هیچ جنگی برنده واقعی ندارد

هشتمین جلسه از دور دوم کارگاه‌های آموزشی عمومی مسافران و همسفران کنگره60 نمایندگی یزد به استادی راهنمای محترم مسافر محمدعلی، نگهبانی مسافر محمدحسین و دبیری مسافر حسین با دستورجلسه «قضاوت و جهالت» در روز پنج‌شنبه 18تیرماه 1405 ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
از خداوند مهربان، آقای مهندس و کنگره60 و همه دوستانی که در مسیر رشد مرا همراهی کردند سپاسگزارم. امروز با حس و حالی متفاوت نسبت به روزهای اول که با ترس و اظطراب به عنوان دبیر جلسه انتخاب شده بودم، در این جایگاه هستم. آن روزها پر از ترس بودم، ترس از سخن گفتن، ترس از قضاوت دیگران و ترس از ناامیدی؛ اما کنگره60 مرا از یک مصرف‌کننده نگران به انسانی تبدیل کرد که اکنون با آرامش، آگاهی و تعادل می‌تواند تجربه‌اش را مشارکت کند.
موضوع بحث امروز قضاوت و جهالت است. آقای مهندس به زیبایی نشان دادند که قضاوت محصول مستقیم جهالت است. انسان‌ها تنها زمانی قضاوت می‌کنند که آگاه نیستند.
افرادی هستند که وظیفه‌شان قضاوت است مانند قضات در دادگاه‌ها. اما ممکن است قضاوت‌های ما ناشی از جهالت، ترس و ناامیدی باشد. وقتی با ماجرایی روبرو می‌شویم و آگاهی نداریم؛ ذهن ما شروع به داستان‌سازی می‌کند این داستان‌سازی ریشه در منیت دارد. مثلاً اگر ۱۰ دقیقه تلفن همسرم خاموش باشد من از ترس شروع به قضاوت می‌کنم یا وقتی کسی مرا نصیحت می‌کند اگر احساس کنم به تجربه‌ام توهین شده قضاوت می‌کنم که او وارد نیست در حالی که ممکن است او بخواهد راهی را برایم روشن کند.
ناامیدی و باورهای منفی باعث می‌شوند درمان و کمک دیگران را از خودم دور کنم. طبق قانون ارتعاش به هر چه بیاندیشی اتفاق می‌افتد. یکی از اصول کلیدی کنگره این است که شرایط زندگی امروزم حاصل تفکر دیروز من است. وقتی مدام درباره کسی یا چیزی قضاوت‌های منفی می‌کنم در واقع دارم این پیام را به جهان هستی می‌فرستم که این اتفاق باید بیافتد. اگر این قضاوت‌ها آگاهانه نباشند همان نتیجه‌ را برای خودم رقم می‌زنم. اگر در ذهن خودم از دیگران هیولا بسازم نباید تعجب کنم که آن‌ها با من چنین رفتاری بکنند. جنگ درونی که با قضاوت ایجاد می‌کنم بی‌گمان مرا بازنده می‌کند زیرا هیچ جنگی برنده واقعی ندارد به ویژه وقتی جنگ در ذهن خودم باشد.
در مورد تفکر یا پندارنیک و گفتار درست، کنگره۶۰ با ادیان هم‌نظر است که باید مراقب تفکر، پندار و گفتار خود درباره دیگران باشم. در کنگره60 یاد گرفتم که ذهن و زبانم را تنها زمانی حرکت دهم که آرزوی خیر برای دیگران دارم. هدف نهایی رسیدن به تعادل است و انسان متعادل کسی است که قضاوت نمی‌کند. زیرا قضاوت حق خداوند است. بنابراین تنها زمانی حرف می‌زنم که نیکویی و خیر برای دیگران باشد تنها زمانی فکر می‌کنم که افکار سازنده و درست داشته باشم. صندلی‌های کنگره60 در واقع صندلی‌های پرواز به آینده درخشان هستند. بیایید قدر این فرصت‌ها را بدانیم و با یادگیری و آگاهی، از جهالت و قضاوت‌های ویرانگر فاصله بگیریم تا انسانی متعادل آرام و شاداب باشیم.

اهدای نشان پیمان وادی هشتم توسط راهنمای محترم مسافر نعیم به مسافر حسین

عکاس خبری: مسافر داوود لژیون دوم
خلاصه نویسی: مسافر حسین لژون یکم