انسان با اختیار کامل خلق شده است

 وادی هشتم: «با حرکت، راه نمایان می‌شود.» «امواج چون گردباد بر زمین فرود می‌آیند و آنچه برداشتی باشد با خود به امانت می‌برند و این جز فرمان حاصل نمی‌گردد. پس با شما که پیمان می‌بندید، در اندیشه آن باشید که از زمین برخاسته و به آن مکانی که فرمان است، رهسپار شوید.»

در سکون هیچ چیز به وجود نمی‌آید؛ همه چیز در حرکت شکل می‌گیرد و سپس ساختارها پدیدار و موجودات خلق و سفر در حلقه‌های آفرینش آغاز و ادامه‌دار می‌گردد. در این سیر، تفکرات، معمار ساختارها و تعیین‌کننده مسیر حرکت انسان هستند.

انسان با اختیار کامل خلق شده است و حق انتخاب و گزینش راه خود را دارد. می‌تواند مسیر تقوا، ارزش‌ها، عشق، محبت، دوستی و صداقت را طی نماید یا مسیر ضد ارزش‌ها، کینه، نفرت، دشمنی و فساد را بپیماید. قدرت مطلق به فرزندان آدم فرمود: «با حرکت، راه نمایان خواهد شد.» اگر درست حرکت کنیم، می‌توانیم به نقطه‌ای برسیم که از آنجا آغاز کرده‌ایم و با شادی و سربلندی به نزد پروردگار خود بازگردیم. گرچه نقطه آغاز و پایان یکی است؛ اما درک، آگاهی، معرفت و آموزش‌هایی که در طول مسیر به دست می‌آیند، در انسان باقی می‌مانند.

در وادی هشتم در بخش آفرینش، از سرپیچی یکی از فرشتگان یا فرماندهان رده‌بالا از فرمان قدرت مطلق سخن گفته می‌شود؛ کسی که تصور کرد با قدرتی که در اختیار دارد می‌تواند فرمانروایی کند. پس از رانده شدن، تا روز موعود مهلت خواست و اعلام کرد که انسان را از مسیر منحرف خواهد کرد. در ادامه، ادموند و هلیا که در بهشت بودند، تحت تأثیر این وسوسه از فرمان سرپیچی کردند و پس از عذرخواهی، برای اثبات وفاداری خود به زمین فرستاده شدند.

حرکت باید پس از تفکر، مطالعه و کسب اطلاعات لازم آغاز شود. لازم نیست تمام جزئیات مسیر از ابتدا مشخص باشد؛ زیرا بسیاری از مسائل در هنگام حرکت نمایان می‌شوند. اگر مشکلی وجود دارد، صرفاً با نشستن و فکر کردن حل نمی‌شود و پس از تفکر باید وارد مرحله عمل شد. هدف و خواسته نیز باید مشخص باشد و انسان با تمام وجود برای رسیدن به آن حرکت کند.

این وادی یک قانون است؛ مانند قوانین ریاضیات. همان‌گونه که عطار می‌گوید: «تو پای به راه درنه و هیچ مپرس / خود راه بگویدت که چون باید رفت» در مسیر حرکت، راه‌های مختلفی وجود دارد و انسان بر اساس خردمندی یا کم‌خردی خود مسیرش را انتخاب می‌کند. ممکن است بدون تفکر از مسیر اصلی منحرف شود و به نقطه‌ای برسد که جزو خواسته‌هایش نبوده است.

طبق مقاله دیدبان مسافر علی خدامی نیز حرکت باید با شناخت و تفکر همراه باشد و انسان نباید انتظار داشته باشد تمام مسیر را از ابتدا ببیند. با حرکت، پیچ‌وخم‌ها و راه نمایان می‌شوند و انسان در طول مسیر با مسئولیت‌هایی روبه‌رو است که باید آنها را به انجام برساند.

اگر خواسته انسان رسیدن به سلامتی، صلح، آرامش، آسایش، عشق و محبت باشد، باید حساب خود را تسویه و به صفر نزدیک کند؛ یعنی جبران خسارت نماید.

جبران خسارت ابتدا از خود مطرح می‌شود. انسان ممکن است دانسته یا ندانسته به جسم، روان و شخصیت خود تخریب وارد کرده باشد و باید برای ترمیم و بازسازی آنها اقدام نماید.

در خانواده نیز پدر، مادر و فرزندان دارای مسئولیت هستند. فرزند اگر به خانواده خسارت وارد کرده باشد، باید برای جبران آن اقدام نماید.

در جامعه نیز انسان تنها دریافت‌کننده نیست و جامعه از او انتظاراتی دارد. حتی مواردی مانند ریختن زباله در خیابان، جاده، طبیعت، کوه، صحرا، جوی آب و رودخانه، خسارت به جامعه محسوب می‌شود.

خلاف و تخریب دیگران نیز مجوزی برای وارد کردن خسارت از سوی ما نیست. بنابراین ابتدا باید از ادامه تخریب جلوگیری کرد و سپس با انجام کارهای ارزشی، برای جبران گذشته اقدام نمود.

یکی دیگر از بخش‌های مهم وادی هشتم، پیمان است. اجرای پیمان به صورت داوطلبانه و با اجازه راهنما انجام می‌شود و در مکانی خلوت مانند کوه، صحرا، کنار رودخانه یا دریا صورت می‌گیرد. مراسم پیمان در دو بخش انجام می‌شود: نوشتن سیاهه و درخواست از قدرت مطلق.

در مرحله نخست، خطاها و اعمال ضد ارزشی به صورت فهرست‌وار نوشته می‌شوند. پس از خواندن سیاهه، از قدرت مطلق درخواست هدایت و در صورت امکان بخشش می‌شود و پیمان بسته می‌شود که از اعمال ضد ارزشی دوری شود و با خدمت به انسان‌ها، به‌ویژه انسان‌های دردمند، جبران گردد.

در مرحله دوم، خواسته‌های خود نوشته می‌شود و فرد متعهد می‌شود برای تحقق آنها با تمام قدرت، تلاش و تفکر حرکت کند. در پایان، نوشته‌ها به امانت به رودخانه، دریا یا باد سپرده می‌شوند.

خواستن بدون حرکت کافی نیست. پس از مشخص شدن هدف، باید وارد عمل شد. بعضی خواسته‌ها نیز مانند درختی که بذر آن کاشته می‌شود، به زمان و رسیدگی نیاز دارند. در مسیر حرکت، راه به تدریج مشخص می‌شود و ممکن است دوستان و دیگران نیز انسان را یاری نمایند.

در سکون چیزی به وجود نمی‌آید و همه چیز در حرکت شکل می‌گیرد. انسان با اختیار، تفکر و انتخاب مسیر خود حرکت می‌کند و در طول حرکت، راه برای او نمایان می‌شود. پس با حرکت، راه نمایان می‌شود.می‌شود و ممکن است دوستان و دیگران نیز انسان را یاری نمایند.

در سکون چیزی به وجود نمی‌آید و همه‌چیز در حرکت شکل می‌گیرد. انسان با اختیار کامل، حق انتخاب و گزینش راه خود را دارد و تفکرات او، مسیر حرکتش را تعیین می‌کنند. حرکت باید پس از تفکر، مطالعه و کسب اطلاعات لازم آغاز شود و لازم نیست انسان تمام مسیر را از ابتدا ببیند؛ زیرا با حرکت، راه و پیچ‌وخم‌های آن نمایان می‌شوند.

خواستن بدون حرکت کافی نیست. پس از مشخص شدن هدف و خواسته، باید وارد مرحله عمل شد و برای رسیدن به آن حرکت کرد. در این مسیر، انسان با مسئولیت‌هایی روبه‌رو می‌شود و لازم است حساب خود را تسویه و به صفر نزدیک کند؛ یعنی نسبت به خسارت‌هایی که به خود، خانواده و جامعه وارد کرده است، جبران خسارت نماید.

پیمان نیز بخشی از این مسیر است؛ پیمانی برای دوری از اعمال ضد ارزشی، جبران گذشته با خدمت به انسان‌ها و حرکت برای تحقق خواسته‌ها با تلاش و تفکر. در این مسیر، برخی خواسته‌ها به زمان و رسیدگی نیاز دارند و راه به تدریج نمایان می‌شود.

آنچه در این حرکت به دست می‌آید، تنها رسیدن به یک نقطه نیست؛ درک، آگاهی، معرفت و آموزش‌هایی که انسان در طول مسیر کسب می‌کند، در او باقی می‌ماند. نقطه آغاز و پایان ممکن است یکی باشد، اما آنچه در طول این سفر آموخته می‌شود، بخشی از مسیر انسان است. پس با حرکت، راه نمایان می‌شود.

منابع: وادی هشتم از کتاب عشق، سی‌دی‌های وادی هشتم، مقاله «در باب دستور جلسه هفتگی وادی هشتم» از مسافر علی خدامی
نویسنده: همسفر رها رهجوی راهنما همسفر سامره (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر سامره (لژیون هفتم)
ویرایش: همسفر هستی رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول) نگهبان سایت
ارسال: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی ابوریحان