روش DST درست‌ترین و بهترین روش است

جلسه‌ اول از دوره‌ سی‌وسوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی رودکی به استادی همسفر نجمه، نگهبانی همسفر اعظم و دبیری همسفر اکرم با دستور جلسه‌ «روش DST و تجربه‌ من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت 16:00 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد

در ابتدا خدا را شاکر و سپاسگزارم که امروز توانستم این جایگاه را تجربه کنم و به روح بزرگ آقای مهندس عرض ادب و احترام دارم و از ایشان سپاسگزارم؛ چون در ادامه متوجه می‌شویم که آقای مهندس چه کار بزرگی را در زندگی من انجام داده و چه تغییری در زندگی من ایجاد کرده‌اند. از راهنمایم همسفر اکرم خیلی سپاسگزارم، ایشان اين‌جا نیستند؛ اما قطعا انرژی‌ جلسه به ایشان برمی‌گردد و همچنین از مسافرم تشکر می‌کنم؛ به‌خاطر این‌که اگر ایشان مصرف‌کننده نبودند و برای درمانش تلاش نمی‌کرد؛ شاید من الان این‌جا نبودم.

دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» است. من اول از سایر روش‌ها می‌خواهم صحبت کنم برای این‌که بعد تاریک زندگی من بود که تبدیل به روشنایی زندگی من شد. اگر برایتان توضیح دهم؛ شاید تعجب کنید و بگویید همسفر نجمه الان برای ما فیلم سینمایی تعریف می‌کند و یک فیلم‌نامه نوشته‌اند؛ ولی نه این چیزی را که برایتان تعریف می‌کنم تمام کلمات آن واقعیت، تجربیات و قدم‌به‌قدم زندگی من است. مسافر من ۱۴ سال مصرف‌کننده بود و هر سال، هر ماه، هر ساعت و هر دقیقه دنبال این بود که خودش را نجات دهد و برایش کسر شأن بود که مصرف‌کننده باشد و دستتان را بلند کنید و بگویید روشی است که ما آن را انجام نداده باشیم!

اولین روشی را که انجام دادیم؛ URD بود. مسافرم را بیهوش کردند، به او سرم و کلی دارو زدند تا مرفینی که مصرف کرده بود از بدنش شسته شود؛ حتی مرفین‌هایی را که بدن خودش تولید می‌کرد شسته بودند و یک جنازه به خانه آوردند و جنازه‌ای که تا دو سه روز خواب بود و خیلی وضعیت وحشتناکی داشت. 6 ماه گذشت و به زوری که من می‌دیدم چه قدر تلاش می‌کند که خودش را پاک نگه دارد؛ ولی نشد. برادر بزرگش را که URD کرده بودند؛ به محض این‌که به خانه برگشت شروع به مصرف کرد. گفت: محمد مصرف کرد پس منم مصرف می‌کنم. 

روش دوم: ما اندیشه زندگی می‌کردیم و یک دکتری را پیدا کرده بود در شهر قدس که آمپول می‌زد و حالت را خوب می‌کرد. صبح‌ها با حال خیلی خراب بیدار می‌شدیم؛ حتی نمی‌توانست درست رانندگی کند و به شهر قدس می‌آمدیم. وقتی از ماشین پیاده می‌شد و به دکتر می‌رفت خیلی حال بدی داشت؛ ولی وقتی برمی‌گشت آن ابوالفضل قبلی نبود، خیلی تغییر کرده بود، صورتش گل انداخته و حال خیلی خوبی داشت. تحقیق کردیم و دیدم آمپول‌هایی که می‌زنند آمپول «تمچیزک» یا «نورجیزک» است که نگهدارنده است. می‌گفت: من که دارم این‌ها را می‌زنم؛ بگذار مواد خودم (تریاک) را استفاده کنم این‌طوری بهتر هستم. بعد از این به کلینیک رفتیم که قرص B2 می‌دادند. کلی هزینه می‌کردیم، مشاوره یک ساعت صحبت می‌کرد، قرص به دستش می‌دادند و می‌گفتند: برو قرص را بخور تا سه چهار روز بعد. آن‌جا برای کسانی که مصرف مواد می‌کردند و مسؤلیت قبول نمی‌کردند و به‌گونه‌ای اصلا برایشان مسؤلیت باز نشده بود و بعضی اوقات به من می‌گفت: من سر کار هستم و کار دارم، تو برو قرص‌های من را بگیر و می‌رفتم قرص‌هایش را می‌گرفتم و می‌آوردم؛ ولی در کنگره مسؤلیت‌پذیری از همین‌جا شروع می‌شود که دارو را خود مسافر باید بگیرد و به هیچ عنوان کلینیک دارو را به هیچ‌کس دیگر نمی‌دهد. خلاصه آن هم گذشت و نشد. 

بعد سالیان سال مسافر من در NA بود. هر کس از اقوام و آشنایان مسافر من او را می‌دیدند می‌گفتند: باز هم در ترک هستی؟ NA می‌گفت: با هر روشی که می‌خواهید ترک کنید، ما کاری با مسئله‌ جسمتان نداریم؛ ما با روح و روانتان کار داریم، شب‌ها این‌جا بیایید و ما برایتان کاری انجام بدهیم. سال‌های سال رفت‌وآمد می‌کرد و به زور خودش را تا شب نگه می‌داشت و در آن جوی که بود؛ آموزش‌هایی که می‌دادند به روی روح و روان آن‌ها کار می‌کردند و یک مقداری حالشان خوب می‌شد؛ ولی ‌چندان هم جواب نداد. کپسول‌های گیاهی از عطاری‌ها و یک‌سری قرص از ماهواره‌ها می‌گرفتیم و اصلا نمی‌دانستیم که محتویات آن‌ها چیست؟ حالش را بدتر می‌کرد که بهتر نمی‌شد. قرص‌های گیاهی و قرص‌های ماهواره‌ای، قرص و شربت متادون همه‌ این‌ها را ما تجربه و امتحان کردیم؛ ولی جواب نگرفتیم.

آخرین کاری که مسافر من انجام داد به کمپ رفت. گفت: من باید به کمپ بروم، یک تخریب شخصیتی بشوم و دیگر مواد مصرف نکنم. گفت: ۲۱ روز بچه‌ها را به شما می‌سپارم و به کمپ می‌روم. به ما هم یاد داده بودند که یار بازی، زمین بازی و توپ بازی را باید تغییر بدهید. مسافر من برای ۲۱ روز، اول هزینه را پرداخت کرد تا قبولش کنند و بعد به کمپ رفت؛ اما روز چهارم زنگ در ما به صدا در آمد. دیدم مسافرم آمد و من خیلی تعجب کردم؛ چون در کمپ تا ۲۱ اجازه‌ خارج شدن نمی‌دهند. در این سه روز خدای من و مادر من شاهد است؛ طوری خانه را زیر و رو کرده و همه‌ وسایل را جابه‌جا کرده بودم که زمین مسافر من عوض شود تا از کمپ که می‌آید بنا به تفکر غلطی که به ما یاد داده بودند، وقتی وارد خانه می‌شود گاز را نبیند که وسوسه شود و دوباره مصرف کند. با حال خیلی خراب آمد و من آن شب تا صبح نخوابیدم که مبادا ایشان سکته کند. از کمپ با چه بدبختی فرار کرده و مستقیم به مغازه رفته و مواد، مصرف کرده بود. (مواد مصرفی ایشان تریاک بود.)

نگرانی من این بود که خدایا تا صبح زنده بماند؛ چون در حد اوردوز رفته و حالش خیلی بد بود. کمپ هم به ما جواب نداد و فکر نکنم دیگر راهی مانده باشد. ابوالفضل درمانی بود که ما هر سال برای عزاداری امام حسین به یزد می‌رفتیم؛ یعنی سه چهار روزی که ما آن‌جا بودیم، اشکی نبود که نریزم و به امام حسین التماس نکنم که یک راهی به ما نشان بدهد تا مسافر من درمان شود؛ چون خسته شده بودیم و حالا هر آشوبی که در زندگی ما بود بماند.

خدا را هزار مرتبه شکر که برادر مسافرم به کنگره آمد، راه کنگره باز شد و به درمان رسید. مسافرم گفت: اگر محمد توانسته است من هم می‌توانم و آمد. در این مابین یک دوره هم به کنگره آمده بود؛ اما گفت دارو به من جواب نمی‌دهد، معده‌ام را اذیت می‌کند و نمی‌توانم بخورم و به نوعی بهانه یا زمانش نرسیده بود؛ ولی کنگره صورت مسئله‌ اعتیاد را برای ما باز کرد و گفت: مواد مخدر بیرونی را که شما وارد بدن می‌کنید؛ مواد مخدر درونی بدن را خاموش کرده است. روش آن چیست؟ چگونه ما می‌توانیم آن را درمان کنیم؟

راه‌های قبل را که گفتم همه نگهدارنده بود. متادون تا آخر عمر بخورید، B2 تا آخر عمر بخورید، NA تا آخر بیاید؛ ولی کنگره به من گفت روش DST درست‌ترین و بهترین روش است. DST یعنی چه؟ D: ضریب ۰/۸ یا یک پنجم است که حالا داروی OT را بالا یا پایین می‌برند و این بستگی به حال مسافر دارد. S: استپ‌های ۲۱ روزه است و T: تایم است که ما ۱۱ ماه زمان لازم داریم. این‌جا زمان به من یاد داد که باید بمانیم تا درمان شویم. در بیرون از کنگره به ما چه گفتند؟ دندانت درد می‌کند؟ مسکن بخور یا سرکننده بزن تا بگذرد و باید با آن بسازی؛ ولی کنگره آمد دندان خراب من را باز کرد، عصب‌کشی کرد، داخلش را پر کرد و روکش کشید. گفت: دنبال زندگی‌ات برو، واجب نیست همیشه و هر شب به جلسه بیایی. اگر دوست داری بیا خدمت کن و این قسمت دوم زندگی‌ات است.

با اجازه‌ نگهبان یک مقداری در مورد لژیون سردار صحبت کنم. من برای پیدا کردن این راه و این زندگی چه قیمتی می‌توانم بگذارم؟ ۱۴ سال ما دنبال راه بودیم، هر هزینه‌‌ای را که بگویید پرداخت کردیم و راه‌هایی را که گفتم همه هزینه داشتند؛ ولی به گفته‌ یکی عزیزان که در لژیون سردار مشارکت کردند، کنگره به من نگفت پول بده. گفت بیا بنشین، درمان شو و بقیه‌ آن با خودمان‌ است. آمدم، درمان شدم و حالا دوست داشتم در لژیون سردار قدم اول را گذاشتم و برای بقیه کمک کردم و عضو لژیون سردار شدم؛ ولی باز هم لژیون سردار یک انفجار دیگری در زندگی من ایجاد کرد. یک انفجاری که باعث شد زندگی مادی ما از این رو به آن رو شود و باز هم کنگره دست من را گرفت و الان خدا را هزار مرتبه شکر می‌کنم که ۹ سال است رنگ و لعاب زندگی من تغییر کرده است. راه را پیدا کرده‌ام و خدا را هزار مرتبه شکر که حال مسافرم، بچه‌هایم و زندگی‌ام خوب است و این را مدیون کنگره و سپاسگزار آقای مهندس هستم و امیدوارم تا عمر دارم؛ کنگره من را بپذیرد و سعی می‌کنم چه در خدمت مالی و چه خدمت جانی کم نگذارم.

اهداء لوح تقدیر مقام اول تا سوم مسابقات والیبال

اهداء لوح تقدیر مقام اول تا دوم شطرنج

اهداء لوح تقدیر مقام اول تا دوم تنیس روی‌میز

تقدیر از نگهبان دوره‌ قبل

مرزبان کشیک: همسفر مریم
تایپیست: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون سوم)
عکاس: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
همسفران نمایندگی رودکی