عدالتی که انسان در زندگی خود دریافت می‌کند، بازتاب اعمال و انتخاب‌های خود اوست

چهارمین جلسه از دوره سوم کارگاه های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی پاسارگاد شیراز به استادی راهنما همسفر آمنه، نگهبانی همسفر مریم، دبیری همسفر معصومه با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند.» در روز‌ دوشنبه ۱۹ مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سپاسگزار خداوند هستم که بار دیگر این فرصت و اجازه را به من داد تا در کنگره ۶۰ خدمت کنم و از آموزش‌های این مجموعه بهره‌مند شوم. در ابتدا از خانم مرضیه، گروه مرزبانی، نگهبان و دبیر جلسه صمیمانه تشکر و قدردانی می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند. دستور جلسه امروز «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابر هستند؟» ما در کنگره ۶۰ بسیار درباره عدالت صحبت می‌کنیم؛ اما عدالت به چه معناست؟ عدالت در معنای لغوی، مفاهیمی همچون عدل، برابری و تعادل را دربرمی‌گیرد. حال این سؤال مطرح می‌شود که آیا این عدالت و برابری در کنگره ۶۰ وجود دارد؟ آیا همه افراد در کنگره با یکدیگر برابر هستند؟قطعاً پاسخ مثبت است.

همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند: «هر کس از این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید.» در کنگره ۶۰ از یک تازه‌وارد پرسیده نمی‌شود که چه شغلی دارد، چه میزان درآمدی دارد یا از چه جایگاه اجتماعی برخوردار است. تفاوتی ندارد که دکتر، مهندس، کارمند، کارگر یا فردی باشد که برای گذران زندگی نان خشک جمع می‌کند. هر فردی که وارد کنگره می‌شود، باید عنوان و جایگاه اجتماعی، موقعیت مالی، امکانات و داشته‌های خود را پشت در بگذارد و با جایگاه انسانی خود وارد کنگره شود. در اینجا کسی از او نمی‌پرسد چه‌کاره است، چقدر درآمد دارد یا در کجا زندگی می‌کند. همه افراد با شرایطی برابر وارد می‌شوند، به راهنمای تازه‌واردین مراجعه می‌کنند، مشاوره می‌گیرند و در ادامه، بر اساس حس و شناختی که به دست می‌آورند، راهنمای خود را انتخاب می‌کنند. راهنما نیز آموزش‌های کنگره، اعم از کتاب، جزوه و سی‌دی را در اختیار رهجو قرار می‌دهد. تفاوتی ندارد که فرد در تهران، شیراز یا در یک روستای کوچک زندگی کند؛ آموزش‌های کنگره برای همه یکسان است. هر فرد یک صندلی دارد و وارد لژیون می‌شود. در لژیون ممکن است افراد از نظر شغل، تحصیلات، شرایط زندگی و شخصیت با یکدیگر تفاوت داشته باشند. ممکن است فردی دکتر باشد، دیگری مهندس، کارگر یا کارمند؛ اما در لژیون همه در جایگاه «رهجو» قرار دارند و راهنما آموزش‌های یکسانی را در اختیار همه قرار می‌دهد.

از این مرحله به بعد، این خود رهجو است که باید انتخاب کند آیا می‌خواهد از آموزش‌ها و امکاناتی که در اختیارش قرار گرفته است، استفاده کند یا خیر. اگر رهجو از همان روز نخست جایگاه خود را در کنگره درک کند و بداند به کجا آمده و اینجا چه جایگاهی دارد، می‌تواند سفر خود را به‌درستی آغاز کند. ما در مشاوره تازه‌واردین به فرد می‌گوییم که کنگره ۶۰ تنها مکانی است که درمان قطعی اعتیاد در آن امکان‌پذیر شده است. اگر فرد از همان روز نخست این موضوع را به‌درستی دریافت کند و جایگاه خود را بشناسد، می‌ایستد و سفر خود را به‌درستی ادامه می‌دهد. به راهنمای خود «چشم» می‌گوید و آموزش‌ها را اجرا می‌کند. اگر راهنما می‌گوید سی‌دی بنویس، می‌نویسد؛ اگر می‌گوید به‌موقع در جلسات حاضر شو، به‌موقع می‌آید؛ اگر می‌گوید خدمت بگیر، خدمت می‌کند؛ و اگر می‌گوید در زمان مناسب جلسه را ترک کن، به آن عمل می‌کند. همچنین اگر راهنما تأکید می‌کند که در ابتدای سفر با دیگران خارج از چارچوب ارتباط برقرار نکند و شماره تلفن رد و بدل نکند، این آموزش را نیز رعایت می‌کند.

در حقیقت، آموزش و امکانات در کنگره برای همه به صورت برابر فراهم شده است؛ اما نتیجه‌ای که هر فرد دریافت می‌کند، به میزان عمل کردن او به آموزش‌ها، انتخاب‌هایش و مسئولیتی که در قبال سفر خود می‌پذیرد، بستگی دارد. اگر رهجو آموزش‌ها را دریافت کند و آنها را به مرحله عمل برساند، در پایان، عدالتی که در مسیر او شکل می‌گیرد، یعنی رسیدن به حال خوب، آرامش و در نهایت رهایی، نصیب او خواهد شد. اگر مسیر و جهت حرکت انسان درست باشد، قطعاً کل هستی او را در مسیر انجام عمل سالم یاری خواهد کرد؛ اما اگر حرکت او در جهت ضد ارزش‌ها باشد، اعمال او نیز به سمت ناسالم بودن پیش خواهد رفت. در واقع، عدالتی که انسان در زندگی خود دریافت می‌کند، نتیجه و بازتاب اعمال و انتخاب‌های خود اوست؛ عدالتی که در بسیاری از موارد، خود انسان آن را رقم زده است.

امیدوارم همه ما بتوانیم جایگاه و موقعیتی را که در آن قرار داریم، به‌درستی درک کنیم و قدر این جایگاه را بدانیم. رهجویی که در اینجا حضور دارد، شایسته است در وهله اول و با تمام وجود، شکرگزار و سپاسگزار خداوند باشد که مسیر کنگره را در زندگی او قرار داده است. من همیشه به رهجوهایم می‌گویم: «چه خواسته‌ای داشته‌اید و چه کرده‌اید که خداوند این مسیر را پیش روی شما قرار داده است؟» بسیاری از مسافران وارد کنگره می‌شوند، مسیر درمان را طی می‌کنند و پس از رسیدن به درمان، از کنگره خارج می‌شوند؛ اما گاهی همسفر آنها در این مسیر همراهشان نیست. بنابراین، حضور ما به عنوان همسفر در کنگره، خود نعمتی بزرگ و لطفی از جانب خداوند است که باید قدر آن را بدانیم.پس از آن، باید قدردان خدمتگزارانی باشیم که در این مجموعه، بدون هیچ چشم‌داشتی خدمت می‌کنند و زمینه را برای حرکت و رشد ما فراهم می‌سازند. اگر قدردان باشیم، اگر خدمت کنیم و اگر با احساس مسئولیت در مشارکت‌ها حضور داشته باشیم، در طول زمان و پس از حدود ده تا یازده ماه، به خواسته‌ای که برای آن قدم در این مسیر گذاشته‌ایم، نزدیک خواهیم شد و نتیجه تلاش خود را دریافت خواهیم کرد.

در اینجا لازم است به تفاوت میان «عمل سالم» و «عمل نیک» توجه داشته باشیم؛ چراکه این دو مفهوم، اگرچه در ظاهر ممکن است شبیه یکدیگر باشند، اما تفاوت عمیقی با هم دارند. برای مثال، فرض کنیم فردی اسلحه‌ای را به ما می‌سپارد تا از آن نگهداری کنیم. زمانی که برای پس گرفتن آن مراجعه می‌کند، از دیدگاه عمل نیک ممکن است تصور کنیم که باید امانت او را بدون هیچ پرسشی به او بازگردانیم؛اما اگر همان فرد در شرایطی بسیار عصبی و خشمگین برای گرفتن اسلحه مراجعه کند و احتمال داشته باشد که با استفاده از آن به فرد دیگری آسیب برساند یا حتی جان انسانی را بگیرد، در این شرایط، تحویل دادن اسلحه دیگر عمل سالم محسوب نمی‌شود؛ بنابراین، خودداری از تحویل اسلحه در آن شرایط، می‌تواند مصداق عمل سالم باشد، پس باید توجه داشته باشیم که هر عملی که در ظاهر نیک و پسندیده به نظر می‌رسد، لزوماً عمل سالم نیست. مهم این است که نتیجه و پیامد آن عمل را نیز در نظر بگیریم و ببینیم انجام آن عمل در آن شرایط، چه تأثیری بر خودمان و دیگران خواهد داشت.

مرزبان كشيك: همسفر نسرین
تايپ: همسفر ماریا رهجوي راهنما همسفر زینت (لژيون سوم)
عكاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر فاطمه( لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا مرزبان خبری
همسفران نمایندگی پاسارگاد