تنها فکر کردن یا دعا کردن کافی نیست

جلسه‌ی چهارم از دوره‌ی سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی صالحی ۲، با استادی مسافر رضا، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر علیرضا، با دستور جلسه‌ی «وادی پنجم و تأثیر آن روی من» دوشنبه ۲۹ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، رضا هستم، مسافر.

ابتدا از راهنمای عزیزم، مسافر سعید، تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا در این جایگاه بنشینم و آموزش بگیرم. همچنین از ایجنت، مرزبانان، تمامی خدمتگزاران و نگهبان جلسه، مسافر حسین، صمیمانه سپاسگزارم.

خداوند را شاکرم که توفیق حضور در کنگره ۶۰ را به من عطا کرد. اگر کنگره ۶۰ نبود، شاید امروز اصلاً در این جایگاه حضور نداشتم و حتی ممکن بود به دلیل مشکلات مختلف، توان ادامه مسیر زندگی را نیز از دست بدهم. اکنون با وجود تمام مسائل و سختی‌ها، حتی اگر هفته‌ای فقط یک جلسه در کنگره حضور پیدا کنم، آرامش می‌گیرم، انرژی می‌گیرم و از آموزش‌ها بهره‌مند می‌شوم.

دستور جلسه این هفته «در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید» است. این جمله به ما می‌آموزد که تنها فکر کردن یا دعا کردن کافی نیست. اگر می‌خواهیم به هدفی برسیم، باید برای آن حرکت کنیم و قدم برداریم.

بسیاری از ما پیش از ورود به کنگره، فقط آرزو می‌کردیم که مصرف مواد را کنار بگذاریم و مدام دعا می‌کردیم، اما حرکتی در مسیر درمان انجام نمی‌دادیم. زمانی که وارد کنگره شدیم، آموختیم که برای رسیدن به رهایی، باید با برنامه، آموزش و حرکت صحیح مسیر را طی کنیم.

یکی از مهم‌ترین آموزش‌های وادی پنجم، موضوع صبر است. بیشتر مصرف‌کنندگان افرادی کم‌صبر هستند و همواره می‌خواهند همه چیز خیلی سریع اتفاق بیفتد؛ اما کنگره به ما یاد می‌دهد که درمان واقعی نیازمند زمان است. در طول ماه‌های سفر، به‌آرامی و قدم‌به‌قدم تغییر می‌کنیم، آموزش می‌بینیم و ظرفیت، فروتنی و تحمل در وجودمان شکل می‌گیرد.

صبر را می‌توان به درختی تشبیه کرد که امروز کاشته می‌شود. اگر از آن به‌خوبی مراقبت کنیم، آبیاری‌اش کنیم و زمان لازم را به آن بدهیم، پس از مدتی به ثمر می‌نشیند. یا همانند گندمی که پس از کاشت، باید ماه‌ها برای برداشت آن صبر کرد. هیچ محصول ارزشمندی یک‌شبه به دست نمی‌آید.

برای من نیز آموزش صبر در وادی پنجم، یکی از ارزشمندترین درس‌های کنگره ۶۰ بوده است و در بسیاری از بخش‌های زندگی‌ام به من کمک کرده است.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما سپاسگزارم.