هفته دیده بان

جلسه سیزدهم از دوره سیزدهم سری جلسات کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شوشتر، به استادی راهنمای محترم مسافر مسافر اکبر ، نگهبانی مسافر اکبر و دبیری مسافر ایمان، با دستور جلسه « هفته دیده بان» در روز یکشنبه مورخ 1405.06.01رأس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد جلسه:

سلام دوستان اکبر هستم یک مسافر، خدا را شاکر و سپاسگزارم که فرصتی شد در این جایگاه خدمت کنم. هفته دیده بان را به آقای مهندس دژاکام، خانواده محترمشان، تمامی دیده بانان عزیز و به کلیه اعضای کنگره ۶۰، به‌خصوص نمایندگی شوشتر، تبریک عرض می‌کنم و خیلی خوشحالم که در جایی هستیم و آموزش می‌گیریم که فرهنگی را به ما آموزش می‌دهد تا بتوانیم از کسانی که به ما خدمت می‌کنند، قدردانی کنیم، تشکر کنیم و قدر زحمات آن‌ها را بدانیم. دیده‌بانان افرادی هستند که مثل همه ما، یک روزی مسافر بودند، وارد کنگره شدند، سفر کردند، آموزش گرفتند و در ادامه به جایگاه راهنمایی رسیدند و طی سالیان دراز در کنگره خدمت کردند. هر کسی که به جایگاه دیده‌بانی می‌رسد، از فاکتورهای زیادی عبور می‌کند. دیده‌بانان کسانی هستند که حتی از خواسته‌های معقول خودشان می‌گذرند و اولویت آن‌ها کنگره و خدمت در کنگره است. از زمانی که آقای مهندس این ساختار را طراحی کردند و کار خودشان را آغاز کردند، ابتدا یک نفر را انتخاب کردند، سپس دو نفر، سه نفر و به مرور تعداد دیده‌بانان افزایش پیدا کرد تا اینکه امروز چهارده نفر دیده‌بان داریم. در حال حاضر نیز هر فردی که قرار است به جایگاه دیده‌بانی انتخاب شود، چهارده دیده‌بان به همراه آقای مهندس می‌نشینند، شور و مشورت می‌کنند و فرد موردنظر را انتخاب می‌کنند. ما بیش از صد و سی شعبه در سراسر کشور داریم و دیده‌بانان در طول سال به کلیه شعب سرکشی می‌کنند. آن‌ها با هزینه خودشان به شعب مختلف می‌روند و در ساختمان سیمرغ ، شنبه، دوشنبه و چهارشنبه حضور دارند، دفتر دارند و به مراجعان پاسخ می‌دهند.

هر دیده‌بان نیز چندین شعبه را سرپرستی می‌کند. بنابراین کار آن‌ها بسیار سنگین است، ولی خدا را شکر در مسیر کنگره این‌گونه است که انسان‌ها هرچه بیشتر وقت و توان خود را برای خدمت می‌گذارند، از طرف دیگر خداوند نیز به زندگی آن‌ها برکت می‌دهد. آن‌ها هم به خودشان کمک می‌کنند، هم به خانواده‌هایشان و هم می‌توانند این زمان را برای خدمت در کنگره اختصاص دهند. ما چهار هفته قدردانی داریم؛ یکی هفته دیده‌بان، یکی هفته بنیان، یکی هفته راهنما و یکی هفته همسفر. کنگره در این هفته‌ها این فرصت را در اختیار ما قرار می‌دهد تا از کسانی که به ما خدمت کرده‌اند و به ما آموزش داده‌اند، قدردانی کنیم.

آقای مهندس در یکی از سی‌دی‌های اخیرشان مطلب بسیار زیبایی را بیان کردند. ایشان گفتند فردی بود که به تمام اعضای خانواده‌اش کمک می‌کرد و همیشه هوای همه را داشت، اما خودش می‌گفت: «من این‌همه کمک می‌کنم و هوای همه را دارم، ولی هیچ دوستی ندارم.» از او پرسیدند چرا چنین اتفاقی افتاده است. در پاسخ از او پرسیدند: «اگر کسی بیاید و بخواهد هدیه‌ای به تو بدهد، آیا آن را می‌پذیری؟» گفت: «نه، من هدیه کسی را قبول نمی‌کنم.» گفتند به همین دلیل است؛ دوست داشتن باید دوطرفه باشد. اگر کسی به ما محبت و خدمت می‌کند، ما هم باید بتوانیم محبت و قدردانی خودمان را به او نشان بدهیم.

دیده‌بانان به ما آموزش می‌دهند، این مسیر را برای ما فراهم می‌کنند، قوانین کنگره را تدوین می‌کنند و بسیاری از کارهایی را انجام می‌دهند که باعث می‌شود ما بتوانیم با آرامش در کنگره حضور پیدا کنیم، آموزش بگیریم و به درمان قطعی برسیم، از صبح، حدود ساعت شش، زمانی که به ساختمان سیمرغ می‌روند، در آنجا حضور دارند، ناهارشان را همان‌جا می‌خورند و تا حدود ساعت دو در آنجا هستند. بعدازظهر نیز آن‌هایی که لژیون دارند، به لژیون‌های خودشان می‌روند و در شعب مختلف خدمت می‌کنند. یعنی بخش بسیار زیادی از وقت و زندگی خودشان را صرف خدمت در کنگره ۶۰ می‌کنند، بنابراین بر ما واجب است که در این هفته بتوانیم از زحمات این عزیزان قدردانی کنیم. 

متشکرم که به صحبت های من گوش کردید.

تنظیم و ارسال: مسافر منصور