تفکر به‌تنهایی کافی نیست؛ باید حرکت کنیم و آن را به عمل تبدیل کنیم

ششمین جلسه از دوره سی و دوم، سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری، ویژه مسافران در روزهای سه‌شنبه با استادی : مسافر مصطفی و نگهبانی: مسافر علی و دبیری: مسافر مرتضی با دستور جلسه((وادی پنجم و تأثیر  آن روی من))در تاریخ 30 تیرماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، مصطفی هستم، مسافر.
ابتدا تشکر می‌کنم از راهنمای محترم، آقای رضا نیرآبادی، که این فرصت را در اختیار من گذاشتند تا جایگاه را تجربه کنم و از شما دوستان آموزش بگیرم. همچنین از تمام خدمت‌گزاران کنگره،  بخش OT و سایت و تمامی راهنمایان، تشکر می‌کنم که مسیر را برای رسیدن به رهایی هموار می‌کنند.
دستور جلسه: وادی پنجم وتاثیرآن روی من است.«در جهان ما، تفکر قدرت مطلق حل نیست، بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید.»
چهار وادی اول بیشتر جنبه تفکری و ذهنی دارند و هنوز به مرحله عمل نرسیده‌اند.
وادی اول می‌گوید: «با تفکر، ساختارها آغاز می‌گردد و بدون تفکر، آنچه هست روبه‌زوال می‌رود.» یعنی فکر کردن لازم است، اما کافی نیست.
وادی دوم می‌گوید: «هیچ موجودی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد.» یعنی هیچ‌کدام از ما بی‌ارزش یا بی‌هدف نیستیم؛ حتی کوچک‌ترین موجودات هم نقشی در هستی دارند.
وادی سوم می‌گوید: «باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.» یعنی هرکس بیش از هر فرد دیگری، از درون خود آگاه است.
وادی چهارم می‌گوید: «در مسائل حیاتی، به خداوند مسئولیت سپردن یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.» به‌عنوان‌مثال، اگر کسی بدون مطالعه برای کنکور اقدام کند و فقط شب امتحان دعا کند، درواقع مسئولیت خود را نادیده گرفته است.
اما وادی پنجم می‌گوید:
تفکر به‌تنهایی کافی نیست و باید وارد مرحله عمل شد. آنچه در ذهن داریم، باید اجرا کنیم،زرتشت قرن‌ها پیش گفت: «پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک.»
پندار نیک یعنی اندیشه‌ای که به خیر ختم شود، گفتار نیک نیز همین‌طور. اما فاصله میان پندار تا کردار بسیار زیاد است. بسیاری از انسان‌ها افکار خوبی دارند، اما نمی‌توانند آن‌ها را عملی کنند.
برای مثال، ممکن است کسی در ذهن خود تصمیم بگیرد روزه بگیرد و بداند کار خوبی است، اما آیا در گرمای تابستان می‌تواند آن را عملی کند؟ تبدیل فکر به عمل، زمان و تلاش می‌خواهد.
اگر بخواهیم به دیگران گذشت یا محبت را آموزش دهیم، ابتدا باید خودمان آن را داشته باشیم. همان‌طور که برای کمک مالی باید پول داشته باشیم، برای محبت و گذشت نیز باید این ویژگی‌ها را در خود تقویت کنیم.
بخشش دیگران، حتی کسانی که به ما بدی کرده‌اند، باعث سبک شدن خودمان می‌شود و پرونده آن موضوع بسته خواهد شد.
درنهایت، باید بدانیم که صرف دانستن و فکر کردن کافی نیست؛ نتیجه زمانی حاصل می‌شود که آن را عملی کنیم.
اگر بذری کاشته نشود، هرگز محصولی به دست نمی‌آید.
همچنین نباید انتظار داشته باشیم همه ما را دوست داشته باشند یا هیچ‌کس حسادت نکند. هنگام انجام هر کاری، ممکن است مسیرهای مختلفی وجود داشته باشد؛ بنابراین ابتدا باید بررسی و تفکر کنیم. مانند انتخاب مسیر سفر، که باید ببینیم کدام راه باز و مناسب‌تر است.
در هر موضوعی، نباید سطحی قضاوت کنیم؛ هر مسئله‌ای ظاهر و باطنی دارد.
در درمان اعتیاد نیز روش‌های مختلفی وجود دارد و هر فرد باید باعقل و بررسی، بهترین مسیر را انتخاب کند.
اگر بخواهیم از ضد ارزش‌ها به سمت ارزش‌ها حرکت کنیم، باید در مسیر صراط مستقیم قدم برداریم.
برای مثال، اگر بخواهیم به کسی کمک مالی کنیم، ابتدا باید توانایی خود را بسنجیم.
درمجموع، وادی پنجم به ما می‌گوید:
تفکر به‌تنهایی کافی نیست؛ باید حرکت کنیم و آن را به عمل تبدیل کنیم.
ممنون از اینکه سکوت کردید و به مشارکت من گوش دادید.

عکاس و ضبط صدا: مسافر اشکان( لژیون دوم)
دیتا پروژکتور: مسافر عباس( لژیون دوازدهم)
تایپ و نگارش : مسافر علی (لژیون دوم)
انتشار: مسافر علی نگهبان سایت (لژیون دوم)