موفقیت‌ زمانی به ثمر می‌رسد که انسان تصمیم می‌گیرد یک قدم دیگر ادامه بدهد

وادی دوازدهم به ما یاد می‌دهد که در زندگی هیچ اتفاق بزرگی یک‌دفعه و بدون طی شدن مسیر به وجود نمی‌آید. هر چیزی برای رسیدن به نتیجه احتیاج به زمان، تلاش، آموزش و حرکت در مسیر درست دارد. خیلی وقت‌ها ما فقط نتیجه نهایی را می‌بینیم و فکر می‌کنیم رسیدن به آن آسان بوده، اما پشت هر نتیجه‌ای یک مسیر طولانی از تجربیات، صبر و ادامه دادن وجود دارد. مفهوم در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود؛ یعنی هر چیزی که امروز در زندگی ما به وجود آمده است، از یک فکر، خواسته یا تصمیم اولیه شروع شده است.

شاید در ابتدا آن خواسته خیلی کوچک باشد و شاید حتی خودمان هم باور نکنیم که بتوانیم به آن برسیم؛ اما اگر آن خواسته درست باشد و برای رسیدن به آن آموزش ببینیم و قدم‌به‌قدم حرکت کنیم، سرانجام می‌تواند به واقعیت تبدیل شود؛ البته فقط خواستن کافی نیست. بین خواستن و رسیدن، یک مسیر قرار دارد. مسیری که باید در آن صبر کنیم، تغییر کنیم و یاد بگیریم مثل کشاورزی که امروز بذر می‌کارد، نمی‌تواند فردا انتظار برداشت محصول داشته باشد ؛ چون بذر باید در خاک قرار بگیرد، آب و نور دریافت کند و زمان بگذرد تا آرام‌آرام رشد کند. انسان نیز برای تغییر کردن به زمان نیاز دارد.

یکی از مهمترین نکات این وادی این است که هیچ تغییری را نمی‌توان به زور و یک‌شبه ایجاد کرد. کسی که سال‌ها یک نوع تفکر و رفتار داشته است، نمی‌تواند از خود انتظار داشته باشد که در چند روز کاملاً تغییر کند. تغییر واقعی از درون شروع می‌شود و کم‌کم در رفتار و زندگی او دیده می‌شود. گاهی ما از کند بودن مسیر خسته می‌شویم؛ اما باید بدانیم آرام حرکت کردن بهتر از متوقف شدن است. این وادی به ما می‌گوید که اگر مقصد زیباست، نباید فقط منتظر رسیدن باشیم؛ بلکه باید به مسیر هم اهمیت بدهیم. انسان در طول مسیر ساخته می‌شود. شاید در ابتدا هدف ما فقط رسیدن به یک خواسته باشد؛ اما وقتی در مسیر حرکت می‌کنیم، متوجه می‌شویم چیزهای مهمتری مثل صبر، مسئولیت‌پذیری، اعتمادبه‌نفس و قدرت تصمیم‌گیری را یاد گرفته‌ایم.

نکته مهم دیگر این است که زمان به‌ تنهایی مشکل را حل نمی‌کند‌. اگر کسی فقط بنشیند و منتظر بماند، ممکن است سال‌ها بگذرد؛ اما تغییری ایجاد نشود. زمانی نتیجه می‌گیریم که درست حرکت کنیم؛ یعنی باید آموزش ببینیم، اشتباهاتمان را بشناسیم و هر روز حتی یک قدم کوچک به سمت هدفمان برداریم. گاهی انسان در میانه راه احساس می‌کند هیچ اتفاقی نیفتاده است، درست مثل بذری که زیر خاک است و ما رشد آن را نمی‌بینیم؛ اما ممکن است در ظاهر اتفاقی نیفتاده باشد، ولی در درون تغییرات مهمی در حال شکل گرفتن باشد. به همین دلیل نباید زود ناامید شویم. خیلی از موفقیت‌ها درست زمانی به ثمر می‌رسند که انسان تصمیم می‌گیرد یک قدم دیگر ادامه بدهد.

پیام زیبای وادی دوازدهم برای من این است که اگر امروز چیزی را با آگاهی و تفکر درست آغاز می‌کنم، برای آن تلاش کنم و در برابر سختی‌های مسیر تسلیم نشوم؛ زیرا نتیجه در زمان مناسب خودش اتفاق می‌افتد. هیچ مسیری را نمی‌توان میان‌بر زد، اما می‌توان با آموزش درست، مسیر را آگاهانه‌تر و مطمئن‌تر طی کرد. در واقع پایان هر مسیر، نتیجه همان چیزی است که در آغاز انتخاب کرده‌ایم و در طول راه برای آن تلاش کرده‌ایم؛ پس باید مراقب افکار، خواسته‌ها و تصمیم‌های اولمان باشیم چون ممکن است همان چیزی که امروز فقط یک فکر کوچک است، فردا تبدیل به واقعیت زندگی ما شود.

وادی دوازدهم به ما امید می‌دهد. اگر امروز در نقطه‌ای هستیم که از آن راضی نیستیم، این پایان راه نیست؛ زیرا با تغییر نگرش، انتخاب درست، آموزش و حرکت مداوم می‌توانیم آینده متفاوتی برای خودمان بسازیم، فقط باید بپذیریم که تغییر نیازمند زمان است و ما باید در این مدت از مسیر دست نکشیم. در وادی دوازدهم یاد می‌گیریم که خواستن آغاز راه، حرکت کردن ادامه راه و داشتن صبر و پایداری در ادامه راه ما را به نتیجه می‌رساند. هیچ نتیجه‌ای بدون طی شدن مسیر به وجود نمی‌آید؛ پس اگر هدفی داریم باید بذرش را در وجودمان بکاریم، از آن مراقبت کنیم و آن‌قدر ادامه بدهیم تا روزی نتیجه تلاش‌هایمان را ببینیم. در آخر آن چیزی اجرا می‌شود که در ابتدا با انتخاب و خواسته درست پایه‌اش را گذاشته‌ایم.

منابع: سی‌دی‌های وادی دوازدهم بخش۲،۱و۳
نویسنده: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر ایران (لژیون یازدهم)
رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر ایران (لژیون یازدهم)
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ابن‌سینا