جلسه چهارم از دوره شانزدهم سری جلسات خصوصی نمایندگی چرمهین با استادی مسافر علی، نگهبانی مسافر ابراهیم و دبیری مسافر علی، با دستور جلسه «وادی هشتم » یکشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز بکار نمود.
خلاصه سخنان استاد :
سلام دوستان، علی هستم یک مسافر.
دستور جلسه این هفته «وادی هشتم؛ با حرکت راه نمایان میشود» است. ما هفت وادی را پشت سر گذاشتهایم. در وادیهای گذشته، بیشتر با تفکر و جهانبینی خودمان سر و کار داشتیم و یاد گرفتیم که برای حل مشکلات، ابتدا باید تفکر کنیم. وادی هشتم در واقع نقطهای است که باید تفکر را به حرکت تبدیل کنیم؛ یعنی آنچه راآموختهایم، در زندگی و در مسیر درمان به اجرا بگذاریم.به نظر من، یکی از پیامهای مهم وادی هشتم این است که اگر حرکت نکنیم، راهی هم برای ما نمایان نخواهد شد. ممکن است ساعتها و روزها فکر کنیم، برنامهریزی کنیم و حتی هدف خوبی داشته باشیم، اما تا زمانی که قدمی برنداریم، اتفاقی در زندگی ما رخ نمیدهد. البته حرکت بدون هدف هم ممکن است ما را از مسیر اصلی دور کند. بنابراین ابتدا باید خواسته خود را بشناسیم. خواسته میتواند نقطه شروع حرکت باشد. اگر خواسته انسان معقول و درست باشد و در جهت ارزشها و رسیدن به تعادل قرار داشته باشد، میتواند نیروی حرکت را در انسان ایجاد کند.
در کنگره یاد میگیریم که انسان با تفکر، تجربه و آموزش میتواند دانایی خودش را افزایش دهد. زمانی که دانایی ما افزایش پیدا میکند، قدرت تشخیص ما هم بیشتر میشود و میتوانیم در مسیر حرکت، انتخابهای درستتری داشته باشیم.در زندگی ممکن است بارها بر سر دوراهی قرار بگیریم. همیشه راه درست از همان ابتدا برای ما کاملاً مشخص نیست. اینجاست که دانایی و آموزش اهمیت پیدا میکند. اگر انسان بدون دانایی حرکت کند، ممکن است بارها تجربههای اشتباه خود را تکرار کند؛ اما اگر آموزش بگیرد و از تجربیات گذشته استفاده کند، میتواند مسیر بهتری را انتخاب کند.موضوع دیگری که در این وادی برای من اهمیت دارد، صبر و استقامت است. گاهی ما حرکت را آغاز میکنیم، اما چون نتیجه را سریع نمیبینیم، ناامید میشویم و تصور میکنیم که راه اشتباه بوده است. در حالی که در کنگره یاد گرفتهایم که برای رسیدن به تعادل و درمان، باید زمان لازم سپری شود.
درمان اعتیاد یک شبه اتفاق نمیافتد. همانطور که شکلگیری اعتیاد به مرور زمان انجام شده است، بازسازی جسم، روان و جهانبینی نیز نیازمند زمان است. بنابراین باید حرکت کنیم، آموزش ببینیم و در مسیر، صبر و استقامت داشته باشیم. به نظر من، یکی از زیباییهای وادی هشتم این است که میگوید همه راه از ابتدا برای انسان روشن نیست. گاهی لازم است فقط قدم اول را برداریم تا قدم دوم برایمان مشخص شود. وقتی حرکت میکنیم، تجربه به دست میآوریم و در ادامه مسیر، راه برای ما نمایانتر میشود.
در مسیر درمان هم همین اتفاق برای من میافتد. شاید در ابتدای سفر، بسیاری از مسائل را نمیدانستم و حتی نمیدانستم چگونه باید زندگی خودم را تغییر بدهم. اما با حضور منظم در جلسات، گوش دادن به آموزشها، عمل کردن به آنها و حرکت در مسیر سفر، بهتدریج مسائل برایم روشنتر شد.نکته دیگری که نباید فراموش کنیم این است که حرکت واقعی، ابتدا باید از خود انسان شروع شود. اگر بخواهیم دیگران را تغییر دهیم، خانواده را تغییر دهیم یا شرایط بیرونی را عوض کنیم، ولی خودمان تغییری نکرده باشیم، معمولاً نتیجه مطلوبی نخواهیم گرفت.
در کنگره یاد میگیریم که ابتدا باید روی خودمان کار کنیم؛ یعنی در مسیر تزکیه و پالایش قدم برداریم. وقتی انسان روی خودش کار میکند و به تعادل بیشتری میرسد، رفتار و نگرش او نیز تغییر میکند و این تغییر بهصورت طبیعی بر خانواده و اطرافیان او تأثیر خواهد گذاشت.
به نظر من، وادی هشتم یک پیام بسیار مهم دیگر هم دارد و آن این است که هیچکس نمیتواند به جای ما حرکت کند. راهنما میتواند راه را نشان دهد، آموزش بدهد و تجربه خودش را در اختیار ما قرار دهد، اما در نهایت این خود مسافر است که باید حرکت کند.
اگر بهترین آموزشها را دریافت کنیم ولی در زندگی خودمان به کار نبریم، دانایی ما به نتیجهای نمیرسد. فاصله بین دانستن و عمل کردن، همان جایی است که باید با حرکت پر شود.در پایان، من وادی هشتم را اینگونه برای خودم معنا میکنم که:ابتدا باید تفکر کنم، خواسته خود را بشناسم، آموزش بگیرم، دانایی خود را افزایش دهم و سپس حرکت کنم. در مسیر حرکت باید صبر و استقامت داشته باشم و از مشکلات و تجربیات مسیر برای رشد خودم استفاده کنم. ممکن است در ابتدای راه همه چیز برای من روشن نباشد، اما اگر حرکت درست را آغاز کنم، راه بهتدریج نمایان میشود.
از خداوند سپاسگزارم که مسیر کنگره ۶۰ و آموزشهای آن را در زندگی من قرار داد و امیدوارم بتوانم آموختههایم را از مرحله دانستن به مرحله عمل برسانم.

تایپ : مسافر حسین لژیون دوم
ارسال : مسافر پوریا
- تعداد بازدید از این مطلب :
53