زمامدار راستین میگویند که ابتدای قبول ایمان، برای شرابخوارانِ دائممست بسیار سخت بود؛ به همین جهت، فقط در مورد مضرات آن سخن گفته میشد که مردان خدا و زنان پاک و باایمان، از خوردن شراب سودی نمیجویند و مطابق شأن آنها نیست.
آنان که سخت به کار و عمل بودند و حاضر به استفاده نکردن نبودند، در خفا به آن عمل مبادرت داشتند؛ اما به علت بها ندادن به این موضوع و به سبب برخوردهای ناهنجار، برای آنها دستور آمد که نخوردن آن را حکایت نمود و برای آنکه کلام الهی بود، از خوردن شراب خودداری نمودند.
اما آنان که شهر وجودی خود را بیشتر ویران نموده بودند، عدهای سخت بیمار شدند و جهان را ترک نمودند و عدهای دیگر، مدتها اخلاق و رفتارشان چندان در مکانهای عام قابل تحمل نبود؛ زیرا زود خسته میشدند و محل را ترک مینمودند. اما بهتدریج به خود آمده و اصلاح شدند، زیرا جسم را خراب نکرده بودند که نتوانند دوباره آن را تعمیر کنند.
نگارش: مسافر محمود ل۱۷
تایپ: مسافر فرزاد ل۲
تنظیم و ارسال: مسافر جواد ل14
- تعداد بازدید از این مطلب :
52