پیکان قضاوت فقط باید روی خودمان باشد

افتخار داریم از طرف گروه سایت در خدمت راهنمای محترم، مسافر صادق باشیم و در مورد دستور جلسه «قضاوت و جهالت» به گفت‌وگو بپردازیم. در ابتدا از طرف گروه سایت، بابت فرصتی که در اختیار ما قرار داده‌اند، بسیار سپاسگزاریم. 

لطفاً به رسم کنگره خودتان را معرفی کنید:

• سلام دوستان، صادق هستم یک مسافر 
• آخرین آنتی‌ایکس مصرفی: تریاک و الکل
• مدت سفر: ۱۲ ماه
• راهنما: مسافر مهدی
• روش درمان: "D.S.T"
• داروی درمان: شربت "OT"
• مدت رهایی: ۱۰ سال و ۴ ماه
• ورزش در کنگره۶۰: والیبال

از نگاه شما، منظور از «قضاوت» در این دستور جلسه چیست و چه تفاوتی بین قضاوت آگاهانه و قضاوت از روی جهالت وجود دارد؟ 

قضاوت به‌ طور کلی به معنای دخالت و دست‌ بردن در اموری است که به من ارتباطی ندارد. «قضاوت جاهلانه» حکمی است که من بر اساس نیمه پنهان حقیقت صادر می‌کنم و با تکیه بر جهل خود، برای آن دادگاه تشکیل می‌دهم که این عمل، چیزی جز حماقت نیست. در مقابل «قضاوت آگاهانه» به معنای قضاوت دیگران نیست، بلکه نوعی نقد درونی محسوب می‌شود. در واقع، من تنها حق دارم یک نفر را قضاوت کنم و آن شخص، خود من هستم؛ آن هم نه برای تخریب، بلکه برای اصلاح و سازندگی.

چرا در مسیر درمان و سفر، قضاوت عجولانه می‌تواند برای یک مسافر یا همسفر آسیب‌زا باشد؟ 

یک مسافر در حال بازسازی سیستم شبه‌افیونی و روان خویش است؛ هنگامی که من انرژی خود را صرف قضاوت دیگران می‌کنم، این انرژی حیاتی را به‌ جای تولید، صرف تخریب کرده‌ام. بنابراین، قضاوت عجولانه ذهن مرا، همچون ساختمانی که در حال نوسازی است، دوباره دچار تنش و آشوب می‌کند. وقتی ذهنم درگیر قضاوت‌ها می‌شود، از وظایف و کارهای اصلی خویش غافل می‌شوم؛ این موضوع در زمان طلایی درمان، منجر به حواس‌پرتی می‌شود که نتیجه آن، عقب‌ ماندن از پروسه درمان و گاهی حتی لغزش است. 

نقش آموزش، حضور در لژیون و گوش دادن به تجربه دیگران در کاهش قضاوت‌های نادرست چیست؟ 

لژیون برای من مانند آینه است که هنگام نشستن در آن تجربه دیگران در قالب آموزش در اختیار من قرار می‌گیرد. شنیدن تجربه دیگران بزرگ‌ترین ضربه را به منیت من وارد می‌کند و آموزش‌های کنگره۶۰ باعث می‌شود بفهمم همه در حال تلاش برای بهتر شدن و بهره بردن از زندگی خویش هستند؛ البته این موضوع در گرو کاربردی کردن آموزش‌ها است. بنابراین جای تمرکز بر رفتارهای دیگران روی جهان‌بینی خویش متمرکز می‌شوم و در مجموع لژیون به من می‌آموزد که جای قضاوت کردن دیگران شنونده خوبی باشم. 

ارتباط بین قضاوت، منیت و وادی‌های کنگره ۶۰ را چگونه توضیح می‌دهید؟

قضاوت همیشه ریشه در منیت دارد. منیت به من القا می‌کند که من از دیگران بیشتر می‌فهمم و حق دارم درباره دیگران نظر بدهم. در وادی چهارم یاد می‌گیرم مسئولیت خویش را بپذیرم؛ زیرا وقتی مسئولیت اعمالم با خودم باشد دیگر زمانی برای قضاوت دیگران باقی نمی‌ماند. در وادی پنجم، هفت پله برای خروج از ضدارزش‌ها برایمان ترسیم شده است که بدانم کسی به من اجازه نداده است بر کرسی قضاوت بنشینم و دیگران را به اشد مجازات محاکمه کنم. تا زمانی که درگیر قضاوت دیگران هستم به آرامش نخواهم رسید. 

کلام آخر:

قضاوت دیگران برای من مانند فرو ریختن آرامش خودم است؛ زیرا امروز به این باور رسیده‌ام که اگر می‌خواهم ساختار زندگی‌ام پایدار بماند، اول باید بساط قضاوت در مورد دیگران را جمع کنم. آرامش در قضاوت نکردن دیگران است و امیدوارم آموزش‌های ناب آقای مهندس حسین دژاکام را یاد بگیرم و کاربردی کنم تا ترازوی سنگین قضاوت را زمین بگذارم. مهندس دژاکام در فایل صوتی «نقاش» فرمودند: «قلموی نقاشی را به دست خودم دادند تا بتوانم به کار بگیرم و به رنگ‌آمیزی شخصیت خود بپردازم». 

در پایان از آقای مهندس دژاکام و خانواده محترم ایشان بی‌نهایت سپاسگزارم همچنین از شما و دوستان در گروه سایت کنگره۶۰ که در صور پنهان زحمت می‌کشید، سپاسگزارم.

تایپ و ویراستاری: مسافر رضا (لژیون۱۶) دبیرسایت 

تهیه و ارسال: مسافر حمزه