عدالت؛ نتیجه حرکت ما

سومین جلسه از دور هجدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی راهنما مسافر بهمن، نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر بهرام ، با دستور جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟» روز سه شنبه مورخ ۱۴۰۵/۰۵/۲۰ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

در‌مورد دستور جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» به نظر من، در کنگره ۶۰ بحث عدالت در چارچوب خود کنگره مطرح می‌شود؛ یعنی سؤال اصلی این است که آیا افراد در کنگره با یکدیگر برابر هستند یا خیر. جایگاه اجتماعی و شرایط افراد در بیرون از کنگره، موضوع بحث ما نیست. از بدو ورود، زمانی که یک انسان وارد کنگره می‌شود، به عنوان یک تازه‌وارد محسوب می‌شود. فرقی نمی‌کند چند نفر باشند و هرکدام در بیرون از کنگره چه جایگاه، شرایط مالی یا موقعیت اجتماعی داشته باشند. راهنما با همه تازه‌واردها یکسان برخورد می‌کند و این‌طور نیست که اگر کسی وضعیت مالی بهتری داشته باشد، تحصیلات بالاتری داشته باشد یا در جامعه جایگاه خاصی داشته باشد، تفاوتی برای او قائل شوند.

همه حقوق یکسانی دارند و همه آموزش‌ها و خدمات به یک شکل در اختیار افراد قرار می‌گیرد. برای راهنما و اعضایی که در کنگره خدمت می‌کنند، تفاوتی ندارد که فرد چه جایگاهی در جامعه داشته باشد. بنابراین می‌توان گفت که همه افراد از بدو ورود به کنگره با یکدیگر برابرند. اما زمانی که شخص وارد چرخه درمان می‌شود و مسیر خودش را ادامه می‌دهد، از آنجا به بعد مسئله به حرکت و عملکرد خود شخص بستگی دارد. آیا خواسته درمان اعتیاد را دارد؟ آیا برای درمان خودش تلاش می‌کند؟ آیا فرمان‌بردار است یا نه؟ آیا قوانین را رعایت می‌کند؟ همه این‌ها در واقع مسیر را برای شخص باز یا بسته می‌کنند.

در انتهای مسیر می‌توانیم آن ترازو را بیاوریم و عملکرد شخص را بسنجیم و ببینیم که آیا عدالت برقرار شده است یا نه. من فکر نمی‌کنم بین راهنماها، راهنمایی باشد که رهجویی را بیشتر از رهجوی دیگری دوست داشته باشد یا کسی را به عنوان «سوگلی» خودش انتخاب کند. همه یکی هستند، اما همان‌طور که می‌گویند پاک‌ترین انسان‌ها، مقرب‌ترین و نزدیک‌ترین انسان‌ها به خداوند هستند، قطعاً افرادی که فرمان‌بردارتر هستند، برای راهنما قابل احترام‌تر خواهند بود.

کسی که فرمان‌بردار نیست، از قوانین تخطی می‌کند و تکالیفش را درست انجام نمی‌دهد، طبیعتاً راهنما هم نمی‌تواند قدم زیادی برای او بردارد. چون کنگره ۶۰ می‌گوید: ما به افرادی که خواهان رهایی هستند کمک می‌کنیم. کسی که خواهان رهایی نیست و خودش مشت‌هایش را بسته، ما نمی‌توانیم به او کمک کنیم. بنابراین باید خروجی کار را نگاه کنیم و انتهای مسیر را ببینیم. مثلاً در یک لژیون، اگر پانزده نفر حضور داشته باشند و ده نفرشان به دلایل مختلف از مسیر خارج شوند و پنج نفر به رهایی برسند، نمی‌توانیم بگوییم عدالت رعایت نشده است؛ چون منابع و امکانات برای همه یکسان بوده است. این‌که هر شخص چگونه از این منابع استفاده کرده و چقدر در مسیر حرکت کرده، به انتخاب و عملکرد خودش بستگی دارد.

الان من دارم صحبت می‌کنم و شما دارید می‌شنوید. ما جلسه خصوصی برای افراد نداریم. در اپلیکیشن دژاکام هم بخش ویژه یا VIP برای یک شخص خاص نداریم. همه یکسان هستند. چهل سی‌دی برای همه افراد وجود دارد. اگر یک استاد دانشگاه بیاید و در اینجا بنشیند، همان چهل سی‌دی را باید گوش بدهد و بنویسد؛ کسی هم که سواد کمتری دارد، به همین شکل. هیچ فرقی وجود ندارد. برای خدمتگزاران و راهنماهای کنگره ۶۰ هم تفاوتی ندارد که رهجوهایشان در جامعه چه جایگاهی داشته باشند. چیزی که احساس می‌کنم این دستور جلسه از ما می‌خواهد، این است که یک سؤال مهم را از خودمان بپرسیم: آیا عملکرد ما با چیزی که دریافت می‌کنیم همخوانی دارد؟

آقای حکیمی همیشه مثالی می‌زدند؛ مثلاً می‌گفتند فلانی یک گرم بیست روز، یک گرم سی روز و... اما بعد که نگاه می‌کردی، می‌دیدی دفترچه او با عملکرد و رفتارش و حتی چهره‌اش همخوانی ندارد. طرف شش ماه است که سفر می‌کند، اما وقتی نگاه می‌کنی، می‌بینی رفتار و عملکردش به کسی می‌خورد که هنوز درگیر مصرف است. حالا در خوش‌بینانه‌ترین حالت، نهایتاً سی‌دی‌هایش را هم می‌نویسد و می‌آورد. اتفاقاً ممکن است خیلی هم دقیق بنویسد و حتی از بقیه قشنگ‌تر بنویسد. اما چیزی که به ما نشان می‌دهد آیا این شخص از منابع آموزشی چیزی دریافت کرده یا نه، عملکرد اوست. بنابراین عدالت در کنگره، برمبنای حرکت هر شخص خودش را نشان می‌دهد.

ما می‌توانیم بگوییم عدالت برای همه به یک میزان وجود دارد، چون منابع آموزشی و داده‌هایی که در اختیار افراد قرار می‌گیرد، یکسان است. در سفر دوم هم همین‌طور است. برای راهنمایی که به‌موقع می‌آید و راهنمایی که به‌موقع نمی‌آید، برای سفر دومی که خدمت می‌کند و سفر دومی که خدمت نمی‌کند، منابع و امکانات آموزشی کنگره یکسان است. اما در نهایت، حال خوشی که آن شخص تجربه می‌کند یا نمی‌کند، نتیجه حرکت خودش است. در کنگره ۶۰، هرچقدر تلاش کنیم، همان‌قدر دریافت می‌کنیم و ارزش و جایگاه ما بر مبنای حرکتی است که انجام می‌دهیم؛ حالا در هر جایگاهی که در کنگره باشیم و اما کلام آخرم، چون وقت تمام شده: به نظر من یکی از دلایلی که این دستور جلسه را آورده‌اند، این است که بحث گلایه، شکایت و این‌گونه مسائل پیش نیاید. چون در کنگره ۶۰ منابع، آموزش‌ها و امکانات برای همه یکسان است. این خود شخص است که انتخاب می‌کند در کجا قرار بگیرد.

گاهی ممکن است شخصی بگوید: «اینجا تفاوت قائل می‌شوند، اینجا فرق می‌کند.» اگر واقعاً چنین تفاوتی وجود دارد، من در این چهارده، پانزده سالی که در کنگره بوده‌ام، چیزی از آن ندیده‌ام. اگر کسی چیزی دیده که نشان‌دهنده تفاوت و تبعیض است، به ما هم بگوید تا ما هم متوجه شویم. اما چیزی که من در این سال‌ها دیدم، این بوده که برای همه یکسان بوده است. امیدوارم زمانی که آن ترازو را، به قول معروف، جلوی خودمان می‌گذاریم و اعمال و عملکرد خودمان را می‌سنجیم، چیزی که در انتها می‌بینیم، با عدالتی که در کنگره جاری است، خوشایند باشد؛ در مسیر صراط مستقیم باشد و در نهایت باعث ارتقای ما شود.

در ادامه اعلام ورود به سفر دوم مسافر آیت

عکاس وتایپ : مسافر رسول ل چهارم
تنظیم و ارسال گزارش : راهنما مسافر بهمن مشفق لژیون دوم