بزرگترین دشمن انسان جهالت است.

جلسه چهاردهم از دوره‌ی بیستم از سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰. نمایندگی قیدار، با استادی مسافر نجم‌الدین، با نگهبانی مسافر محسن و با دبیری همسفر مصطفی با دستور جلسه « قضاوت و جهالت» در روز سه‌شنبه ۱۶ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد 

سلام دوستان نجم‌الدین هستم یک مسافر، خدا را شکر می‌کنم بابت فرصتی که شد تا در کنگره ۶۰ حضور داشته باشم و آموزش بگیرم، تشکر میکنم از ایجنت محترم و گروه مرزبانی و نگهبان جلسه که اجازه دادند من در این جایگاه قرار بگیرم.
دستور جلسه این هفته هست جهالت و قضاوت، دوتا مسئله‌ای که اگر قرار باشد کنار هم قرار بگیرند و با همدیگر کار کنند کار انسان واقعا تمام است و به آن هدفی که دارد نمی‌رسد دستور جلسه هفته گذشته حرمت کنگره ۶۰ بود همون تو حرمت هم گفته می‌شود که قضاوت نکنید قضاوت برای کسی هست که علمش را داشته باشد دقت کرده باشید در اول جلسات همیشه قرائت می‌شود خواهش میکنم برای رهایی خودمان از دست نیرومندترین دشمن خودمان، که همان جهل و ناآگاهی خودمان است چهارده ثانیه سکوت نماییم و به خداوند پناه ببریم چون همه چیز بر میگرده به حس من، همه چیز در انسان حس است، حس اولین نیروی به کارگیری قوه عقل است اگر عقل بخواهد درست کار کند، حس باید درست کار کند اما جهالت و قضاوت انسان باعث می‌شود که حس درست کار نکند انسان باید قضاوت کند، اما فقط خودش را، ما همیشه بر سر یک دوراهی هستیم و می‌خواهیم یک راهی را انتخاب کنیم و برای انتخاب بهترین راه باید قضاوت کنیم، مقایسه کنیم که کدام راه خوبه، کدام راه بده؟ اما در کارهای خودم باشد نه در کارهای دیگران، به قول آقای مهندس هر کس کلاه خودش را قاضی کند
قضاوت کردن دیگران از روی ناآگاهی واقعا انسان را بیچاره می‌کند انسان‌ها کلا دارای ویژگیهای خوب و بد هستند ما انسانی نداریم که مطلقا بد باشد یا مطلقا خوب باشد حالا یکی ویژگیهای خوب زیاد دارد یکی ویژگیهای بد زیاد دارد و این بستگی به من دارد که چقدر آموزش بگیرم تا دانایی به وجود بیاید تا بتوانم تشخیص بدهم که این کار خوب هست یا نه، و زمانی که من دارم دونفر را مقایسه میکنم یعنی دارم دونفر را باهم برابر میکنم قرار نیست دوتا راهنما مثل هم باشند یا دوتا مرزبان مثل هم باشند چون ویژگی‌ هایشان باهم فرق می‌کند چون انسان ویژگی هایش باهم دیگذ فرق می‌کند،
پس کسی میتواند قضاوت کند که علمش را داشته باشد یک راهنما می‌تواند رهجوهای خودش را از لحاظ عملکرد قضاوت کند ولی دوتا رهجو نمی‌توانند یکدیگر را قضاوت کنند چون دخالت کردن در کار یکدیگر و قضاوت کردن باعث می‌شود حال هر دو طرف خراب شود.
انشاالله که با آموزش های کنگره ۶۰ و کاربردی کردن آنها در زندگی جهالت خودمان را تبدیل به آگاهی کنیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید از همه‌ی شما عزیزان سپاسگزارم.

تایپ، درج و ارسال: مسافر مهدی، رهجوی لژیون نهم 

عکس: مسافر علی، مرزبان خبری