جلسهی یازدهم از دورهی اول کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی ایذه، روز یکشنبه ۲۶ مهرماه ۱۴۰۵، با استادی مسافر شهرام، نگهبانی مسافر مجتبی و دبیری مسافر کورش، با دستور جلسهی بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب ها) رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصهی سخنان استاد؛
خدا را شکر میکنم که این فرصت و قسمت فراهم شد تا در خدمت شما دوستان عزیز در شعبه ایذه باشم. نکتهی جالبی که دربارهی شکلگیری یک شعبه وجود دارد، این است که وقتی شعبهای تأسیس میشود، افرادی که در ابتدا در آن حضور پیدا میکنند، شاید خودشان هم ندانند که چگونه و از چه مسیری به اینجا رسیدهاند. هیچکدام از ما بهتنهایی و بدون دلیل وارد این مسیر نشدهایم. ممکن است کسی از طریق یک دوست، یک پیام، یک اتفاق یا به واسطهی شخص دیگری با کنگره آشنا شده باشد و قدم در این راه گذاشته باشد.
اما موضوع مهم این است که بهخصوص برای کسانی که برای اولین بار وارد کنگره میشوند و در شعبهای حضور پیدا میکنند که تازه در حال شکلگیری است، باید بدانند که نفرات اولیه، پایه و اساس آن شعبه هستند.اگر این پایهها درست و اصولی بنا شوند، شعبه میتواند مسیر رشد و پیشرفت خود را بهخوبی ادامه دهد؛ اما اگر خداینکرده هرکدام از ما، چه خدمتگزار باشیم و چه عضو، وظیفهی خود را بهدرستی انجام ندهیم، ممکن است در شکلگیری و استحکام این ساختار خللی ایجاد شود.
بنابراین، مسئولیت بزرگی بر عهدهی ماست. ما باید بدانیم که حضورمان در این جایگاه، فقط به معنای نشستن در یک جلسه نیست؛ بلکه هرکدام از ما در قبال شعبه و ادامهی مسیر آن مسئولیت داریم.امروز که از مهندس حسین دژاکام یاد میکنیم و این جلسه را به گرامیداشت ایشان اختصاص دادهایم، باید بدانیم که ایشان ساختاری را بنا کردهاند و کار بزرگی را به انجام رساندهاند. شاید درک تمام ابعاد این اتفاق در ابتدا دشوار باشد، اما با گذشت زمان و مشاهدهی رشد کنگره و نتایجی که در زمینهی درمان اعتیاد و مسائل دیگر به دست میآید، بیشتر متوجه عظمت این حرکت خواهیم شد.
برای من، گرامیداشت مهندس حسین دژاکام به این معناست که مسیری را که ایشان بنا کردهاند، بهدرستی ادامه بدهم. ایشان سالهای زیادی از عمر خود را صرف خدمت کردند تا این ساختار شکل بگیرد و انسانهای بسیاری بتوانند در آن آموزش ببینند و به درمان برسند.حالا وظیفهی من چیست؟ اگر در سفر اول هستم، باید سفرم را بهدرستی انجام بدهم. اگر خدمتگزار هستم، باید خدمتم را درست انجام بدهم. اگر راهنما هستم، باید مسئولیت راهنمایی خود را بهدرستی به انجام برسانم. هرکدام از ما در هر جایگاهی که قرار داریم، باید وظیفهی خود را بشناسیم و به آن عمل کنیم.
قدردانی واقعی از مهندس حسین دژاکام این است که آنچه را ایشان برای ما به وجود آوردهاند، بهدرستی حفظ کنیم و در مسیر رشد و تکامل آن قدم برداریم.یکجا از مهندس شنیدم که میگفتند آنچه من از کنگره به دست آوردهام، بسیار بیشتر از چیزی است که به کنگره دادهام. این جمله برای من بسیار قابل تأمل است. کسی که خودش بنیانگذار این ساختار بوده و سالهای زیادی برای شکلگیری و رشد آن زحمت کشیده، چنین برداشتی از خدمت خود دارد.

پس من و شما که در این ساختار حضور داریم، باید از خودمان بپرسیم که چه چیزی به دست آوردهایم و در مقابل، چه کاری برای حفظ و گسترش این مسیر انجام دادهایم؟من بهعنوان یک مسافر، راهنما، پیشکسوت یا خدمتگزار، باید بتوانم با رضایت و خوشحالی در این مسیر حرکت کنم و سهم خودم را در ادامهی آن ادا کنم.موضوع دیگری که برای من بسیار جالب است، میزان آموزشهایی است که از طریق صحبتها و سیدیهای مهندس در اختیار ما قرار گرفته است. وقتی به حجم این آموزشها فکر میکنیم، متوجه میشویم که چه فرصت بزرگی برای یادگیری در اختیار ما قرار گرفته است.
در این مجموعه، ساعتهای زیادی آموزش وجود دارد. اگر کسی بخواهد همهی این صحبتها را بشنود، باید زمان قابل توجهی صرف کند و بسیاری از مطالب را چندین بار گوش بدهد تا بتواند آنها را بهتر درک کند و در زندگی خود به کار ببندد.من خودم ساعتهای زیادی را صرف گوش دادن به صحبتهای مهندس کردهام. این موضوع برایم بسیار قابل تأمل است؛ اینکه یک انسان، در طول سالهای خدمت خود، این اندازه آموزش و تجربه در اختیار دیگران قرار داده است.
حالا سؤال این است که ما با این آموزشها چه میکنیم؟ آیا فقط آنها را میشنویم و از کنارشان عبور میکنیم، یا تلاش میکنیم آنها را در زندگی و رفتار خودمان به کار بگیریم؟ ارزش آموزش زمانی مشخص میشود که بتوانیم آن را به عمل تبدیل کنیم.مهندس حسین دژاکام دربارهی موضوع مرگ نیز نگاه قابل تأملی دارند. ایشان این موضوع را به انتقال از یک اتاق به اتاق دیگر تشبیه میکنند. وقتی فردی از یک اتاق خارج میشود و وارد اتاق دیگری میشود، به این معنا نیست که نابود شده است؛ بلکه جایگاه او تغییر کرده است.
با این نگاه، آنچه اهمیت پیدا میکند، آثاری است که انسان در دوران حضور خود به جا میگذارد؛ آموزشهایی که منتقل میکند، انسانهایی که به آنها کمک میکند و تغییراتی که در زندگی دیگران به وجود میآورد.وقتی به دستاوردهای کنگره ۶۰ نگاه میکنیم، متوجه میشویم که این ساختار توانسته است به انسانهای زیادی کمک کند تا از مصرف مواد مخدر فاصله بگیرند و مسیر زندگی خود را تغییر دهند. هر انسانی که از این مسیر به رهایی میرسد، فقط یک نفر نیست؛ او عضوی از یک خانواده است. تغییر زندگی یک مصرفکننده میتواند بر آرامش همسر، فرزندان، پدر و مادر و دیگر اعضای خانوادهی او تأثیر بگذارد.
به همین دلیل، اثر این حرکت بسیار گستردهتر از چیزی است که در نگاه اول به نظر میرسد. وقتی انسانی به تعادل و آرامش میرسد، این آرامش میتواند به اطرافیان او نیز منتقل شود.حالا آنچه برای من و شما باقی میماند، این است که از این ساختار استفاده کنیم، آموزش بگیریم و اجازه بدهیم دیگران نیز از این فرصت بهرهمند شوند.
ما نباید آموزشها و امکاناتی را که در اختیارمان قرار گرفته است، فقط برای خودمان بخواهیم. همانطور که دیگران در شکلگیری و رشد ما نقش داشتهاند، ما نیز باید زمینه را برای رشد و آموزش دیگران فراهم کنیم.در نهایت، فکر میکنم بهترین راه برای قدردانی از مهندس حسین دژاکام این است که هرکدام از ما در جایگاه خودمان درست عمل کنیم؛ سفرمان را درست انجام بدهیم، خدمت خود را بهدرستی به انجام برسانیم، آموزشها را در زندگی جاری کنیم و در حفظ و گسترش این ساختار سهیم باشیم.ادامهی راه مهندس، فقط با گفتن از ایشان نیست؛ با درست حرکت کردن در مسیری است که برای ما هموار کردهاند. از اینکه به صحبت های من گوش دادید از همهی شما سپاسگزارم.
در پایان به مناسبت بزرگداشت و یادبود آقای مهندس پخت و پز و توزیع غذا در نمایندگی انجام شد که شما را به دیدن تصاویری از این مراسم دعوت میکنم






گروه سایت نمایندگی ایذه
تنظیم و ارسال؛ مسافر محمد
- تعداد بازدید از این مطلب :
141