وادی‌های کنگره مانند دانه‌های تسبیح به یکدیگر متصل هستند

«در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید.»
وادی‌های کنگره مانند دانه‌های تسبیح به یکدیگر متصل هستند. این وادی به من یادآوری می‌کند که دانستن و بلد بودن زمانی ارزشمند است که بتوانم به آن‌ها جامه عمل بپوشانم.
چهار وادی قبل، ما را از نظر ذهنی آماده می‌کنند؛ اما اگر این آمادگی بدون عمل و حرکت باشد، نتیجه‌ای نخواهد داشت. از حکیمی پرسیدند: «عالم بی‌عمل به چه ماند؟» گفت: «زنبور بی‌عسل.» یعنی اگر آموزش‌های کنگره را در اختیار داریم، باید آن‌ها را در زندگی خود به اجرا درآوریم.
وقتی وادی می‌گوید: «در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست»، یعنی هرچقدر برنامه‌ریزی کنیم و نقشه بکشیم، اگر حرکت و تلاشی انجام ندهیم، هرگز به مقصد نخواهیم رسید. زمانی که انسان تمام توان فکری و قدرت اجرایی خود را برای رسیدن به هدفش به کار بگیرد، نیروهای الهی به فرمان قدرت مطلق در مسیر حرکت او قرار می‌گیرند و راه را برایش هموار می‌سازند.
همان‌گونه که در کتاب شریف آمده است: «لَیسَ لِلْإِنسانِ إِلّا ما سَعی»؛ یعنی برای انسان چیزی جز تلاش و کوشش خودش وجود ندارد.
با توجه به آموزش‌های کنگره، به این نتیجه می‌رسم که تفکر باید همراه با برنامه‌ریزی، عمل‌گرایی، مداومت و استمرار باشد تا تلاش انسان به نتیجه مطلوب برسد. ممکن است این نتیجه در مدت کوتاهی به دست نیاید، اما با ادامه مسیر و حرکت درست، به مرور حاصل خواهد شد.
این وادی به ما می‌آموزد که تا زمانی که حرکت نکنیم، هیچ تغییر و تحولی در وجود ما شکل نخواهد گرفت. همین حرکت است که باعث می‌شود تصاویر ذهنی و خواسته‌های درونی، به واقعیت‌های بیرونی تبدیل شوند و از قوه به فعل درآیند.
پس پیام این وادی این است که حرکت را آغاز کن، اما مراقب باش به بیراهه کشیده نشوی. به همین دلیل، در این وادی هفت کلید برای آگاهی و حرکت صحیح انسان بیان شده است:
۱- برگشت از ضدارزش‌ها: بزرگ‌ترین ضدارزش، مصرف مواد مخدر است که در کنار آن، بسیاری از ضدارزش‌های دیگر نیز شکل می‌گیرند. بنابراین اولین قدم، بازگشت از ضدارزش‌ها و حرکت به سمت ارزش‌هاست.
۲- خودداری: کسی که اختیار خود را در دست دارد، می‌داند در چه شرایطی ممکن است دچار لغزش شود و از قرار گرفتن در آن موقعیت‌ها خودداری می‌کند.
۳- قناعت: قناعت یعنی در مسیر درمان و زندگی، قدر داشته‌های خود را بدانیم و از امکانات موجود بهترین استفاده را ببریم. برای مثال، داروی مصرفی باید طبق برنامه و با نظم استفاده شود.
۴- صبر: صبر یکی از مهم‌ترین و کاربردی‌ترین آموزش‌های این وادی است؛ یعنی برای انجام هر کاری، زمان مناسب را در نظر بگیریم. درمان اعتیاد نیز به زمان نیاز دارد و حدود ۱۰ تا ۱۱ ماه طول می‌کشد. بنابراین خروج از تاریکی‌ها، نیازمند صبر، تلاش و گذشت زمان است. همان‌طور که قدیمی‌ها می‌گفتند: «گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی.»
۵- غیبت، قضاوت و تجسس: باید از غیبت و تجسس در زندگی دیگران دوری کنیم؛ زیرا این رفتارها می‌توانند باعث مقایسه، قضاوت نادرست و در نهایت تخریب خود انسان شوند.
۶- پس‌انداز: مسیر زندگی پر از پیچ‌وخم و فراز و نشیب‌های پیش‌بینی‌نشده است. با پس‌انداز کردن می‌توانیم تا حدودی خود را برای شرایط مختلف آماده کنیم و مسیر زندگی را هموارتر سازیم.
۷- توکل، رضا و تسلیم: در مسیر زندگی باید به خداوند توکل داشته باشیم تا ما را در رسیدن به اهدافمان یاری کند. نباید همیشه در حال شکایت و نارضایتی باشیم؛ همان‌طور که جناب مهندس می‌فرمایند: «زندگی را زندگی کنیم.» نباید زندگی را برای خود و اطرافیانمان به جهنم تبدیل کنیم.
مقام تسلیم، بالاتر از مقام رضا قرار دارد؛ زیرا تسلیم یعنی رها کردن خواسته‌های شخصی و سپردن امور به خداوند، بدون وابستگی و اصرار، که رسیدن به این مرحله بسیار دشوار است. اما اگر بتوانیم به این جایگاه برسیم، آرامش واقعی را تجربه خواهیم کرد.
بنابراین، با ورود به کنگره ۶۰ باید بدون چون‌وچرا تسلیم آموزش‌های کنگره و راهنمای خود باشیم تا بتوانیم به هدف و مقصد موردنظر برسیم.
امیدوارم در این مسیر بتوانم تمام تعالیم کنگره را در زندگی خود کاربردی و عملی کنم تا به مرحله تزکیه و پالایش برسم.
در پایان، سپاسگزارم از جناب آقای مهندس دژاکام و خانواده محترم ایشان و همچنین اعضای کنگره ۶۰، به‌خصوص راهنمایان گرامی که آموزش‌ها و تجربیات ارزشمند خود را در اختیار ما قرار می‌دهند.
منابع: کتاب عشق، سایت کنگره۶۰

نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سپیده(لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر نرگس راهنمای تازه‌واردین نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دکتر مسعود