در وادی هشتم می‌گوید: با حرکت راه نمایان می‌شود. معنی این جمله این است که منِ نوعی نباید در سکون باشم، چون رکود برای هیچ موجودی جایز نیست.

اگر ما انسان‌ها به دقت به هستی نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که در تمام هستی و کائنات همه چیز در حرکت هستند؛ حتی سنگ که از نظر ما ساکن است، در حرکت است. پس برای منِ انسان جایز نیست در سکون باشم، زیرا در سکون هیچ زایشی نیست.

تا من حرکت نکنم، راه بر من نمایان نمی‌شود. با اولین قدم، راه مشخص می‌شود. زمانی که من حرکت را شروع می‌کنم، راه آرام‌آرام بر من گشوده می‌شود.

گاه ممکن است در طول مسیر بعضی مواقع با سختی‌ها و مشکلات مواجه شوم. ممکن است به سمت ناخالصی‌ها بروم، اما این طبیعی است. رفته‌رفته این ناخالصی‌ها کم‌رنگ‌تر می‌شود و من به طرف راستی و درستی، توسط نیروهای الهی هدایت می‌شوم.