«وادی پنجم، وادی عمل است.»

دومین جلسه از دور پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان، با استادی مسافر اسماعیل، نگهبانی راهنمای تازه‌واردین مسافر ابوالقاسم و دبیری مسافر حمزه، با دستور جلسه «وادی پنجم و تأثیر آن روی من»، روز سه‌شنبه مورخ ۳۰ تیر ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
 

سلام دوستان، اسماعیل هستم مسافر

دستور جلسه امروز «وادی پنجم و تأثیر آن روی من» است.

به نظر من وادی‌ها مانند چراغ‌های هدایت هستند؛ چراغ‌هایی که مسیر درست زندگی را به ما نشان می‌دهند. البته تنها خواندن وادی‌ها کافی نیست، بلکه باید آن‌ها را در زندگی اجرا کنیم تا آثارشان را ببینیم.

قبل از وادی پنجم، چهار وادی را پشت سر گذاشته‌ایم که هر کدام مقدمه‌ای برای رسیدن به این وادی هستند.

وادی اول به ما می‌آموزد که قبل از هر عملی باید تفکر کنیم. هر تصمیم، هر سخن و هر حرکتی باید از یک تفکر سالم و صحیح سرچشمه بگیرد.

وادی دوم به ما امید می‌دهد و می‌گوید: «هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم، حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.» این وادی به ما یاد می‌دهد که ناامیدی بزرگ‌ترین مانع حرکت است. وقتی حرکت کنیم، راه‌ها یکی‌یکی نمایان می‌شوند و خداوند نیز انسانی را که در مسیر ارزش‌ها قدم برمی‌دارد، یاری می‌کند.

وادی سوم مسئولیت تغییر را بر عهده خود انسان می‌گذارد. هیچ‌کس به اندازه خود ما نمی‌تواند برای زندگی‌مان تصمیم بگیرد. تا زمانی که خودمان نخواهیم تغییر کنیم، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.

وادی چهارم نیز به ما یاد می‌دهد که نباید مسئولیت زندگی‌مان را به خداوند یا دیگران واگذار کنیم. خداوند اختیار را به انسان داده است و این ما هستیم که باید مسئول انتخاب‌ها و اعمال خود باشیم.

و اما وادی پنجم با این پیام ارزشمند آغاز می‌شود:

«در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست، بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید.»

این جمله به من یاد داد که فکر کردن به تنهایی هیچ تغییری ایجاد نمی‌کند. اگر بهترین افکار دنیا را هم داشته باشیم اما قدمی برنداریم، نتیجه‌ای به دست نخواهد آمد. زمانی تفکر ارزشمند می‌شود که به عمل تبدیل شود.

برای حرکت در مسیر درست، وادی پنجم هفت اصل مهم را مطرح می‌کند؛ دوری از ضد ارزش‌ها، خودداری، قناعت، صبر، توکل، رضا و تسلیم. همچنین آقای مهندس در ادامه، پس‌انداز و غیرت را نیز به این اصول اضافه کردند.

یکی از مهم‌ترین بخش‌های این وادی، دوری از ضد ارزش‌هاست. اگر یک رهجو بتواند فقط ضد ارزش‌های زندگی خود را اصلاح کند، بخش بزرگی از مسیر درمان را طی کرده است. دروغ، غیبت، قضاوت، حسادت و سایر رفتارهای نادرست، انسان را از مسیر ارزش‌ها دور می‌کنند و آرامش را از او می‌گیرند.

اصل بعدی خودداری است. خودداری یعنی انسان فرمانده نفس خود باشد؛ یعنی هر زمان لازم بود "نه" بگوید، بتواند نه بگوید و اسیر خواسته‌های لحظه‌ای یا نظر دیگران نشود. این توانایی، یکی از مهم‌ترین آموزش‌های کنگره است.

صبر نیز جایگاه ویژه‌ای در درمان دارد. درمان اعتیاد یک فرآیند زمان‌بر است و بدون صبر، رسیدن به نتیجه امکان‌پذیر نیست. صبر باعث می‌شود نقطه تحمل انسان افزایش پیدا کند و بتواند سختی‌های مسیر را تحمل کند.

قناعت به ما می‌آموزد که قدر داشته‌هایمان را بدانیم و در عین تلاش برای پیشرفت، چشم به زندگی دیگران نداشته باشیم.

در ادامه، توکل، رضا و تسلیم نیز به انسان آرامش می‌بخشند؛ یعنی پس از انجام وظیفه، نتیجه را به خداوند بسپاریم و به حکمت او اعتماد داشته باشیم.

و در پایان، یکی از مهم‌ترین ضد ارزش‌هایی که در این وادی به آن اشاره شده، غیبت است. غیبت از زشت‌ترین رفتارهایی است که می‌تواند روابط انسانی را از بین ببرد و انسان را از مسیر ارزش‌ها دور کند. اگر می‌خواهیم رشد کنیم، باید زبان خود را از غیبت، قضاوت و بدگویی حفظ کنیم.

در پایان می‌توانم بگویم که وادی پنجم برای من فقط یک درس نیست؛ بلکه یک برنامه عملی برای زندگی است. این وادی به من آموخت که اگر می‌خواهم تغییری در زندگی‌ام ایجاد شود، باید از جایم بلند شوم، حرکت کنم و آموزش‌ها را به عمل تبدیل کنم. آن زمان است که خداوند نیز راه را برای انسان هموار می‌کند.

از اینکه با سکوت و توجه خود به صحبت‌های من گوش دادید، صمیمانه سپاسگزارم.
 

ننظیم ،ویرایش و ارسال :مرزبان خبری مسافر جعفر