من در گذشته قبل از ورود به کنگره غرق در نادانی و جهالت بودم و دیگران را به راحتی قضاوت میکردم. قضاوت از طرف انسانهای دانا و آموزش دیده رخ نمیدهد. وقتی وارد مرحله قضاوت و داوری در مورد شخص میشویم، اول از همه خود آسیب میبینیم؛ این آسیبها شامل ضدارزشهایی از قبیل حسادت، کینه، نفرت و تمام صفات منفی میباشد. هنگامی که قضاوت میکنیم باید منتظر این باشیم که خود نیز از طرف دیگران مورد قضاوت قرار بگیریم. قضاوت همیشه از روزنه جهالت در وجود ما رسوخ میکند. ما زمانی که دیگران را با قضاوت خود سنگباران میکنیم، در واقع به نیروهای منفی پنهان در درون خود انرژی میبخشیم.
جهالت تنها ندانستن نیست، بلکه نوعی خودخواهی برای کشف نکردن حقیقت در مورد دیگران است. قضاوت چشم را بر روی دیدن حقیقت و گوش را بر روی شنیدن صدای حقیقت میبندد. فرد نادان جهان را آنگونه که موجودیت دارد، نمیخواهد ببیند؛ بلکه آنگونه که خود دوست دارد میبیند. قضاوت میراث جهالت ما است. هر بار در مورد کسی حکم صادر میکنیم، در واقع تلاش میکنیم نادانی و جهالت خود را به دیگران تحمیل کنیم. ما با قضاوت پرده بر چشمان خود میکشیم تا نیازی به جستوجو و درک عمیق مفاهیم نداشته باشیم. شاید گاهی قضاوت درست باشد و باعث شود یک مسأله سریعتر به سرانجام برسد.
من در کنگره آموختهام به جای آنکه به عنوان قاضی برای اطرافیان حکم صادر کنم، در پی جستوجوی واقعیت درون خود باشم. من به این درک رسیدهام تنها راه رهایی از تاریکی و نادانی این است که در ابتدا واقعیت درون خود را بیابم و اول برای خود حکم صادر کنم. وقتی شخصی را قضاوت میکنیم در واقع نوری که در وجود ما وجود دارد را به سمت آن شخص میگیریم و خود در تاریکی باقی میمانیم. قضاوت بدون شناخت و اطلاع لازم از موقعیت شخص به انسان آرامش کاذب میدهد. در نتیجه انسان تصور میکند همه چیز را میداند. اما حقیقت چیز دیگری است که انسانهای دانا سالها در پی کشف آن هستند.
اگر میخواهیم از چرخه جهالت و نادانی رهایی یابیم، باید بیاموزیم به جای حکم صادر کردن در مورد دیگران کمی هم خود را قضاوت کنیم و درک کنیم در چه مرحله از دانایی هستیم. کمی در خود کاوش کنیم که تمام خصوصیاتی که خدا در وجود ما قرار داد، چه مقدار از آن را کاربردی کردیم و آیا شاکر و سپاسگزار خداوند بودهایم؟ زمانی که به این قدرت تفکر برسیم که قضاوت دیگران، یعنی خود نیز همان خصوصیات را در وجود خود داریم ولی هنوز به مرحله اجرایی نرسیده است، بیشک به تزکیه خود بیشتر میپردازیم تا تجسس در امور دیگران و قضاوت نابجای آنها. استاد امین در سیدی قضاوت میفرمایند: قضاوت مانند این است که ما موشکهایی را به طرف شهر وجودی انسانهای دیگر پرتاب میکنیم و آن شخص هم با ما وارد جنگ شده و موشک او به سمت ما پرتاب میشود. این مسأله باعث تخریب در وجود خود ما میشود.
نویسنده: همسفر مهین رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه)
ارسال: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی علی عصارزاده مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
45