خدمت صادقانه

گاهی بعضی انسان‌ها آن‌قدر آرام و بی‌صدا خدمت می‌کنند که شاید ما بزرگیِ زحماتشان را نبینیم؛ اما اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنیم، پشت هر قدمی که در کنگره برداشته می‌شود و پشت هر لبخندی که پس از سال‌ها رنج بر چهره انسانی می‌نشیند، ردپای عشق و خدمت انسان‌هایی را می‌بینیم که سال‌ها از خود گذشتند تا این چراغ روشن بماند. هفته دیده‌بان برای من فقط یک مناسبت نیست؛ فرصتی است برای گفتن یک خدا قوت از صمیم قلب، به انسان‌هایی که شاید بسیاری از زحماتشان هیچ‌گاه دیده و گفته نشود. دیده‌بان بودن فقط یک جایگاه نیست؛ یعنی سال‌ها دل سپردن، صبر کردن، مسئولیت پذیرفتن و گاهی خستگی‌های خود را کنار گذاشتن تا دیگری بتواند مسیرش را پیدا کند.

چه تصمیم‌هایی که شاید آسان نبوده‌اند، چه نگرانی‌هایی که هرگز گفته نشده‌اند و چه سختی‌هایی که تنها خداوند از آن‌ها باخبر بوده است؛ اما آن‌ها ماندند تا انسانی که از تاریکی آمده است، راهی به سوی روشنایی پیدا کند. ماندند تا خانواده‌ای که سال‌ها با درد و رنج زندگی کرده است، دوباره طعم آرامش را بچشد تا مادری دوباره لبخند فرزندش را ببیند و فرزندی دوباره گرمای آغوش پدرش را تجربه کند. ماندند تا انسانی که روزی خودش را تمام‌شده می‌دید، دوباره خودش را باور کند و بفهمد که هنوز می‌توان ساخت، هنوز می‌توان تغییر کرد و هنوز می‌توان به رهایی رسید. گاهی فکر می‌کنم چه زیباست، یک انسان آن‌قدر بزرگ شود که با شادی دیگران، خستگی‌های خودش را از یاد ببرد.

دیده‌بانان عزیز، شاید ما از تمام لحظاتی که برای کنگره فکر کردید، تلاش کردید، نگران بودید و تصمیم گرفتید، خبر نداشته باشیم؛ اما نتیجه سال‌ها خدمت شما را می‌بینیم. ما حاصل این سال‌ها را در چشم‌های امیدوار تازه‌واردی می‌بینیم که برای نخستین بار به آینده خود امیدوار شده است، در لبخند همسفری که پس از سال‌ها رنج، دوباره آرامش را تجربه می‌کند و در انسانی که از دل تاریکی عبور کرده و امروز خودش چراغ راه دیگری شده است، شاید هیچ کلمه‌ای نتواند حق مطلب را ادا کند، اما از صمیم قلب می‌گویم: خدا قوت، برای تمام روزهایی که شاید خسته بودید؛ اما ایستادید. برای تمام تصمیم‌هایی که با عشق و مسئولیت گرفتید. خدا قوت برای اینکه نگذاشتید چراغی که با عشق روشن شده است، خاموش شود.

امروز از قدرت مطلق الله سپاسگزارم که در مسیر زندگی ما، انسان‌هایی را قرار داد که معنای واقعی خدمت را به ما آموختند. امیدوارم ما نیز یاد بگیریم که قدر خدمت را نه فقط با کلمات، بلکه با عمل خود بدانیم؛ چه زیباست اگر روزی که به گذشته نگاه می‌کنیم، بتوانیم با افتخار بگوییم: «من هم سهم کوچکی در روشن نگه داشتن این چراغ داشتم.» دیده‌بانان عزیز، اگر امروز کنگره برای ما خانه‌ای از جنس عشق، آموزش و رهایی است، بخشی از این آرامش را مدیون دل‌هایی هستیم که سال‌ها برای حفظ این خانه تپیده‌اند. از قدرت مطلق الله می‌خواهم در برابر هر قدمی که برای رهایی انسان‌ها برداشته‌اید، صدها قدم آرامش، برکت و حال خوش را به زندگی شما و خانواده‌هایتان بازگرداند و در پایان، با تمام وجود می‌گویم: هر زمان که انسانی رهاشده را می‌بینیم، به یاد می‌آوریم که پشت این رهایی، عشق بلاعوض، صبر و خدمت صادقانه انسان‌هایی قرار دارد که سال‌ها بی‌هیاهو ایستادند و خدمت کردند. هفته دیده‌بان مبارک باد، بر بزرگ‌مردانی که بی‌هیاهو ایستادند، خدمت کردند، صبر کردند و چراغی را روشن نگه داشتند که امروز هزاران انسان در روشنایی آن قدم برمی‌دارند.

نویسنده: مرزبان همسفر سارا
رابط خبری: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی پاسارگاد