حرکت کن تا راه برایت باز شود

رهجویان راهنما همسفر سمانه از لژیون دوازدهم در مورد دستور جلسه وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود.) و تأثیر آن روی من» بیان کردند:

همسفر محبوبه:

وادی هشتم به ما می‌گوید: با حرکت راه نمایان می‌شود. برای مثال، اگر من خواسته‌ غذا درست کردن را دارم باید بدانم برای هر کسی، چه چیزی می‌خواهم درست کنم و به چه مواد غذایی نیاز دارم تا بعد از آن حرکت نمایم؛ وقتی‌ که شروع به حرکت کردم، همه چیز مشخص می‌شود و من باید تلاش خودم را بکنم. شاید چند ساعت طول بکشد تا غذای مورد نظر آماده شود. در تمام مسائل زندگی، باید اول تفکر نماییم، بعد از آن تلاش کنیم و ناامید نشویم. بعضی خواسته‌ها شاید چندین سال طول بکشد؛ مثلاً من می‌خواهم خانه بخرم، باید چندین سال کار کنم، پس‌انداز داشته باشم تا بتوانم خانه مورد نظر خود را بخرم. ادامه وادی در مورد خسارت است که من بیشترین خسارت را به خود زده‌ام. با فکرهای بیهوده به ذهنم و با فداکاری‌های بی‌جا به جسمم خسارت وارد کرده‌ام، حال که متوجه شدم این‌ها همه خسارت به خودم بوده است؛ الان در تلاشم که جبران خسارت از خودم داشته باشم و این خسارت می‌تواند، نظر دادن در مورد زندگی دیگران باشد که ما فکر می‌کنیم نظر داده‌ایم؛ ولی در واقع دخالت کرده‌ایم و می‌تواند، به زندگی دیگران خسارت وارد کند. الان می‌توانیم حتی با دخالت نکردن در زندگی دیگران جبران خسارت کنیم؛ اگر ما مواظب نباشیم؛ حتی در شوخی کردن هم می‌توانیم به شخصیت، جسم و روان دیگران صدمه بزنیم.

همسفر منصوره:

با حرکت راه نمایان می‌شود؛ از سکون چیزی به وجود نمی‌آید، هیچ زایشی و تولیدی نیست. همه چیز از حرکت آغاز می‌شود، بعد ساختار و تفکر به‌ وجود می‌آید. هنگام حرکت، خواسته و هدف ما باید مشخص باشد. باید با تمام وجود بخواهیم تا به خواسته خودمان برسیم؛ اگر انسان خواسته مشخصی داشته باشد، قطعاً به هدف خود می‌رسد. برای حرکت باید اطلاعات کافی داشته باشیم و راه را بدانیم. امکان دارد در مسیر حرکت به راه‌های ارزشی یا غیر ارزشی برخورد کنیم. الهی یا شیطانی بودن آن به خردمندی و یا بی‌خردی خود انسان بستگی دارد. در مسیری که حرکت می‌کنیم، باید به مقصد و هدف توجه نماییم و حساب‌های ضد‌ارزشی خودمان را به صفر برسانیم. ممکن است ما دانسته یا ندانسته به جسم و روان خود تخریب و آسیب وارد کرده باشیم. در مرحله اول بایستی خودمان را ببخشیم و بعد در بازسازی جسم، روان و تفکرمان اقدام نماییم؛ اگر درست حرکت کنیم، دوباره به مکانی می‌رسیم که از آن جا ‌انشعاب یافته‌ایم و با سربلندی نزد پروردگارمان بازگشت می‌نماییم.

همسفر نرگس:

وادی هشتم در واقع پلی بین اندیشه و عمل محسوب می‌گردد. در وادی اول یاد گرفتیم که تفکر نقطه‌ شروع است. چنان‌چه بدون فکر کردن حرکت را آغاز کنیم، شبیه راه رفتن در تاریکی می‌شود؛ اما یک لحظه باید بایستیم و از خودمان بپرسیم، تفکری که به حرکت تبدیل نشود، چه ارزشی دارد؟ وادی هشتم می‌گوید: با حرکت راه نمایان می‌شود. این وادی، مکمل وادی اول است. آن‌جا فکر کردیم تا بفهمیم که چه موقع باید حرکت کنیم. خیلی از ما در دام تفکر بی‌عمل گرفتار می‌شویم. مدام فکر و تحلیل می‌کنیم و نقشه می‌کشیم؛ اما قدم اول را برنمی‌داریم. غافل از‌ این‌که فقط با فکر کردن و در جای خود ایستادن هیچ اتفاقی نمی‌افتد؛ بلکه توأم با رفتن، راه‌ها نمایان می‌شوند. راه، همیشه از قبل کامل و آماده نیست که ما فقط آن را ببینیم. گاهی باید پا روی مسیری بگذاریم که فقط یک قدمش معلوم است و قدم بعدی در همان حرکت برایمان روشن می‌شود. مثل کسی‌ که در مِه راه می‌رود، او کل مسیر را نمی‌بیند؛ اما با هر قدمی که بر می‌دارد، کمی جلوتر را می‌بیند؛ پس اگر فکر کردی و تصمیم گرفتی؛ اما هنوز راه نیفتا‌ده‌ای، بدان که تفکرِ بدون عمل، خودش یک نوع به تعویق انداختن است. وادی هشتم به ما یاد می‌دهد که نگذاریم ترس از ندانستنِ کل مسیر، ما را از برداشتن قدم اول باز دارد. پیام وادی هشتم این است، حرکت کن تا راه برایت باز شود. به یاد دارم، چند سال گذشته یک خواسته‌ای داشتم و همیشه به آن خواسته فکر می‌کردم؛ ولی هیچ حرکتی در جهت رسیدن به آن نمی‌کردم. هر بار فقط در ذهنم می‌گفتم یک روزی، بعداً، الان وقتش نیست؛ تا این‌که سال قبل تصمیم گرفتم دیگر به آن فقط فکر نکنم؛ بلکه آن را عملی کنم و همان‌جا بود که دیدم چه قدر راه‌هایی را که فکر می‌کردم بسته‌ هستند، یکی‌یکی باز شدند. فهمیدم تا زمانی که حرکت نمی‌کردم، هیچ چیزی مشخص نمی‌شد، در نتیجه با حرکت راه نمایان می‌شود.

همسفر الهه:

با حرکت راه نمایان می‌شود؛ یعنی اگر می‌خواهید کاری انجام دهید، ابتدا باید فکر نمایید و بعد حرکت کنید؛ پس حرکت کن، قدم اول را بردار تا قدم‌های بعدی پشت سر هم برداشته شود؛ چون با حرکت است که راه برایمان نمایان می‌شود. مثلاً اگر می‌خواهم در کنگره راهنما شوم، باید فکر و تلاش نمایم و بعد حرکت کنم تا بتوانم به خواسته خود برسم و بایستی آگاهی در مورد هدف خود داشته باشم و در صراط مستقیم، دور از همه ضد‌ارزش‌ها حرکت کنم. وادی هشتم می‌گوید: برای حرکت کردن باید به قوانین هم توجه داشته باشیم؛ یعنی ابتدا از خودمان جبران خسارت کنیم. الان چه حال و روزی دارم؟ آیا من به تعادل، رها کردن و پذیرفتن رسیده‌ام یا نرسیده‌ام؟ همچنین ببینم فرزندم، مادرم یا خواهرم چه رفتاری با من دارند؟ یا من در جامعه چگونه شهروندی بوده‌ام؟ آیا زباله ریخته‌ام یا برداشته‌ام؟ اگر برای هدفی که دارم در مسیر حرکت، به قانون‌ها توجه داشته‌ام، حتماً به صلح و آرامش و تعادل خواهم رسید. در وادی هشتم یک قانون دیگری وجود دارد که من خیلی دوست دارم، بتوانم آن را انجام بدهم. آن هم نشان پیمان است بین خود و قدرت مطلق که دستوراتی دارد که عبارتند از: ۱_ قبل از حرکت به محل پیمان، بدن خودمان را بشوریم. ۲_ لباس تمیز و پوشش سفید داشته باشیم. ۳_ کسی اطراف‌مان نباشد. ۴_ صدای ما را نشنوند. ۵_ هنگام پیمان از خوردن خودداری کنیم. لوازم مورد نیاز هم همراه داشته باشیم که شامل: زیرانداز، قلم، کاغذ، کبریت است. وادی هشتم به من می‌گوید: برای هر هدفی که داری، اول فکر کن و بعد در مسیر حرکت با تزکیه و پالایشِ صورآشکار و صور پنهان قدم بردار.

رابط خبری: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوازدهم)
ارسال: همسفر سعیده رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون چهاردهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی فردوسی مشهد