از درمان خود تا احیای انسان‌ها؛ دستاوردهای مهندس دژاکام

دومین جلسه از دور چهل و دوم کارگاه‌های آموزشی ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی ایمان با استادی راهنما مسافر حسن و نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر میثم دستور «کشف متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس» در روز دوشنبه 20 مهر ماه 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

قبل از هر چیز، درگذشت بنیان‌گذار کنگره ۶۰، آقای مهندس دژاکام، را تسلیت عرض می‌کنم و به احترام ایشان، ۱۴ ثانیه سکوت می‌کنیم.

خدا را شکر می‌کنم که امروز در این جایگاه قرار دارم تا آموزش بگیرم. موضوع این جلسه، درباره کشف روش DST و دستاوردهای علمی مهندس دژاکام است، موضوعی سنگین و قابل تأمل باشد.
ابتدا می‌خواهم به بخشی از زندگی و فعالیت‌های علمی آقای مهندس اشاره کنم. ایشان در سال ۱۳۴۸ وارد دانشگاه علم و صنعت شدند و در رشته الکترونیک فارغ‌التحصیل شدند. در همان دوران، به همراه یکی دو نفر از مهندسان دیگر، دستگاهی الکترونیکی برای پرس، با استفاده از چشم الکتریکی، طراحی کردند و توانستند آن را به مرحله ساخت و بهره‌برداری برسانند. حتی در ایرانشهر کارخانه‌ای برای این کار راه‌اندازی کردند.

در آن زمان، آقای مهندس هنوز درگیر اعتیاد نبودند و فعالیت‌های تحقیقاتی خود را ادامه می‌دادند؛ اما به‌مرور زمان و در پی درگیری با مواد مخدر، بسیاری از دستاوردهای خود، حتی کارخانه‌شان را از دست دادند. با این حال، روحیه پژوهشگری و علاقه ایشان به تحقیق و کسب دانش، از بین نرفت. آقای مهندس از سال‌ها قبل به موضوعاتی مانند روان‌شناسی، خودشناسی و عرفان علاقه‌مند بودند و همواره به دنبال کسب اطلاعات و شناخت بیشتر بودند. زمینه کاری ایشان نیز در حوزه مخابرات بود و در کنار فعالیت‌های شغلی، مطالعات و تحقیقات خود را دنبال می‌کردند.

در سال ۱۳۷۵، به‌صورت اتفاقی، مسیر تحقیق و پژوهش ایشان به سمت درمان اعتیاد تغییر کرد. ایشان مصرف مواد مخدر را که روزانه حدود پنج تا شش گرم بود، تحت یک روش مشخص قرار دادند و به‌تدریج مسیر درمان را آغاز کردند. پس از حدود ۹ تا ۱۰ ماه، در سال ۱۳۷۶، به رهایی رسیدند. در همان زمان متوجه شدند که این روش می‌تواند روشی صحیح برای درمان اعتیاد باشد. از آنجا بود که تحقیقات جدی ایشان در این زمینه آغاز شد و حدود دو سال بعد، کنگره ۶۰ را بنیان‌گذاری کردند. آقای مهندس پس از درمان می‌توانستند به زندگی شخصی و کار خود بازگردند؛ اما تصمیم گرفتند تجربیات و یافته‌های خود را در اختیار دیگران قرار دهند و برای درمان انسان‌هایی که درگیر اعتیاد بودند، تلاش کنند.

در سی‌دی "من" از دکتر امین دژاکام، به این موضوع اشاره می‌شود که افراد پس از رهایی، معمولاً سه مسیر متفاوت را انتخاب می‌کنند: عده‌ای درمان می‌شوند و به زندگی عادی خود بازمی‌گردند، عده‌ای به درمان نمی‌رسند و گروهی نیز پس از درمان، خدمتگزار می‌شوند. به نظر من، مهندس دژاکام از همان ابتدا مسیر خدمت را انتخاب کردند و تمام توان خود را برای کمک به دیگران به کار گرفتند.

در آن دوران، اعتیاد و مصرف مواد مخدر با محدودیت‌ها و نگاه‌های بسیار سخت‌گیرانه‌ای همراه بود. حتی داشتن مقدار کمی تریاک می‌توانست پیامدهای سنگینی برای افراد داشته باشد. با وجود این شرایط، آقای مهندس با تلاش و تحقیق فراوان، مسیر تازه‌ای را برای درمان اعتیاد ارائه کردند و نزدیک به ۳۰ سال برای گسترش این دانش و روش درمانی زحمت کشیدند. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان، ارائه روش درمان اعتیاد بود؛ روشی که توانست زندگی بسیاری از انسان‌ها را تغییر دهد. درمان سیگار نیز از دیگر دستاوردهای کنگره ۶۰ است. با وجود تلاش‌هایی که در نقاط مختلف دنیا برای درمان وابستگی به نیکوتین و استفاده از روش‌هایی مانند آدامس نیکوتین انجام شده بود، کنگره ۶۰ توانست با استفاده از دانش و تجربیات مهندس دژاکام، مسیر مشخصی برای درمان سیگار ارائه کند.

موضوع اضافه‌وزن و چاقی نیز از دیگر زمینه‌هایی بود که در کنگره ۶۰ مورد توجه قرار گرفت و برای آن راهکارهایی ارائه شد. به‌مرور زمان، آموزش‌ها و تجربیات کنگره گسترش یافت و انسان‌هایی که اعتمادبه‌نفس خود را از دست داده بودند و خود را به آخر خط رسیده می‌دیدند، توانستند دوباره زندگی خود را بسازند. به نظر من، کاری که آقای مهندس انجام دادند، تنها درمان یک بیماری نبود؛ بلکه احیای انسان‌ها بود. انسان‌هایی که شاید هیچ‌کس به آن‌ها اعتماد نداشت و جامعه با نگاه منفی به آن‌ها می‌نگریست، توانستند با درمان و آموزش، جایگاه تازه‌ای در زندگی پیدا کنند. کسی که روزی به دلیل اعتیاد از جامعه فاصله گرفته بود، می‌توانست به فردی موفق تبدیل شود، در دانشگاه تحصیل کند و حتی در مسیر خدمت و آموزش دیگران قرار بگیرد.

مهندس دژاکام با بنیان‌گذاری کنگره ۶۰، ساختاری محکم ایجاد کردند که توانسته است در طول سال‌ها به انسان‌های بسیاری کمک کند. دستاوردهای ایشان تنها به درمان اعتیاد محدود نمی‌شود و زمینه‌های دیگری را نیز در بر می‌گیرد که با تحقیق و تجربه به آن‌ها پرداخته شده است. من نیز به شخصه از این آموزش‌ها تأثیر گرفته‌ام. فعالیت‌های کنگره ۶۰ به من کمک کرد تا اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کنم و نگاهم به زندگی تغییر کند. زمانی که انسان در اعماق تاریکی‌ها گرفتار است، شاید نتواند آینده روشنی برای خود تصور کند؛ اما با ورود به مسیر درمان و آموزش، کم‌کم شرایط تغییر می‌کند و فرد می‌تواند دوباره روی پای خود بایستد.

نکته مهم این است که وقتی یک نفر در کنگره ۶۰ به درمان می‌رسد، فقط زندگی همان یک نفر تغییر نمی‌کند؛ بلکه خانواده او نیز تحت تأثیر این تغییر قرار می‌گیرد. گاهی با درمان یک نفر، زندگی یک خانواده و حتی اطرافیان و بستگان او متحول می‌شود. بنابراین، تأثیر کنگره ۶۰ را نمی‌توان تنها با تعداد افرادی که به رهایی رسیده‌اند، سنجید؛ زیرا این تغییرات به خانواده‌ها و محیط زندگی آن‌ها نیز گسترش پیدا می‌کند. امروز تعداد رهایی‌یافتگان کنگره ۶۰ به بیش از ۱۰۰ هزار نفر رسیده است. این آمار نشان‌دهنده گستردگی تأثیر این مجموعه و زحماتی است که در طول سال‌ها برای درمان و آموزش انسان‌ها کشیده شده است.

آرامش و تغییری که ما تجربه می‌کنیم، تا حد زیادی حاصل کلاس‌های آموزشی، آموزش‌های جهان‌بینی و سی‌دی‌هایی است که آقای مهندس در اختیار اعضا قرار داده‌اند. این آموزش‌ها فقط برای امروز ما نیستند؛ بلکه برای نسل‌های آینده نیز ارزشمند خواهند بود. شاید در حال حاضر نتوانیم به‌طور کامل ارزش این مطالب را درک کنیم، اما با گذشت زمان و استفاده بیشتر از آن‌ها، اهمیتشان را بهتر خواهیم شناخت. به اعتقاد من، وظیفه ما در این مرحله، حفظ و مراقبت از کنگره ۶۰ است. ساختاری که آقای مهندس با دقت و شناخت ایجاد کرده‌اند، بر پایه اصول و آموزش‌هایی استوار است که باید آن‌ها را بشناسیم، رعایت کنیم و به نسل‌های بعد انتقال دهیم.

ایشان تنها یک پژوهشگر نبودند؛ بلکه دانشمندی محقق و معلمی بودند که دانش و تجربیات خود را در اختیار دیگران قرار دادند. نکته قابل توجه این است که خانواده ایشان نیز همواره در کنار کنگره ۶۰ بوده‌اند و در مسیر خدمت به این مجموعه تلاش کرده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که خدمت در کنگره، تنها یک فعالیت فردی نیست؛ بلکه می‌تواند به یک فرهنگ و باور خانوادگی تبدیل شود.
اکنون که این همه تلاش و زحمت برای ما انجام شده است، مسئولیت ما نیز سنگین‌تر می‌شود. همان‌طور که آقای امین اشاره کرده‌اند، اگر از میان هر ۱۰۰ هزار نفری که با اعتیاد درگیر هستند، حتی یک نفر بتواند با کمک ما به درمان برسد، خدمت ارزشمندی انجام داده‌ایم.

ما باید آموزش ببینیم و به این فکر کنیم که پس از رهایی، چه مسئولیتی بر عهده داریم. صندلی‌هایی که امروز روی آن‌ها می‌نشینیم، کلاس‌هایی که در آن‌ها آموزش می‌گیریم و امکاناتی که در اختیار ما قرار گرفته‌اند، حاصل تلاش و زحمات بسیاری از انسان‌ها هستند. ما نیز باید قدر این فرصت را بدانیم. هرکدام از ما باید از خود بپرسیم: آیا تنها می‌خواهم به رهایی برسم و زندگی خودم را ادامه دهم، یا می‌خواهم با آموزش گرفتن و تغییر جهان‌بینی، به انسان‌های دیگری هم کمک کنم؟ هدف ما باید این باشد که حالمان بهتر شود، آموزش‌های بیشتری بگیریم و بتوانیم به افرادی که هنوز پشت درهای کنگره هستند، کمک کنیم تا آن‌ها نیز مسیر درمان را پیدا کنند.

اگر همه ما چنین نگرشی داشته باشیم و به‌جای تمرکز صرف بر خودمان، به فکر خدمت و کمک به دیگران باشیم، می‌توانیم کنگره ۶۰ را به مجموعه‌ای محکم‌تر و پربارتر تبدیل کنیم و در ادامه راه، سهمی در انتقال این آموزش‌ها به دیگران داشته باشیم. در پایان از خداوند می‌خواهم روح مهندس دژاکام را قرین آرامش و رحمت خود قرار دهد. از همه شما عزیزان نیز تشکر می‌کنم و امیدوارم بتوانیم با آموزش گرفتن و خدمت کردن، قدردان زحمات ایشان و تمام خدمتگزاران کنگره ۶۰ باشیم.

تایپ: مسافر مهدی
ویرایش و ارسال: مسافر امیر
عکاس خبری: مسافر امیر

گروه خبری سایت نمایندگی ایمان