مشارکت مکتوب مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر رضا با موضوع: "وادی پنجم و تأثیر آن بر روی من"

سلام دوستان مجتبی هستم یک مسافر، تخریب ۶ سال، آخرین آنتی‌ایکس مصرفی متادون، مدت سفر ۲۸۱ روز به روش DST، داروی درمان شربت اوتی با کمک و راهنمایی استاد خوب و توانمندم آقا رضا از لژیون هفتم نمایندگی عصارزاده، رشته ورزشی فوتبال، تی‌دی‌اس مصرفی چهار دهم سی‌سی در وعده.

وقتی برای اولین بار وادی پنجم را خواندم، احساس کردم مستقیم با خود من صحبت می‌کند. چون از آن دسته آدم‌هایی بودم که زیاد فکر می‌کردم، زیاد تصمیم می‌گرفتم، اما موقع عمل کردن گاهی عقب می‌کشیدم. همیشه می‌گفتم از فردا شروع می‌کنم، از هفته بعد تغییر می‌کنم، بعداً شرایط بهتر می‌شود. اما آن «فردا» خیلی وقت‌ها هیچ‌وقت نمی‌رسید.
وادی پنجم به من فهماند که تفکر به تنهایی کافی نیست. اگر بهترین تصمیم دنیا را هم بگیرم ولی حرکتی نکنم، هیچ تغییری در زندگی‌ام اتفاق نمی‌افتد. این وادی به من یاد داد که برای رسیدن به خواسته‌هایم باید قدم بردارم، حتی اگر آن قدم کوچک باشد.
چیزی که بیشتر از همه روی من تأثیر گذاشت این بود که فهمیدم مسئول زندگی‌ام خودم هستم. دیگر نمی‌توانستم شرایط، آدم‌ها یا گذشته را مقصر بدانم. اگر قرار بود حالم بهتر شود، اگر قرار بود به آرامش برسم، باید خودم دست بکار می‌شدم.
گاهی در مسیر زندگی خسته می‌شوم، گاهی ناامید می‌شوم و دلم می‌خواهد همه چیز را رها کنم؛ اما در همان لحظه وادی پنجم را به یاد می‌آورم. یادم می‌آید که هیچ دری با فکر کردن باز نمی‌شود، باید دستگیره‌ی درب را گرفت و آن را باز کرد. هیچ مسیری با نگاه کردن طی نمی‌شود، باید قدم برداشت.
امروز هر تغییری که در خودم می‌بینم، نتیجهٔ همان قدم‌های کوچکی است که برداشته‌ام. قدم‌هایی که شاید در آن لحظه، ناچیز به نظر می‌رسیدند، اما کم‌کم زندگی مرا تغییر دادند.
وادی پنجم به من یاد داد که موفقیت یک شبه به‌دست نمی‌آید، بلکه حاصل تلاش‌های کوچک و مداوم است.
می‌توان گفت؛ پیام اصلی وادی پنجم این است که خداوند راه را نشان می‌دهد، اما حرکت کردن با خود ماست! بنابراین هر چقدر هم دانش و آگاهی داشته باشیم، تا زمانی که آن را به عمل تبدیل نکنیم، اتفاق خاصی نمی‌افتد.
امروز بابت دریافت آموزش‌های این وادی از خداوند سپاسگزارم، چون به من یاد داد از آرزو کردن فاصله بگیرم و به سمت عمل کردن حرکت کنم. یاد داد که برای ساختن زندگی بهتر، باید هر روز یک قدم کوچک بردارم؛ چون همین قدم‌های کوچک هستند که در نهایت ما را به مقصد می‌رسانند.
با تشکر از اینکه نوشتارم را مطالعه کردید.

نگارش: مسافر مجتبی از لژیون هفتم
ویرایش: مسافر حسین
ارسال: مسافر مصطفی
مرزبان خبری: مسافر مرتضی

نمایندگی عصارزاده