دومین جلسه از دور چهارم جلسات خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی علی عصارزاده، با نگهبانی مسافر مسعود، استادی مسافر هادی و دبیری مسافر جواد، با دستور جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» روز یکشنبه 18 مردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، هادی هستم، مسافر.
در ابتدا از راهنمای عزیزم، حسن آقا، ایجنت محترم شعبه و همچنین گروه مرزبانی تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه قرار بگیرم و آموزش بگیرم.
قبل از هر چیز امیدوارم این تعطیلات به همه دوستان خوش گذشته باشد. برای من، هادی، این تعطیلات بسیار عالی بود؛ زیرا با بستن پیمان همراه شد و پس از آن نیز سفری به کربلا داشتم. به نوعی، این اولین سفری بود که بعد از دو سال رهایی، بدون هیچگونه دغدغه و مشغولیت ذهنی انجام دادم.
به همین دلیل، خداوند بزرگ را شاکر و سپاسگزارم که این بستر، یعنی کنگره ۶۰، وجود داشت تا بتوانم در آن درمان شوم و بدون مشکل به زندگی روزمره خود مشغول باشم.
اما در مورد دستور جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» شما باید در مسیر مستقیم و صراط مستقیم حرکت کنید و پس از آن، راه خودش برای شما نمایان و باز میشود.
عدالت از تعادل میآید. یعنی اگر شما دارای تعادل باشید، میتوانید عدالت را برقرار کنید و برای داشتن عدالت نیز باید از آگاهی و اطلاعات کافی برخوردار باشید. به نوعی، اگر در مورد یک موضوع اطلاعات کافی نداشته باشید، به هیچ عنوان نمیتوانید عدالت را در مورد آن به اجرا دربیاورید.
برای مثال، من، هادی، اگر در مورد فرزندان خودم آگاهی و اطلاعات کافی نداشته باشم، به هیچ عنوان نمیتوانم عدالت را در مورد آنها برقرار کنم.
در کنگره، امکانات و بستر برای همه افراد بهصورت کاملاً برابر فراهم شده و در اختیار آنها قرار گرفته است و هیچکس با شخص دیگری در این زمینه تفاوتی ندارد.
برای نمونه، زمانی که گروه مرزبانی در حال خدمت کردن است یا راهنمایان محترم مشغول خدمت هستند، آیا به عدهای خدمت میکنند و به عدهای دیگر نه؟ اصلاً اینگونه نیست؛ زیرا خدمتگزاران در کنگره به همه و به یک میزان خدمت میکنند و هیچ تفاوتی بین افراد وجود ندارد.
اما آیا در کنگره همه افراد در یک جایگاه قرار دارند؟
برای آن رهجویی که سر وقت در جلسات حضور پیدا میکند، تمام سیدیهای خودش را بهموقع مینویسد و در مشارکتها شرکت میکند و به نوعی به نحو احسن در حال سفر است، آیا با شخصی که هیچیک از وظایف یک رهجو را رعایت نمیکند، در یک جایگاه قرار دارد؟
قدر مسلم، این دو نفر در یک جایگاه قرار ندارند و این دقیقاً عین عدالت است.
پس به نوعی میتوان گفت که هر شخص، خودش با اعمال و رفتار خود، جایگاهش را رقم میزند.
شما هر کجا و هر جایی را نگاه کنید، دارای قانون است. نوع رفتار با فرزندان در خانواده، نحوه برخورد در کنگره و حتی نوع رفتار در جامعه، همگی دارای قوانین و چارچوبهایی هستند و اگر این قوانین را رعایت نکنید، نمیتوانید عدالت را برقرار کنید.
به قول یک بزرگی که میگفت: «عدالت از بهشت بالاتر است.»
شما میتوانید راهنمای سمت چپ را دور بزنید، اما سمت راست نمیتوانید دور بزنید؛ زیرا باید قوانین را رعایت کنید تا دچار مشکل نشوید.
یک نمونه دیگر که میخواهم خدمت شما عرض کنم، این است که من دو فرزند دارم و این دو بسیار لجباز هستند؛ به نوعی که یکبار از مادرم پرسیدم: «آیا همه بچهها اینگونه هستند؟» مادرم با لبخند به من گفت: «ده تا از این فرزندهای خودت را در نظر بگیر، تازه میشود دوران کودکی خودت.»
تازه آنجا متوجه شدم که این فرزندان من برای من درست عین عدالت هستند.
بعد از آن، یک مثال برای خودم درست کردم و آن هم این است که زندگی یا دنیا درست مثل توپ پینگپنگ است؛ زمانی که به آن ضربه میزنی، بعد از برخورد با دیوار، مجدداً به سمت خود شخص برمیگردد.
یعنی اگر شما در زمان سفر اول، درست سفر کنید، نتیجه آن را دریافت خواهید کرد. برای خود من نیز اینگونه بود که در زمان سفر اولم، همزمان سفر ویلیام را هم آغاز کردم و این باعث شده بود که در اواسط سفر، بهاصطلاح روی ابرها باشم و در حال پرواز کردن باشم و اصلاً حالم دست خودم نبود.
آن زمان بود که متوجه شدم درست سفر کردن من، اکنون برایم عین عدالت شده و نتیجه آن را با حال خوش خودم میبینم. از اینکه با سکوتتان به صحبتهای من توجه کردید، سپاسگزارم.
تصویربردار: مسافر امین، لژیون هفتم
تایپ: مسافر عطا، لژیون چهارم
ارسال خبر: مسافر مصطفی، لژیون
مرزبان خبری: مسافر مرتضی
نمایندگی علی عصارزاده
- تعداد بازدید از این مطلب :
115