همسفر عاطفه بیان کرد:
وادی هشتم؛با حرکت، راه نمایان میشود.
این وادی نیز مانند سایر وادیها، یکی از زیباترین و پر کار آمدترین قوانین هستی و زندگی را به نمایش میگذارد و به ما آموزش میدهد. با حرکت راه نمایان میشود.
میگویند یکی از نامهای نیروی شیطانی یا منفی، نیروی بازدارنده است. نیرویی که سعی میکند به عناوین مختلف ما را از حرکت بازدارد. این نیرو خیلی خوب میفهمد که اگر ما بایستیم و توقف کنیم، به دنبال توقف، سقوط میکنیم و سکون بدون سقوط وجود ندارد. این نیرو هر بار سعی میکند با شناسایی نقاط حساس و نقاط ضعف ما که ممکن است یک روز مواد مخدر باشد و روزی دیگر موضوعی دیگر، ما را از مسیر صحیح زندگی خارج و متوقف کند.مسیر زندگی انسان، مسیر است؛ یعنی محل سیر است، جای حرکت است، جای سکون و توقف نیست اگر جای توقف بود که دیگر مسیر نبود. بنابراین انسان در طول زندگی دائماً در حال حرکت است و هیچ نقطهای وجود ندارد که انسان بگوید مسیر زندگی من تمام شد و به پایان رسید و من باید بایستم. چنین جایی در زندگی انسان هرگز وجود ندارد. حتی بعد از انتقال از این دنیا به دنیاهای بعد، انسان یعنی زندگی و زندگی یعنی حرکت. چه در این دنیا و چه در حلقههای دیگر و این داستان تا ابدالدهر ادامه خواهد داشت و هیچکس نمیتواند آن را متوقف کند و یا بخواهد به زندگی خود پایان دهد.
خداوند چنین برنامه و نرمافزاری را در خلقت انسان طراحی نکرده است. حتی کسانی که خودکشی میکنند، به زندگی خود پایان ندادهاند، فقط جای زندگی خود را کمی تغییر میدهند، البته با همان مشکلات قبلی که بیشتر هم میشوددر هر حلقهای که چشمان ما بسته میشود، درجایی دیگر و در حلقهای دیگر بلافاصله چشمان ما باز میشود.بسیاری اوقات، ما در مسیر خود میایستیم، با این بهانه که راه مشخص نیست میخواهیم تمام راه را ابتدا به ساکن ببینیم و خوب برانداز کنیم و بعد حرکت کنیم. غافل از اینکه این اتفاق برای هیچکس روی نمیدهد. خیلی وقتها ساعتها و روزها و هفتهها و ماهها فکر میکنیم، اما حرکت نمیکنیم. تفکر بسیار خوب است و اهمیت آن را همه ما میدانیم؛ اما جایی هست که دیگر باید حرکت کرد و تفکر بهتنهایی راه بهجایی نمیبرد. کشتی در ساحل، امن است؛ اما برای این ساخته نشده است.
ما هم بسیاری اوقات در ساحل امن تفکر و برنامهریزی توقف میکنیم و میترسیم که حرکت کنیم، غافل از اینکه تا حرکت نکنیم راه نمایان نمیشود. هیچ جادهای وجود ندارد که بتوان با یک نظر از ابتدا تا انتهای آن را دید. مگر اینکه در آن جاده حرکت کرد. زمانی که حرکت میکنیم به موازات حرکت ما، راه نیز خودش را نشان میدهد.بهقولمعروف؛ حساب خانه تا بازار دو تاست.این ضربالمثل کنایه از این است که هرقدر برنامه ریزی کنیم، در عمل چیز دیگری میشود؛ بنابراین بخشی از برنامهریزی فقط با حرکت کردن امکانپذیر است.وادی هشتم یکی از بهترین بهانهها و دست آموزههای که نیروی منفی و جهل و نادانی ما را در توقف بیجا، نقش بر آب میکند. یکی دیگر از ترفندهای نیروی منفی و یا جهل و نادانی ما این است که در ابتدای شروع کار،تصویری بسیار وحشتناک و ترسناک از آن کار و انجام آن در ذهن ما ترسیم میکند، طوری که جرات نمیکنیم به آن کار نزدیک شویم و دست بزنیم و کوچکترین حرکتی انجام دهیم. در کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر مطلبی وجود دارد که بیربط به این وادی نیست و آن این است لحظه دشواری در آن لحظه احساس نمیشود، آنچنانکه یادآوری آن دشواری، دشوار است.
در ابتدا اینگونه است، اما زمانی که حرکت میکنیم دیگر آن دشواری را احساس نمیکنیم.زمانی که ایستاده ایم و میاندیشیم، محاسبات به گونه دیگری است و زمانی که حرکت میکنیم و میاندیشیم؛ وضعیت به شکل دیگری است؛ بنابراین، این حرکت است که ما را از یک نقطه به نقاط دیگر میرساند و وضعیت ما تغییر میکند. برای عبور از تاریکی، برای درمان اعتیاد، برای رسیدن به رهایی، روشنایی و سعادت و خوشبختی باید حرکت کرد. تا حرکت نکنیم، همانجایی هستیم که هستیم و هیچ تغییری جز تخریب بیشتر و سقوط بیشتر عایدمان نخواهد شد.نکته جالبی که نگهبان کنگره ۶۰ در مورد دستور جلسه هفتگی بیان نمودند، این بود که فرمودند: وادی هشتم پس از وادی هفتم است؛ یعنی بعد از پیدا کردن راه، موضوع "با حرکت راه نمایان میشود" مطرح میشود.به عبارتی تا زمانی که ما راه درست را پیدا نکردهایم، نمیتوانیم به وادی هشتم استناد کنیم. اگر جهت ما اشتباه باشد و راه نادرست باشد هرقدر هم که حرکت کنیم جز دور شدن از هدف، عایدی دیگری نداریم. بنابراین بحث وادی هشتم و اینکه با حرکت راه نمایان میشود زمانی مصداق پیدا میکند که ما راه درست را پیداکرده باشیم و وادی هفتم را پشت سر گذاشته و فراگرفته باشیم.
مشارکت کننده: همسفر عاطفه
تنظیم و ارسال :همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر فاطمه( لژیون سوم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
49