او به ما آموخت که مرگ، پایان کبوتر نیست؛ پایان باور پرواز نیست.

"به نام قدرت مطلق الله"

سلام دوستان حمیدرضا هستم مسافر
"پدر سفر... پدررهایی"
امروز هوا سنگین است؛ سنگین‌تر از روزهای تاریکیِ قبل از رهایی. انگار آسمان هم دارد برای کسی می‌بارد که به هزاران نفر مثل من، زندگی دوباره بخشید. باورت نمی‌شود من همان کسی هستم که روزی تمام درهای دنیا را به روی خود بسته می‌دیدم. گم‌شده‌ای در تاریکی اعتیاد که رمقی برای نفس کشیدن نداشت؛ اما در آن سیاهی مطلق، دستی به سويم دراز شد؛ دستی پر از مهر، پر از آگاهی و امید. او فقط بنیان‌گذار کنگره۶۰ نبود؛ او برای ما پدر بود. مردی که با قلبی به وسعت دریا، راه روشنایی را به ما نشان داد و آموخت که چطور از میان خاکستر اعتیاد، دوباره جوانه بزنیم. او نه تنها جسم ما را نجات داد، بلکه روح و جهان‌بینی‌مان را احیاء کرد. امروز که شال مرزبانی را بر دوش می گذارم، تنم می‌لرزد. چطور باور کنم مردی که به ما یاد داد چگونه روی پای خود بایستیم؛ دیگر در میان ما نیست؟ گاهی به صندلی‌های خالی نگاه می‌کنم و به خودم می‌گویم: یعنی دیگر صدایش را نمی‌شنویم؟ دیگر صدای آرام و پر از اقتدارش در سالن‌ها طنین‌انداز نمی‌شود تا از عشق، عقل و ایمان بگوید؟
اما یادم می‌افتد که او به ما ماهی‌گیری یاد داد نه فقط ماهی خوردن. دلم می‌گیرد، گلویم پر از بغض است؛ اما در اعماق وجودم می‌دانم که او نرفته است؛ او در تک‌ تک صندلی‌های این لژیون‌ها در نگاه خیس و پر از امید رهجویان و در هر رهایی و لبخندی که این‌جا شکل می‌گیرد زنده است. او الفبای زندگی را به مردمی آموخت که الفبای نفس کشیدن را گم کرده بودند. به ما یاد داد که مرگ، پایان کبوتر نیست؛ پایان باور پرواز نیست. او رفت؛ اما خط‌به‌خط نوشته‌هایش، سی‌دی‌هایش و روش «DST» که امانتی بود از سوی آسمان، مثل یک قطب‌نما در دست تک ‌تک ماست. امروز تمام مسافران، همسفران و مرزبانان این خانواده‌ بزرگ، شانه‌ به‌ شانه‌ هم ایستاده‌اند. قطره‌های اشک روی گونه‌هایمان می‌غلتد، اما دست‌هایمان محکم‌تر از همیشه به هم گره خورده است. به او قول می‌دهیم؛ به روح بزرگش قسم می‌خوریم که نگذاریم چراغ این خانه خاموش شود.
مهندس جان!
امروز مرزبان این کشتی در حال حرکت، با چشمان خیس اما قلبی قرص به احترام نام بلندت خبردار می‌ایستد. راهی را که به ما آموختی با همان عشق ناگسستنی ادامه خواهیم داد. پرچم کنگره۶۰ هرگز روی زمین نخواهد افتاد. یادت در قلب‌های شکسته‌ای که به دست تو بند خورد، تا ابد جاودانه است. روحت در آرامش ابدی ... ما تا آخرین نفس، قدردان بزرگی‌ات می‌مانیم. راهت ادامه دارد، با قدرت، با عشق و با همان باوری که در دل‌هایمان کاشتی. آسوده بخواب ای بزرگ‌مرد بی‌تکرار.