تعادل، ریشه عدالت است

هفتمین جلسه از دوره ششم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی غزالی مشهد با استادی مسافر محسن، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ باهم برابرند؟» یکشنبه ۱۴۰۵/۰۵/۱۸ رأس ساعت ۱۷ آغاز گردید.

سخنان استاد:

سلام دوستان، محسن هستم، یک مسافر خداوند را شاکرم توفیق خدمت داد از همگی شما تشکر می‌کنم به من اجازه‌دادن خدمت کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسهٔ «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ باهم برابرند؟» سؤال اصلی اینجاست: آیا همه با هم برابریم؟ این بحث، یکی از دستور جلسات خوبی است که آقای مهندس این هفته گذاشتند.

خیلی از افراد تازه‌وارد کنگره می‌شوند و نمی‌دانند وضعیت واقعی اینجا چیست؛ همه را مسافر خطاب می‌کنیم، اما داستان اصلی را نمی‌دانند.

آموزش‌هایی که در کنگره داده می‌شود، برای من بسیار جذاب است. تفاوتش با مکان‌های دیگر این است که ریشهٔ هر آموزشی را برایت باز می‌کنند.

وقتی ریشه باز شد، می‌فهمی، درک می‌کنی و می‌توانی آن آموزش را در تمام ارکان زندگی به کار بگیری. این همان چیزی است که عالی‌اش می‌کند.

امروز بحث عدالت است؛ آیا عدالت در کنگره وجود دارد؟ بله،وجود دارد. عدالت می‌گوید هر چیزی ریشه‌ای دارد. ریشهٔ عدالت، تعادل است.

هر جا تعادل باشد، سیستم درست می‌شود و عدالت برقرار می‌گردد. هر شخصی اگر تعادل داشته باشد، زندگی خوبی دارد؛ هر خانه‌ای، هر سیستمی.

تعادل یعنی هر چیزی سر جای خودش باشد و اصول خودش را داشته باشد. هر کس جایگاهی دارد؛ وقتی جایگاه درست باشد، تعادل حاصل می‌شود.

بهترین راه برای رسیدن به تعادل و عدالت، معرفت است. عدالت = تعادل + معرفت. اگر معرفت در راه سالم باشد، به آن عمل صالح می‌گویند.

معرفت را باید کسب کرد؛ مثل درآمد، کسب‌کردنی است. اگر معرفت را در جای درست خرج کنی و عمل صالح در آن باشد، به عدالت می‌رسی.

اما نکتهٔ مهم: آیا در کنگره همه با هم برابریم؟ این سؤال دو جاده دارد.

یک جاده می‌گوید بله همه در بحث درمان برابریم؛ چه دکتر، چه مهندس، چه کارگر، همه یک لباس سفید می‌پوشند و پشت صندلی سفید می‌نشینند.

اما در بحث دیگر، برابری معنا ندارد. منی که پنج جلسه می‌نشینم و می‌روم، با آن مرزبانی که در آفتاب ایستاده و پذیرش می‌گیرد، برابر نیستم. با راهنمایی که از کار و زندگی‌اش زده و برای درمان من وقت می‌گذارد، برابر نیستم.

آنها نه پول می‌گیرند، نه منزلت، نه تاج. اگر کسی را از بند مواد رها کنند، پاداشی نمی‌خواهند. همه برای حال خوب خودشان، برای عمل صالح و برای خوشی دلشان این کار را می‌کنند.

در کل کشور، بالغ بر بیست هزار نفر شبانه‌روز برای حال خوب من کار می‌کنند. اگر من اینجا در امن و امانم، آموزش می‌گیرم و درمان می‌شوم، این خودش آخرین حد عدالت است؛ چون سیستم درست است و عدالت در آن جاری است. با تشکر از همگی شما که به صحبت‌های من گوش سپردید، سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر مهدی

عکاس و ضبط صدا: مسافر حامد، ویرایش و ارسال خبر: مسافر مهدی لژیون یکم 

سایت نمایندگی غزالی مشهد