عدالت؛ جایی که هر قطره به دریا میرسد

عدالت، یعنی هر چیز در جای خودش باشد. وقتی صحبت از عدالت می‌شود؛ شاید اولین تصور ما این باشد که همه باید به یک اندازه از امکانات و فرصت‌ها برخوردار باشند و با همه یکسان رفتار شود؛ اما با کمی دقت می‌بینیم که عدالت با مساوات تفاوت دارد. مساوات یعنی همه یک چیز را دریافت کنند؛ اما عدالت یعنی هر شخص متناسب با جایگاه، تلاش، مسئولیت و نیاز خودش، از حق و جایگاه شایسته‌اش برخوردار شود.

در کنگره۶۰، عدالت را می‌توان در آموزش، رفتار و جایگاه افراد به‌خوبی دید. همه انسان‌ها در بدو ورود، فرصت شروع دوباره دارند و هیچ‌کس به خاطر گذشته‌اش از آموزش و محبت محروم نمی‌شود؛ اما ادامه مسیر و رسیدن به جایگاه‌های مختلف، به میزان تلاش، نظم، مسئولیت‌پذیری و خدمت هر فرد بستگی دارد. این‌جا یاد می‌گیریم که هیچ جایگاهی اتفاقی نیست و پشت هر جایگاه، مسیر و تلاشی وجود دارد.

عدالت به من یاد می‌دهد که قبل از این‌که از دیگران انتظار داشته باشم حق من را رعایت کنند، خودم یاد بگیرم حق دیگران را رعایت کنم؛ اگر در جایگاهی قرار گرفته‌ام، مسئولیتی بر عهده من است و باید آن را به بهترین شکل انجام بدهم؛ اگر به چیزی رسیده‌ام، بدانم که نتیجه تلاش و حرکت خودم بوده و اگر هنوز به خواسته‌ای نرسیده‌ام، به جای مقایسه و گلایه، بهتر است به مسیر خودم نگاه کنم و ببینم چه چیزی را باید بیشتر کنم یا تغییر بدهم.

یکی از چیزهایی که درباره عدالت برای من خیلی مهم است، این است که خودم را با دیگران مقایسه نکنم. مسیر زندگی هر انسان با دیگری فرق دارد. ممکن است چیزی که امروز برای من سخت یا دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد، با آموزش، صبر و تلاش در آینده به دستم برسد. عدالت یعنی بپذیرم که هر چیزی زمان و جایگاه خودش را دارد و برای رسیدن به آن باید حرکت کنم و تلاش داشته باشم.

کنگره۶۰ به من یاد داده است که عدالت فقط یک کلمه یا یک دستور جلسه نیست؛ بلکه می‌تواند وارد زندگی من شود. وقتی عدالت را از خودم شروع کنم، در قضاوت کردن، روابط خانوادگی، محیط کار و در خدمت کردن، کم‌کم تغییر را در خودم احساس می‌کنم. عدالت یعنی حق را بشناسم، مسئولیت خودم را بپذیرم و بدانم نتیجه‌ای که می‌گیرم، تا حد زیادی به انتخاب‌ها و عملکرد خودم بستگی دارد.

شاید یکی از زیباترین قسمت‌های عدالت این باشد که به جای این‌که همیشه از خودم بپرسم، چرا او بیشتر دارد و من کمتر؟ از خودم بپرسم: من برای رسیدن به چیزی که می‌خواهم، چه‌قدر تلاش کرده‌ام؟ این سؤال به من کمک می‌کند به جای مقایسه کردن خودم با دیگران، بیشتر به مسیر خودم توجه کنم.

در نهایت، عدالت زمانی در زندگی من معنا پیدا می‌کند که فقط به دنبال رعایت حق خودم نباشم و حق دیگران را هم ببینم. آن وقت عدالت دیگر فقط یک موضوع برای صحبت کردن نیست؛ بلکه تبدیل به بخشی از زندگی من می‌شود، این‌که حق خودم و دیگران را بشناسم، مسئولیت‌پذیر باشم و برای رسیدن به جایگاه بهتر، با صبر، آموزش و عمل حرکت کنم.

نویسنده: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری