برداشت من از سیدی قضاوت این گونه است که خیلی وقتها ما قبل از این که دیگران را بشناسیم، درباره آنها قضاوت میکنیم و برایشان حکم صادر میکنیم. در این سیدی یاد گرفتم حسی که نسبت به دیگران پیدا میکنم میتواند ریشهای در وجود خودم داشته باشد. اگر صفتی در شخصی من را خیلی ناراحت میکند، شاید لازم باشد به جای محکوم کردن او نگاهی به درون خودم بیندازم.
ممکن است آن صفت در من پنهان باشد و هنوز خودش را نشان نداده باشد، برای همین هر چیزی که در دیگران میبینم میتواند یک نشانه برای شناخت بهتر خودم باشد. قضاوت کردن باعث میشود ذهن من دائماً درگیر دیگران باشد و انرژی زیادی را از دست بدهم، وقتی کسی را در ذهن خودم محکوم میکنم در واقع وارد یک جنگ میشوم؛ حتی اگر هیچ برخورد ظاهری بین ما اتفاق نیفتاده باشد، این جنگ باعث میشود آرامش خودم را از دست بدهم و از مسیر تزکیه و پالایش دور شوم.
به نظر من یکی از مهمترین نکات این سیدی این است که مشکل اصلی انسان ندیدن تاریکیهای خودش است. وقتی دائماً مشغول پیدا کردن عیب دیگران باشم، دیگر فرصتی برای دیدن عیبهای خودم ندارم؛ حتی ممکن است نفس اماره به من بگوید که تو خیلی تیزبین هستی و عیب همه را خوب تشخیص میدهی، در حالی که این میتواند یک حقه باشد تا خودم را نبینم. من به عنوان یک همسفر یاد میگیرم که به جای تغییر دادن و قضاوت کردن دیگران بیشتر روی خودم کار کنم، هر انسانی مسیر و شرایط خودش را دارد و من نمیتوانم از بیرون درباره تمام زندگی او حکم صادر کنم.
اگر قبل از قضاوت کمی مکث کنم و به خودم نگاه کنم شاید خیلی از قضاوتهایی که در ذهنم ساختهام از بین برود و در نهایت برداشت من؛ این است که قضاوت نکردن بیتفاوت بودن نیست، قبل از محکوم کردن دیگران اول خودم را بررسی کنم. هرچه بیشتر خودم را بشناسم و روی صفات خودم کار کنم آرامش بیشتری پیدا میکنم و قدمهای محکمتری در مسیر تزکیه و پالایش برمیدارم.
منبع: سیدی قضاوت از دکتر امین دژاکام
نویسنده: همسفر نفیسه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی طارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
18