قضاوت و جهالت

چهارمین جلسه از دوره سی و دوم، سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری، ویژه مسافران در روزهای سه‌شنبه با استادی : مسافر علی و نگهبانی: مسافر علی و دبیری: مسافر مرتضی با دستور جلسه((قضاوت و جهالت))در تاریخ 16 تیرماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان علی هستم؛ یک مسافر
از نگهبان و دبیر ارجمند سپاسگزارم بابت این فرصت که در اختیارم قرار گرفت تا بتوانم آموزش ببینم و ان‌شاءالله در ادامه خدمت شما عزیزان باشیم. از لژیون سردار هم تشکر می‌کنم که جلسه امروز مربوط به این عزیزان بود. ما افتخار داریم در خدمت این عزیزان باشیم..
بخش اول: قضاوت و جهالت
این دستور جلسه بسیار خوب و کاربردی است. ابتدا باید معنای تحت‌اللفظی «قضاوت» و «جهالت» را بگویم:
قضاوت در لغت به معنای داوری، حکم و نظر دادن است. معنای عام آن «حکم دادن» و «نظر دادن» در چارچوب شرایط و ضوابط خاص است که ایجاب می‌کند ما شرایط و ضوابط را داشته باشیم، رعایت کنیم و سپس قضاوت کنیم و نظر بدهیم.
جهالت نیز نقطه مقابل این قضیه است، بلکه به معنای ناآگاهی ، جهل و نادانی است اما چرا این دو را کنار هم قرار داده‌ایم؟ چند نکته را عرض می‌کنم:
قاضی اصلی: قاضی اصلی و «قاضی‌القضات» خداوندِ بارِ تعالی است، زیرا نسبت به همه‌ی ما اشراف کامل و اطلاعاتی دارد. اگر حکم یا قضاوتی کند، ما تمام و کمال با چشم و گوش بسته مطیع هستیم.
ضرورت قاضی در جامعه: در بین انسان‌ها اختلافات مالی، عقیدتی و خانوادگی پیش می‌آید که نیاز به داور، قاضی و حکم دارد. برخی افراد با توجه به شرایط، دوره‌های آموزش را می‌بینند و بر مسند قضاوت می‌نشینند.
قانونی بودن قاضی: قاضی کسی است که درسش را خوانده، علمش را دارد و آگاه است، اما نسبت به موضوعی که به او مراجعه می‌شود، ممکن نادان و جاهل باشد. یعنی چیزی نمی‌داند و نسبت به آن مسئله نظر می‌دهد. دو نفر که همه‌چیز را می‌دانند به قاضی مراجعه می‌کنند، اما قاضی که نمی‌داند، باید چارچوب‌ها را در نظر بگیرد و تابع نظرات کارشناسان قرار بگیرد تابتواند نظر بدهد.
تشکیل گروه تجسس: گروهی تجسس (کارشناسی) تشکیل می‌دهند، پیگیری می‌کنند و موضوع را بررسی می‌کنند. سپس از بین نظرات، رأی می‌دهند. معمولاً سعی می‌کنند رأی عادلانه‌ای باشد، اما گاهی ممکن است احکام اشتباهی هم صادر شود.
اشتباه جزو داوری است: در فوتبال قبلاً می‌گفتند «اشتباه جزو داوری است»، اما با تکنولوژی (وی‌ای آر) این اشتباه به حداقل رسیده است. قاضی هم اگر حکم می‌دهد، ممکن است گاهی جای اشکال داشته باشد، اما چون قاضی است، دستور دارد و علمش را دارد، ما باید مطیع باشیم.
اما در جامعه ما: متأسفانه امروز همه‌ی ما خیلی راحت «قاضی‌های خبره» هستیم. نسبت به همه نظر می‌دهیم، حکم می‌دهیم، حتی مسئول اجرای احکام هم خودمان هستیم و طرف را به چوبه دار می‌بریم!
استاد می‌گوید: «ورود در مسیر ضدِارزش‌ها (که قضاوت و تجسس است) باعث می‌شود حال خودمان بد شود و از رشد و تکامل بازبمانیم.» هیچ انسانی نباید وارد بازی قضاوت درباره دیگران شود.
نکته کلیدی: اگر خیلی قاضی هستی، بیا در مورد خودت قضاوت کن. چون قاضی اصلی (خدا) است ،ما بهترین قاضی می‌توانیم در مورد خودمان باشیم.
اشراف اطلاعاتی: تو نسبت به خودت اشراف اطلاعاتی کامل داری. اما گاهی سعی می‌کنیم حال خودمان را بپوشانیم و آن را به دیگران تعمیم می‌دهیم و در مورد آن‌ها قضاوت می‌کنیم. این کار نه‌تنها عامل خوبی برای انسان نیست، بلکه او را از مسیر اصلی خارج می‌کند.
پیشنهاد نهایی: اگر می‌خواهی قضاوت کنی، خودت را قضاوت کن. در مسیر سفر، سفر خودت را خوب انجام بده و به انتها برسان، بعد ببین چه و کجا هستی.
راه‌حل دیگر: در کنگره یک قاضی دیگر داریم که می‌تواند در مورد دیگران قضاوت کند و شرایطش را هم دارد و آن «راهنما» است. راهنما خیلی راحت می‌تواند حال رهجو را رصد کند (رنگ رخساره خبر می‌دهد از سر درون). راهنما می‌تواند تشخیص بدهد که حال کسی خوب نیست (مثلاً مشارکت نمی‌کند، شربت را بالا-پایین می‌خورد ) و فقط این کار را در بحث درمان شخص انجام می‌دهد و در امور دیگر دخالتی نمی‌کند.
محدودیت: ما در کنگره در امور درمانی رهجویان بقیه وارد نمی‌شویم و حرمت را رعایت می‌کنیم تا در بازی زندگی رهجو وارد نشویم. اما در رابطه با درمان، راهنما موظف است قضاوت کند، چون اگر رهجو را به حال خودش واگذار کنی ممکن است که از مسیر خارج شود
استقلال کنگره: کنگره‌ی شصت تنها جایی است که مستقل و خودکفا است و کارهایش به نحو احسن انجام می‌شود. ما الآن جزو ثروتمندان ایران هستیم با کمک و تلاش خودمان.
جشن گلریزان: علاوه بر حمایت تک‌تک دوستان، ما جشنی داریم به نام «جشن گلریزان» که در آن مبلغی برای حمایت اعلام می‌شود.
وفای به وعده: ما وقتی مبلغی عنوان می‌کنیم،  (مؤمن وعده‌ی داده باید وفا کند) شرایط اقتصادی همه بالا-پایین است، اما در کنگره هیچ خدمت مالی بی‌اجر و مزد نیست.
.
نتیجه: من معتقدم هیچ انسانی از «خُماری» نمی‌میرد، بلکه از «اوردوز» (مصرف بیش‌ازحد) می‌میرد. جنس هست، بیرون هست، مکان هست، اما آیا حالت خوب است؟ اینجا همه دنبال هستند که حال همدیگر را خوب کنند.
تک‌وتوک آدم با حال خراب (مثل من) پیدا می‌شود، اما شما باید زرنگ باشید
خدمت معنوی: خدمت معنوی و زحمت معنوی مطمئناً بار مالی هم دارد. وقتی صبح زود از خواب بلند می‌شوی و در مغازه سرکار می‌روی، اگر حالم خوب باشد، حساب‌وکتابم درسته است و پیگیر کارم می‌شوم، درآمد بیشتر می‌شود. اگر حالم خوب نباشد، یکجایی ضرر می‌کنم.
انرژی مثبت: هیچ جایی مثل کنگره‌ی شصت حال آدم خوب نیست. من هم گرفتاری و مشغله دارم، ولی وقتی می‌رسم حالم خوب می‌شود، چون انرژی درمجموع مثبتِ و تفکرات کنگره مثبت است.
زکات: زکات علم «نشر آن» است و زکات سلامت «خدمت». ان‌شاءالله بتوانیم خدمتگزار خوب باشیم.
خیلی صحبت نمی‌کنم. از اینکه سکوت کردید و به حرف‌های  من گوش کردید، از شما تشکر می‌کنم.

عکاس و ضبط صدا: مسافر اشکان( لژیون دوم)
دیتا پروژکتور: مسافر مصطفی( لژیون دوازدهم)
تایپ و نگارش : مسافر علی (لژیون دوم)
انتشار: مسافر علی نگهبان سایت (لژیون دوم)