عدالت، حاصل انتخاب‌ها و اعمال ما

سومین جلسه از دور هجدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی راهنما مسافر علی‌محمد، نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر محمد، با دستور جلسه « عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟»، روز یکشنبه مورخ ۱۴۰۵/۰۵/۱۸ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، علی‌محمد هستم، مسافر. خیلی خوشحالم که در جمع شما قرار دارم. باید خدا را شکرگزار باشیم که در این مکان امن و مقدس گرد هم جمع شده‌ایم. این از لطف خداوند است که ما در این مسیر قرار گرفته‌ایم. امیدوارم تعطیلات تابستانی به همه شما خوش گذشته باشد. یک نکته خیلی مهمی که در رابطه با تعطیلات تابستانی کنگره ۶۰ برای خود من وجود داشت، این بود که متوجه شدم این من هستم که به کنگره نیاز دارم. همین دوری‌ها باعث می‌شود ارزش کنگره را بهتر ببینیم و قدر آن را بیشتر بدانیم. چون اگر ما در تاریکی‌ها قرار داشتیم، این کنگره بود که مسیر را برای ما فراهم کرد و راه درست را به ما نشان داد. سفر اول، سفری است که ما مواد مصرفی خودمان را قطع می‌کنیم و در ادامه، با آموزش‌هایی که می‌گیریم، برای باز کردن گره‌های زندگی آماده می‌شویم. در سفر دوم، انسان می‌تواند به آن والایی و جایگاهی برسد که مسیر درست زندگی خودش را پیدا کند.

دستور جلسه امروز در رابطه با عدالت است؛ اینکه آیا همه افراد با هم برابر هستند یا نه؟ دقیقاً در همین رابطه، یادم می‌آید استاد دانشگاه به ما می‌گفتند کسانی که از ابتدای ترم وارد دانشگاه می‌شوند، درس می‌خوانند و در پایان ترم امتحان می‌دهند و کارنامه خودشان را دریافت می‌کنند، نتیجه تلاش خودشان را می‌بینند. کسانی که درس خوانده‌اند، نتیجه‌اش را می‌گیرند و کسانی هم که درس نخوانده‌اند، طبیعتاً نتیجه متفاوتی خواهند داشت. این همان جایی است که هر شخص باید مسئولیت خودش را بپذیرد. عدالت به معنای عدل، مساوات و برابری است؛ اما این برابری برای همه ما به این معنا نیست که نتیجه زندگی همه افراد یکسان باشد. نتیجه‌ای که هر انسان به دست می‌آورد، در گرو اعمالی است که خودش انجام داده و نتیجه تلاش و زحمات خودش است. در کنگره هم کسانی که می‌مانند، خدمت می‌کنند و متوجه می‌شوند از کجا آمده‌اند، کسانی هستند که خواسته دارند و برای رسیدن به خواسته خودشان تلاش می‌کنند. سختی می‌کشند، کوشش می‌کنند و آموزش می‌بینند. وقتی متوجه می‌شویم کنگره چه چیزهایی به ما داده، می‌بینیم که عدالت در کنگره هم بر مبنای تلاش و کوشش خودمان برقرار است.

در یک لژیون، افرادی هستند که با هر نوع مصرفی وارد سفر می‌شوند، اما کسانی به رهایی می‌رسند که گوش به فرمان راهنمای خود هستند، قوانین کنگره ۶۰ را رعایت می‌کنند، به‌موقع در جلسات حاضر می‌شوند و مسئولیت‌های خودشان را می‌پذیرند. هیچ‌وقت نباید بگوییم اگر من دچار اعتیاد شدم، مقصر شخص دیگری است. چیزی که امروز برای خودمان رقم زده‌ایم، نتیجه اعمال و انتخاب‌های خودمان است. کسانی که به رهایی می‌رسند، افرادی هستند که بیدار شده‌اند، مسیر خودشان را پیدا کرده‌اند و برای درمان تلاش کرده‌اند و بعد از طی کردن مسیر درمان، در زمان خودش رهایی‌شان را اعلام می‌کنند. کسانی هم که در این مسیر نمی‌مانند، شاید هنوز متوجه نشده‌اند که کجا آمده‌اند و برای چه هدفی وارد کنگره شده‌اند. این هم بخشی از عدالت است. اگر ما دم از عدالت خداوند می‌زنیم، اما از طرفی ناشکری می‌کنیم، دیگران را مقصر می‌دانیم، همیشه نق می‌زنیم و مسئولیت مشکلاتمان را به گردن دیگران می‌اندازیم، باید برگردیم و به درون خودمان نگاه کنیم. باید ببینیم آیا خود من کاری انجام داده‌ام؟ آیا خود من برای رسیدن به خواسته‌ام تلاش کرده‌ام؟

دیگران هیچ‌وقت نمی‌آیند مسئولیت کارهای ما را به عهده بگیرند. این من هستم که چیزی را می‌کارم و در نهایت باید محصول و نتیجه آن را هم برداشت کنم. این عدالت برای همه ما جاری است و هر انسانی نتیجه اعمال خودش را می‌بیند. کسانی که نتیجه اعمال خودشان را می‌بینند، دقیقاً همان کسانی هستند که برای رسیدن به خواسته‌شان زحمت کشیده‌اند. گاهی می‌گوییم: «آن کسی که دندان دهد، نان هم می‌دهد.» اما به نظر من این جمله اگر باعث شود انسان دست از تلاش بکشد، برداشت اشتباهی از آن است. من باید تلاش کنم، زحمت بکشم و خواسته داشته باشم. باید حرکت کنم و وظیفه خودم را انجام بدهم. بخش دیگر آن را باید به فرمان الهی و تقدیر بسپارم؛ تقدیری که خود من هم با اعمال و انتخاب‌هایم در رقم خوردن آن نقش دارم.

اگر من کاری را که باید انجام بدهم انجام ندهم و فقط دنبال این باشم که چرا فلان اتفاق افتاد یا چرا به خواسته‌ام نرسیدم، یعنی هنوز به آن آگاهی و دانشی که باید، نرسیده‌ام. بنابراین باز هم نیاز به آموزش دارم تا بتوانم موضوع را بهتر ببینم و مسئولیت خودم را بپذیرم. امیدوارم توانسته باشم مقداری از برداشت خودم از این دستور جلسه را با شما در میان بگذارم و شاید این صحبت‌ها باعث شده باشد به موضوع عدالت از زاویه دیگری نگاه کنیم. خیلی خوشحالم که در جمع شما هستم و از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما متشکرم.

عکاس وتایپ : مسافر رسول ل چهارم
تنظیم و ارسال گزارش : راهنما مسافر بهمن مشفق لژیون دوم