تقوا همان دانایی است

جلسه نهم از دوره هجدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی جواد به استادی همسفر پروین، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر زکیه با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره‌۶۰ باهم برابرند؟ » روز یک‌شنبه ١٨ مردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه عدالت، آیا همه افراد در کنگره‌۶۰ باهم برابرند؟ وقتی کلمه عدالت را می‌شنویم، همیشه به این فکر می‌کنیم که همه‌چیز باید به‌صورت مساوی بین ما تقسیم شود و چیزی از قلم نیفتد؛ درصورتی‌که این نگاه در بعضی از شرایط زندگی جواب می‌دهد و در همه‌جا نمی‌تواند مصداق عدالت باشد.

عدالت هم‌خانواده تعادل است. هدف کنگره۶۰ رساندن تمام اعضاء به تعادل و پرورش انسان‌های متعادل است. ممکن است برای همه ما گرفتاری یا اتفاقی پیش بیاید که باب میل ما نبوده و حالمان بد شده باشد؛ درنتيجه گله و شکایت کرده‌ایم و با خود گفته‌ایم: چرا خدا با من این کار را انجام داد؟ چرا یک مصرف‌کننده کنار من قرار داد؟ چرا من را در رفاه قرار نداد؟ درصورتی‌که این‌ها جایگاه‌هایی هستند که خداوند برای تک‌تک ما قرار داده است و هر کدام از ما جایگاه خاص خودمان را داریم.

همان‌طور که خداوند در قرآن فرموده است که همه شما را شبیه به هم نیافریده‌ام و ملاک برتری و ارزش انسان‌ها تقواست؛ البته ناگفته نماند که تقوا همان دانایی است. هرچه دانایی بالاتر باشد، جایگاه و ارجحیت فرد نیز بالاتر خواهد بود؛ بنابراین هرکس در جامعه جایگاه خودش را دارد. اکنون در کنگره۶۰ این موضوع به چه شکل است؟ به نظر من بهترین شکل عدالت را می‌توان در کنگره۶۰ دید؛ البته نه به این معنا که همه ما با هم برابر می‌شویم. ما اصلاً با هم برابر نیستیم. همه ما با حال خراب وارد کنگره۶۰ می‌شویم. اوضاع جسمی و روحی همه ما خراب است. همه ما تحت یک آموزش قرار می‌گیریم و از یک منبع تغذیه می‌شویم. شخصی به ما آموزش می‌دهد؛ اما خروجی همه ما یکسان نیست. برای مثال من پروین چطور می‌توانم با رهجویی برابر باشم که به‌موقع به کنگره۶۰ می‌آید، در کلاس حاضر می‌شود، در صندلی‌های جلو می‌نشیند، مشارکت می‌کند، در ورزش شرکت می‌کند و به حرف‌های استادش گوش می‌دهد؛ درحالی‌که من دیر به کنگره۶۰ می‌آیم، انتهای سالن می‌نشینم، خودم را پنهان می‌کنم، مشارکت نمی‌کنم، در ورزش شرکت نمی‌کنم، به حرف استادم گوش نمی‌دهم، راه خودم را می‌روم و دنبال تجسس و این مسائل نیستم.

چطور ممکن است ما با هم برابر باشیم؟ ما اصلاً با هم برابر نیستیم، اتفاقاً عدالت کنگره۶۰ در همین‌جا خودش را نشان می‌دهد. کنگره۶۰ بسیار آرام و نرم من را از دایره خودش بیرون می‌اندازد؛ البته بدون این‌که حتی خودم متوجه شوم؛ اما آن رهجو را آن‌قدر زیبا و درست به مرکز دایره می‌رساند که تبدیل به انسانی دانا و متعادل می‌شود. هیچ‌وقت یک مصرف‌کننده مواد مخدر که در جهل و ناآگاهی به سر می‌برد، با کسی که تلاش می‌کند خودش را نجات بدهد و در مسیر دانایی حرکت می‌کند، برابر نیست.

در کنگره۶۰ یک مثلث داریم که یک ضلع آن عدالت، یک ضلع معرفت و ضلع دیگر عمل سالم است. من وقتی عمل سالم انجام بدهم، به معرفت می‌رسم و بعد می‌توانم عدالت را اجرا کنم. در پایان سخنانم می‌خواهم یک نتیجه‌گیری داشته باشم. اگر امروز من با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنم و این مشکلات گریبان‌گیر من شده‌اند، به خاطر جهل و نادانی خودم بوده است و این عین عدالت است. اگر امروز اینجا هستم و آموزش می‌بینم، دارم خودم را نجات می‌دهم و می‌خواهم خودم را به دانایی برسانم؛ همچنین به این دلیل است که یک تلنگر به خودم زده‌ام و خواسته‌ام خودم را نجات بدهم، این هم عین عدالت است.

مرزبانان کشیک: همسفر فاطمه و مسافر حمید
تایپیست: راهنمای تازه‌واردین همسفر مهدیه
عکاس: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هشتم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر فاطمه
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان