قضاوت آغاز جنگ با خود

قضاوت یعنی تصمیم‌گرفتن یا صادر کردن حکم برای افراد. قضاوت کردن یک حس منفی است. اگر ما مدام در مورد دیگران قضاوت کنیم، از خودمان غافل می‌شویم و احساس بدی را در وجود خود به‌وجود می‌آوریم. اگر ما درباره صفتی که در دیگران وجود دارد قضاوت کنیم، در واقع آن صفت در وجود خود ما نیز هست، مانند غیبت کردن. مثلاً اگر من پشت سر دیگران حرف بزنم و شخصی بیشتر از من این کار را انجام دهد، باعث می‌شود از او بدم بیاید؛ چون او قدرت بیشتری دارد و می‌تواند حال مرا بد کند. به همین دلیل نباید کسی را قضاوت کنیم؛ زیرا در نهایت حال خودمان بد می‌شود. سخنی می‌گوید: دیگران را ببخش، نه به خاطر اینکه سزاوار بخشش هستند؛ بلکه چون تو لایق آسایش و آرامش هستی. برای اینکه حال خود را خوب کنید؛ نباید کسی را قضاوت کنید تا مورد قضاوت قرار نگیرید.قضاوت کردن فقط کار قاضی است و قاضی بزرگ، خداوند است.

نتیجه‌ای که من از سی‌دی قضاوت استاد امین، گرفتم این بود که مشکل اصلی و اساسی انسان‌ها از ذهنشان شروع می‌شود. ذهن مدام در حال صحبت کردن و حرف زدن است و اگر بخواهیم آن را به چیزی تشبیه کنیم، مانند انسانی دیوانه و مجنون است که آرام و قرار ندارد؛ بنابراین منبع ناآرامی هر انسان، ذهن شلوغ اوست. ذهن می‌خواهد انسان را کنترل کند و نگران است که اتفاقی برخلاف میلش رخ دهد. به همین دلیل انسان دچار استرس و خشم می‌شود و از قبل درباره هر چیزی قضاوت می‌کند. این بیزاری و نفرت باعث می‌شود با شخص مقابل وارد جنگ شویم؛ اما در این جنگ، فردی بیشتر آسیب می‌بیند که ناخالصی کمتری در وجودش دارد.سپس وارد مرحله دیگری می‌شویم و با قضاوت، موشک‌هایی به سمت صور پنهان فرد پرتاب می‌کنیم.این باعث می‌شود آن فرد نیز این حس را دریافت کند و به‌صورت علنی با ما وارد جنگ شود.

این جنگ هزینه گزافی دارد و انرژی زیادی از انسان می‌گیرد. پیامد آن نیز این است که همان صفتی که در دیگران ما را آزار می‌داد، در وجود خودمان رشد می‌کند. به‌طورکلی، قضاوت باعث می‌شود انسان انرژی خود را صرف جنگیدن با دیگران کند و بصیرتی که باید به او کمک کند تا عیب‌های خودش را ببیند، کور شود. اما اگر قضاوت را متوقف کنیم، صفت‌های ناخالص وجود خود را می‌بینیم و آن مکان یا شخصی که درباره‌اش قضاوت می‌کردیم، برایمان به مکان یا انسانی خوب تبدیل می‌شود.در نتیجه، قضاوت یعنی پیش‌داوری درباره مسائلی که باعث ایجاد احساس در ما می‌شوند و این نشان می‌دهد آن ویژگی در وجود خود ما نیز هست، فقط شدت و میزان آن متفاوت است. قضاوت باعث تخریب درون ما می‌شود؛ زیرا انرژی و نیروی ما صرف جنگیدن با دیگران می‌شود و از طرفی اجازه نمی‌دهد عیب‌های خود را ببینیم. پس قضاوت، در وهله اول، به خودمان آسیب می‌رساند.

نویسنده: همسفر جمیله رهجوی راهنما همسفر منیره (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر مهین رهجوی راهنما همسفر منیره (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر معصومه (نگهبان سایت)