما آنچه از خود به جا گذاشت، از ما نمی‌رود. او در میان صفحات کتاب‌هایش، از «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» تا «حال خوش» و «عشق»، و در میان هزاران فایل صوتی که با سخاوتی بی‌نظیر برای همگان گذاشت، زنده و پابرجا خواهد ماند. او در میان لبخند درمان‌شدگان و در قلب هر انسانی که با دانش او به امید زندگی رسید، جاودانه خواهد ماند. او از میان ما رفت تا حقیقت را در کلماتش جا بگذارد، و ما اینجا هستیم تا آن حقیقت را با عشق، تکرار کنیم.