انسان فقط به اندازه‌ی تلاشش بهره می‌برد

جلسه دوم از دور اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ با استادی دستیار دیدبان مسافر حمید، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر شهاب با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» رأس ساعت آغاز به کار نمود. خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حمید هستم یک مسافر.

از همه‌ی عزیزانی که این بستر را برای ما فراهم کردند، مخصوصاً گروه محترم مرزبانی، راهنما و خدمتگزاران، صمیمانه سپاسگزارم. خیلی خوشحالم که در کنار شما هستم؛ کنار دوستان قدیمی، و همه عزیزان. امیدوارم بتوانیم جلسه‌ای پربار و آموزنده داشته باشیم. در کنگره ۶۰، عدالت یکی از اضلاع مثلث است و جایگاه بسیار مهمی دارد. اما نکته‌ای که همیشه آقای مهندس تأکید می‌کنند این است که حقیقت، آن چیزی نیست که مطابق میل و حرف ما باشد. ما گاهی عدالت را با خواسته‌های شخصی خودمان اشتباه می‌گیریم؛ فکر می‌کنیم هرچه مطابق نظر ما باشد، عادلانه است. در حالی‌که عدالت یعنی هر چیز در جایگاه درست خودش قرار بگیرد. اگر امروز من در این جایگاه نشسته‌ام، این نتیجه‌ی تلاش خودم است؛ و اگر شما در جایگاه دیگری هستید، آن هم نتیجه‌ی کوشش شماست. عدالت یعنی هرکس به اندازه‌ی سعی و تلاشش در جایگاه مناسب قرار بگیرد، نه اینکه همه را یکسان ببینیم.در قرآن هم آمده: «لیس للإنسان إلا ما سعى»؛ یعنی انسان فقط به اندازه‌ی تلاشش بهره می‌برد. دو نفر ممکن است همزمان وارد کنگره شوند، اما یکی رها می‌شود و خدمتگزار می‌گردد، و دیگری هنوز درگیر مشکلات است. تفاوت در تلاش، کوشش، مطالعه، گوش‌دادن، دارو خوردن و عمل‌کردن است. مثل کشاورزی که دو هندوانه در یک زمین، زیر یک خورشید کاشت می‌کند و محصول رشد می‌کند؛ اما یکی شیرین می‌شود و یکی تلخ. تفاوت در کیفیت رشد و میزان رسیدگی است، نه در نور خورشید. در کنگره هم همین‌طور است.

راهنما انرژی می‌دهد، آموزش می‌دهد، اما برداشت من بستگی دارد به تلاش خودم. می‌توانم یک سفر اولی ناموفق باشم، یا یک راهنمای موفق؛ همه چیز به سعی و تلاش شخصی برمی‌گردد. اگر مسیر درست را پیدا نکنم، محکوم به سقوط هستم. پس باید جایگاه خودم را حفظ کنم، مسیر درست را پیدا کنم و در آن ثابت‌قدم بمانم. خداوند مسیر را توسط آقای مهندس برای ما فراهم کرده؛ مسیری محترمانه، روشن و کامل. همین امروز اگر برق نبود، اگر امکانات نبود، باز هم بچه‌ها ایستاده بودند و خدمت می‌کردند تا ما بتوانیم از این سفر بهره ببریم. پس نمی‌توانیم بگوییم «نشد» یا «نبود»؛ باید ببینیم من چقدر تلاش کردم. همان‌طور که انرژی می‌دهی، انرژی می‌گیری. اگر انرژی ندهی، انرژی هم دریافت نمی‌کنی. پس بیایید با هم، با احترام، با عشق، راهنما، خدمتگزاران، آقای مهندس و خودمان را تشویق کنیم؛ چون این انرژی، همان چیزی است که ما را در مسیر درست نگه می‌دارد. ممنون که به صحبت‌های من توجه کردید.

عکس: مسافر عرشیا لژیون یکم 

تنظیم و ارسال: گروه سایت 

کنگره ۶۰ نمایندگی شاهین‌شهر