ديده‌بان یعنی نگاه به آینده

گاهی در زندگی انسان‌ها، کسانی هستند که بدون اینکه نامشان بر سر زبان‌ها باشد، نقش بزرگی در ساختن و حفظ یک مسیر دارند. کسانی که شاید کمتر دیده شوند؛ اما اثر حضورشان را می‌توان در آرامش، نظم، امنیت و ادامه یافتن یک حرکت بزرگ احساس کرد.

در کنگره۶۰، هفته دیده‌بان یادآور همین انسان‌های بزرگی است که مسئولیت سنگینی را بر دوش گرفته‌اند، انسان‌هایی که خدمت برایشان تنها یک عنوان نیست؛ بلکه یک پیمان و یک مسئولیت است. وقتی به کنگره۶۰ نگاه می‌کنیم، فقط یک مجموعه یا یک تشکل را نمی‌بینیم؛ بلکه یک تفکر و یک مسیر را می‌بینیم که سال‌هاست انسان‌های بسیاری را از تاریکی به روشنایی، از ناامیدی به امید و از بی‌تعادلی به تعادل هدایت کرده است. حفظ چنین مجموعه‌ای نیازمند عشق، آگاهی، نظم، عدالت و مسئولیت‌پذیری است و دیده‌بانان یکی از ستون‌های مهم این ساختار هستند.

دیده‌بان بودن، فقط داشتن یک جایگاه نیست، دیده‌بان بودن یعنی دیدن آنچه شاید دیگران نبینند؛ یعنی نگاه کردن به آینده، در حالی که مسئولیت امروز را نیز فراموش نمی‌کنیم؛ یعنی تصمیم گرفتن بر اساس عقل و عدالت، نه بر اساس احساسات شخصی، یعنی وقتی پای منافع جمع در میان است، خواسته‌های فردی را کنار بگذاریم و به فکر حفظ مسیر باشیم. به نظر من یکی از زیباترین مفاهیم خدمت در کنگره۶۰ این است که هر جایگاه، قبل از آنکه امتیاز باشد، مسئولیت است. هرچه جایگاه بالاتر می‌رود، مسئولیت سنگین‌تر می‌شود. دیده‌بان نیز در جایگاهی قرار دارد که باید با دقت، صبر، تفکر و محبت حرکت کند؛ زیرا تصمیمات او می‌تواند بر مسیر حرکت بسیاری از انسان‌ها تأثیر بگذارد. دیده‌بان واقعی کسی نیست که فقط دیگران را ببیند؛ بلکه قبل از هر چیز باید خودش را ببیند؛ باید بداند که قدرت بدون عدالت می‌تواند خطرناک شود، علم بدون عمل می‌تواند بی‌اثر باشد و مسئولیت بدون محبت می‌تواند تبدیل به سخت‌گیری شود.

در کنگره۶۰، ساختار بر پایه نظم و حرمت شکل گرفته است. اگر هرکس بخواهد فقط نظر خودش را اجرا کند، ساختار از بین می‌رود؛ بنابراین دیده‌بان باید بتواند در کنار محبت، قاطعیت داشته باشد. در کنار قاطعیت، عدالت داشته باشد و در کنار عدالت، انسانیت را فراموش نکند. وقتی به خدمت یک دیده‌بان نگاه می‌کنم، به این فکر می‌کنم که شاید بخش بزرگی از زحمات او هرگز دیده نشود، ممکن است ساعت‌ها تفکر، جلسه، بررسی، تصمیم‌گیری و تحمل سختی پشت یک تصمیم ساده وجود داشته باشد؛ اما نتیجه آن تصمیم را شاید هزاران نفر در آرامش و نظم یک مجموعه احساس کنند. این همان خدمت بی‌منت است. خدمت واقعی همیشه با تشویق و تعریف همراه نیست. گاهی خدمت یعنی تحمل کردن، گاهی یعنی سکوت کردن، گاهی یعنی یک تصمیم سخت گرفتن و گاهی یعنی برای حفظ منافع جمع، از خواسته شخصی خود گذشتن.

هفته دیده‌بان برای من یادآور این حقیقت است که اگر امروز کنگره۶۰ با این ساختار و نظم به مسیر خود ادامه می‌دهد، پشت این حرکت، انسان‌هایی هستند که سال‌ها مسئولیت پذیرفته‌اند و برای حفظ این مسیر تلاش کرده‌اند؛ اما شاید مهم‌تر از شناختن دیده‌بانان، این باشد که ما از مفهوم دیده‌بانی چه چیزی برای زندگی خودمان یاد بگیریم؟ شاید هرکدام از ما باید در زندگی خود یک دیده‌بان باشیم، دیده‌بان افکارمان، دیده‌بان رفتارمان، دیده‌بان گفتارمان، دیده‌بان تصمیم‌هایمان و دیده‌بان اعمالمان، باید مراقب باشیم چه چیزی وارد ذهن ما می‌شود و چه چیزی از وجود ما خارج می‌شود؛ باید ببینیم آیا حرفی که می‌زنیم باعث سازندگی می‌شود یا تخریب؟ آیا تصمیمی که می‌گیریم فقط برای راحتی خودمان است یا خیر جمع را هم در نظر گرفته‌ایم؟ آیا در مسیر رشد هستیم یا فقط تصور می‌کنیم که در حال حرکتیم؟ از این نگاه، دیده‌بانی فقط یک جایگاه سازمانی نیست؛ یک آموزش بزرگ برای زندگی است.

من در این هفته به همه دیده‌بانان کنگره۶۰ تبریک می‌گویم و از خداوند بزرگ برای آنان سلامتی، توانایی، دانایی و توفیق خدمت بیشتر آرزو می‌کنم. امیدوارم همیشه در پناه قدرت مطلق، بتوانند با همان عشق و دانایی، چراغ این مسیر را روشن نگه دارند. در کنار این تبریک، به خودم هم یادآوری می‌کنم که اگر از خدمت دیگران صحبت می‌کنم؛ باید سهم خودم را در خدمت پیدا کنم، نمی‌شود فقط انتظار داشت دیگران برای ما خدمت کنند. هرکدام از ما اگر در جایگاه خود درست عمل کنیم، اگر حرمت‌ها را رعایت کنیم، اگر آموزش بگیریم و آن را به عمل تبدیل کنیم، در حقیقت به حفظ این ساختار کمک کرده‌ایم، کنگره۶۰ به ما یاد داده است که هیچ‌کس به تنهایی به مقصد نمی‌رسد.

نویسنده: راهنما همسفر مریم (لژیون دهم)
رابط خبری: راهنما همسفر‌ مریم (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فریبا (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی امام قلی خان