کنگره ۶۰؛ مسیر آگاهی، ساختن و احیای انسان

جلسه دوازدهم از دوره سوم سری کارگاه‌ آموزشی خصوصی همسفران آقا نمایندگی خواجو، با استادی دیده‌بان مسافر مهدی صدیقی، نگهبانی همسفر سهیل و دبیری همسفر‌ محمد حسین با دستور جلسه: "وادی هشتم و تأثیر آن روی من" شنبه ۱۱ مهر ماه ۱۴۰۵ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکرم که امروز این توفیق نصیبم شد که دوباره در جمع شما عزیزان باشم. دوستان به من می‌گفتند که نزدیک به یک سال از آغاز فعالیت این شعبه گذشته است. واقعاً باورم نمی‌شود که یک سال گذشته باشد. احساس می‌کنم همین دیروز بود که تعدادی از بچه‌های شعبه شیخ‌بهایی، از جمله محمدجواد و دوستان دیگری که امروز در اینجا مشغول خدمت هستند، جدا شدند و قرار شد فعالیت شعبه خواجو را آغاز کنند.

اولین جلسه‌ای که اینجا برگزار شد، من در خدمت شما بودم و به‌عنوان استاد جلسه صحبت کردم. امروز که نگاه می‌کنم، می‌بینم یک سال و یک هفته از آن روز گذشته است؛ اما من اصلاً متوجه گذشت این زمان نشده‌ام.

این موضوع برای من یک آموزش بزرگ دارد: عمر انسان در حال گذر است و باید حواسمان جمع باشد. ممکن است یک روز چشم باز کنیم و ببینیم بخش بزرگی از زندگی‌مان گذشته است، بدون اینکه متوجه شده باشیم.

من به‌وضوح تجربه کرده‌ام که در کنگره ۶۰، گذر زمان با بیرون از کنگره تفاوت دارد. وقتی با افراد مختلف صحبت می‌کنم و زندگی دوستان و هم‌سن‌وسالان خودم را که خارج از کنگره هستند می‌بینم، متوجه می‌شوم که بسیاری از آن‌ها مسیر زندگی را با سختی بیشتری طی می‌کنند و گذر زمان برایشان بسیار سنگین‌تر احساس می‌شود.

به نظر من، این موضوع به خلقت و سیستمی که خداوند برای انسان آفریده است، ارتباط دارد. زمانی که انسان در مسیر هدف خلقت حرکت می‌کند، شرایط متفاوتی را تجربه خواهد کرد. هدف خلقت، چیزی جز ساختن نیست؛ قرار گرفتن در صراط مستقیم و حرکت در مسیر ساختن و احیای انسان.

کنگره ۶۰ نیز به‌گونه‌ای شکل گرفته است که انسان‌ها در آن، در جهت احیا و ساختن خود و انسان‌ها حرکت می‌کنند. یکی از پاداش‌هایی که خداوند برای این حرکت در نظر گرفته، همین تجربه‌ای است که من امروز با تمام وجودم احساس می‌کنم؛ اینکه گاهی اصلاً متوجه گذر زمان نمی‌شوم.

گاهی احساس می‌کنم در بی‌زمانی هستم. نمی‌دانم چه زمانی چهل ساله شدم، چه زمانی پنجاه ساله شدم، چه زمانی شب شد و چه زمانی روز؛ حتی گاهی متوجه گذشت یک ساعت یا ده دقیقه هم نمی‌شوم.

این تجربه فقط مخصوص من نیست؛ بسیاری از اعضای کنگره چنین احساسی دارند. چرا؟ چون کاری که در این سیستم انجام می‌شود، کاری بسیار بزرگ است. در قرآن کریم آمده است که اگر یک نفس احیا شود، گویی تمام نفوس احیا شده‌اند. بنابراین، احیای یک انسان و یک خانواده، کاری بسیار عظیم است.

ما چقدر خوشبخت هستیم که وارد چنین بستری شده‌ایم؛ بستری که در آن آموزش می‌بینیم تا خودمان را بسازیم و در مسیر احیای انسان‌ها حرکت کنیم.

اگر می‌خواهیم لذت این مسیر را بیشتر تجربه کنیم و در این «بی‌زمانی» قرار بگیریم، باید حرکت کنیم. آقای مهندس بارها در صحبت‌هایشان گفته‌اند که چشم بر هم بزنیم، سال تمام شده است. واقعاً همین‌طور است؛ زیرا وقتی انسان در مسیر درست حرکت می‌کند، متوجه گذر زمان نمی‌شود.

شما که امروز به‌عنوان همسفر آقا در این سیستم فعالیت می‌کنید، باید تمام تلاش خود را ابتدا برای ساختن خودتان به کار بگیرید. در این مسیر، نباید همه تمرکز شما روی رفتار و عملکرد مسافرتان باشد؛ اینکه گریز زده یا نزده، آمده یا نیامده و در کنگره حضور دارد یا ندارد.

به واسطه مسافری که در زندگی شما قرار گرفته، بستری فراهم شده و خداوند اذن داده است که شما به‌عنوان همسفر وارد این بستر آموزشی شوید. شاید اگر مسافر شما در زندگی‌تان نبود، هزاران سال هم می‌گذشت و شما امکان قرار گرفتن در چنین محیطی و استفاده از این آموزش‌ها را پیدا نمی‌کردید.

همیشه از این زاویه به موضوع نگاه کنید. گاهی همسفران نزد من می‌آیند و گلایه می‌کنند که مسافرشان به‌درستی سفر نکرده، گریز زده یا برگشت خورده است. من به آن‌ها می‌گویم: اتفاقی که باید در زمان خودش رخ دهد، حتماً رخ خواهد داد و مسافر باید خودش به درمان برسد؛ اما شما ببینید که چه منفعت بزرگی نصیبتان شده است که در این سیستم قرار گرفته‌اید و در حال آموزش گرفتن هستید.

این آموزش‌ها را در هیچ جای دیگری از کره خاکی به این شکل پیدا نمی‌کنید. اگر مسافر شما نبود، آیا امکان ورود شما به این سیستم وجود داشت؟ بنابراین، به مسافر خود عشق بورزید؛ زیرا او باعث شده است که آگاهی و دانایی شما افزایش پیدا کند.

این سیستم به‌گونه‌ای طراحی شده است که برای افراد مختلف، از نوجوانان و جوانان گرفته تا افراد بزرگسال و سالمند، برنامه و آموزش دارد؛ تا زمانی که انسان از هوش، حواس و تعادل لازم برخوردار باشد.

کنگره ۶۰ برای من و شما یک تکیه‌گاه و یک سرزمین امن است؛ جایی که انسان با ورود به آن، احساس آرامش و امنیت می‌کند. همه ما به دنبال جایی هستیم که بتوانیم ساعاتی آرامش داشته باشیم و از بودن در کنار یکدیگر به‌درستی لذت ببریم. امروز چنین بستری برای ما فراهم شده است و باید قدر آن را بدانیم.

وقتی من به‌عنوان یک همسفر تلاش می‌کنم در کنگره ۶۰ بمانم، اولین قدم این است که قدر این جایگاه را بدانم و فرمان‌هایی را که به‌عنوان یک عضو به من داده می‌شود، اجرا کنم.

از من خواسته می‌شود که سر ساعت در جلسه حاضر باشم، سی‌دی بنویسم، پوشش مناسب داشته باشم، در ورزش شرکت کنم و وظایف خود را به‌عنوان یک رهجو انجام دهم. شاید در ابتدا این کارها دشوار باشد، اما وقتی آرام‌آرام در مسیر قرار می‌گیریم، گوش‌به‌فرمان بودن و انجام دادن آموزش‌ها را یاد می‌گیریم.

بعد از یک، دو یا سه سال، وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که چه میزان آگاهی کسب کرده‌ایم و این موضوع بسیار ارزشمند است. هیچ چیز باارزش‌تر از این نیست که انسان بتواند در طول زمانی که فرصت دارد، بر میزان آگاهی و دانایی خود بیفزاید.

برای به دست آوردن هر چیزی باید تلاش کرد. تلاش من و شما در کنگره ۶۰ این است که در مسیری که برایمان نمایان شده، حرکت کنیم.

در بسیاری از مسیرهای زندگی، انسان نمی‌داند فردا چه اتفاقی خواهد افتاد؛ نمی‌داند مسیر پیش رو سربالایی است یا سرازیری، چه موانعی وجود دارد و چه خطراتی ممکن است در انتظارش باشد. اما در کنگره ۶۰، مسیر حرکت تا حد زیادی مشخص و نشانه‌گذاری شده است.

جاده برای مسافر و همسفر آماده شده است؛ علائم و آموزش‌ها وجود دارند و فقط باید حرکت کنیم. هرچه تلاش ما در کنگره ۶۰ بیشتر باشد و بیشتر در این مسیر حرکت کنیم، آگاهی ما نسبت به خودمان، زندگی و هستی افزایش پیدا خواهد کرد.

امروز هرچه آگاهی من بیشتر باشد، کمتر دچار مشکلات می‌شوم. بسیاری از مشکلاتی که انسان‌ها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، ریشه در ناآگاهی و نداشتن اطلاعات صحیح دارد.

در کنگره، آداب معاشرت، رفتار درست و بسیاری از علوم زندگی به ما آموزش داده می‌شود. آقای مهندس در کنگره، علم زندگی کردن را به ما آموزش می‌دهند. اگر من به‌عنوان یک مسافر یا همسفر بتوانم علم زندگی کردن را از کنگره ۶۰ به‌درستی بیاموزم، بسیاری از مشکلات زندگی‌ام کاهش پیدا خواهد کرد.

وقتی مشکلات کمتر شوند، چه اتفاقی می‌افتد؟ آرامش آرام‌آرام به زندگی انسان بازمی‌گردد. بی‌خوابی‌ها، نگرانی‌ها، بالا و پایین شدن‌های روحی، دردها، سختی‌ها و فشارهایی که انسان تحمل می‌کند، کمتر خواهد شد.

این آموزش‌ها برای همه سنین مفید است، اما برای جوانان اهمیت بیشتری دارد. به همین دلیل است که تأکید می‌کنیم نوجوانان و جوانان، به‌خصوص در ابتدای مسیر زندگی، بیشتر در جلسات حضور داشته باشند.

من مهدی، پنجاه‌ودو سال از عمرم گذشته است. بیش از نیمی از عمرم سپری شده است. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم اگر زمانی که بیست یا بیست‌وپنج ساله بودم وارد کنگره ۶۰ می‌شدم و این آموزش‌ها را دریافت می‌کردم، چقدر می‌توانستم از درد، سختی و مشکلات کمتری عبور کنم.

چه موقعیت‌هایی را به دلیل جهل و ناآگاهی از دست دادم؟ امروز جوانی که وارد کنگره می‌شود، می‌تواند بسیاری از سختی‌هایی را که من در زندگی تجربه کردم، تجربه نکند. وقتی انسان زودتر آموزش ببیند و آگاهی کسب کند، انرژی و توان او به‌جای صرف شدن در مسیر مشکلات، در جهت ساختن و تغییر خودش مصرف خواهد شد.

بنابراین، کنگره ۶۰ را کوچک نگیریم. کنگره بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که در باور و ذهن من و شما بگنجد. همان‌طور که ظاهر انسان با باطن او تفاوت بسیار زیادی دارد و باطن انسان بسیار گسترده‌تر از چیزی است که دیده می‌شود، عظمت کنگره نیز بسیار فراتر از چیزی است که ما در ظاهر می‌بینیم.

اکنون که وارد این سیستم شده‌ایم، باید قدر آن را بدانیم. به‌موقع در کلاس‌ها حاضر شویم، سی‌دی‌ها را بنویسیم و آموزش‌ها را جدی بگیریم.

خانواده‌هایی که به کنگره نیاز دارند، بسیار زیاد هستند. در هر شهری که نگاه کنیم، افراد زیادی هستند که با مسئله اعتیاد درگیرند؛ پدرانی که نگران فرزندانشان هستند، فرزندانی که درگیر مشکلات پدر یا مادر خود هستند و خانواده‌هایی که به واسطه اعتیاد، رنج زیادی را تحمل می‌کنند.

اعتیاد تنها یک فرد را درگیر نمی‌کند؛ بلکه می‌تواند خانواده و حتی محیط اطراف او را تحت تأثیر قرار دهد. تاریکی بزرگی است؛ اما شما که وارد این سیستم شده‌اید، باید به‌گونه‌ای حرکت کنید و آموزش‌های خود را در زندگی به کار ببندید که الگویی برای افرادی باشید که امروز، مانند شما در گذشته، درگیر مشکلات هستند.

این وظیفه تک‌تک ماست. درست حرکت کردن، درست عمل کردن و به‌کارگیری آموزش‌ها باعث می‌شود وسعت دید و توانایی ما بیشتر شود. هرچه وسعت ما بیشتر شود، این سرزمین امنی که امروز در آن قرار گرفته‌ایم نیز روزبه‌روز گسترش پیدا خواهد کرد.

سی‌دی‌های جهان‌بینی که هر هفته به ما ارائه می‌شود، اهمیت بسیار زیادی دارد. خود من وقتی سی‌دی را می‌نویسم، حداقل یک بار دیگر هم سعی می‌کنم آن را گوش کنم. وقتی با تمرکز و دقت به صحبت‌های استاد گوش می‌دهم، با خودم می‌گویم: خدا را شکر که به هر دلیلی و از هر طریقی توانسته‌ام در این مسیر قرار بگیرم.

اگر این آموزش‌ها و سی‌دی‌ها نبود، من از کجا می‌توانستم چنین مطالبی را یاد بگیرم؟ شاید سال‌ها و حتی هزاران سال می‌گذشت و باز هم به این مفاهیم نمی‌رسیدم.

امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم چه آموزش عظیمی دریافت کرده‌ام و چقدر نسبت به خودم شناخت پیدا کرده‌ام. به واسطه آموزش‌های جهان‌بینی کنگره ۶۰ که هر هفته در قالب سی‌دی در اختیار اعضا قرار می‌گیرد، توانسته‌ام خودم را بهتر بشناسم و با تاریکی‌های درون خودم آشنا شوم.

موضوع فقط مسائل مربوط به مسافر و همسفر نیست. وقتی از تاریکی صحبت می‌کنیم، بسیاری از رفتارهای نادرست زندگی انسان نیز در همین موضوع قرار می‌گیرد. برای مثال، من به واسطه آموزش‌های کنگره یاد گرفته‌ام که غیبت چیست و چرا نباید غیبت کنم؛ دروغ چیست و چرا نباید دروغ بگویم. این آموزش‌ها در بسیاری از بخش‌های زندگی به انسان کمک می‌کنند.

این آموزش‌ها برای همه ماست و به‌صورت رایگان در اختیارمان قرار گرفته است. حتی هزینه‌ای که برای اپلیکیشن یا تهیه سی‌دی پرداخت می‌کنیم، در برابر ارزش مطالبی که از آن دریافت می‌کنیم، قابل مقایسه نیست.

افرادی که در ابتدای مسیر هستند، طبق برنامه باید سی‌دی‌های خود را بنویسند. خدمتگزاران و افرادی که در جایگاه‌های مختلف خدمت می‌کنند نیز موظف هستند آموزش‌های هفتگی را دنبال کنند.

همین سی‌دی «عالم غیب» که چهارشنبه در اپلیکیشن قرار گرفت و صحبت‌های استاد در مورد وادی چهاردهم و خلقت انسان را مطرح می‌کند، موضوع بسیار عمیقی دارد. این‌ها صحبت‌هایی است که شاید بسیاری از افراد خارج از کنگره نتوانند به‌راحتی آن را دریافت و درک کنند، اما ما در کنگره این فرصت را داریم که درباره حس، عشق و فلسفه خلقت انسان آموزش ببینیم.

وقتی درباره حس صحبت می‌شود، وقتی درباره عشق صحبت می‌شود و وقتی درباره فلسفه خلقت انسان صحبت می‌شود، منِ رهجو بهتر متوجه می‌شوم که چگونه باید حرکت کنم و چه کارهایی را باید انجام دهم و از چه کارهایی دوری کنم.

این آموزش‌ها برای آن است که تغییرات درونی و بیرونی در انسان آغاز شود. برای حرکت کردن، به شناخت نیاز داریم و شناخت نیز هر هفته به ما آموزش داده می‌شود. این کار، کاری بسیار بزرگ و عظیم است.

خداوند را شکر می‌کنیم به خاطر وجود ارزشمند اساتید کنگره ۶۰، آقای مهندس، استاد امین و تمام اساتیدی که در این سیستم به تک‌تک ما آموزش می‌دهند و مسیر حرکت درست را به ما نشان می‌دهند.

عکاس و تایپ: همسفر مهدی لژیون سوم 

ویرایش و ارسال: همسفر امین لژیون اول 

گروه سایت همسفران آقا نمایندگی خواجو