آرامش از پذیرش خویشتن آغاز می‌شود

از وقت خود به خوبی بهره ببرید و زمان را در اجرای امور خود، نیکو بکار گیرید تا انشاءالله در کل امورات مالیه و زندگی توفیق حاصل نمائید. 

جنگ و نـبرد حتی در ضمیر خواب، بین آنچه در وجود شما بوده و هست، همچنین در غیر خواب هم دائماً در حال انجام‌ است. خود شما هم خوب می‌دانید.

کتاب عبور از منطقه ۶۰درجه‌زیرصفر

سلام دوستان علی اصغر هستم مسافر:

روزهایی بود که گمان می‌کردم اگر از دیگران ایراد بگیرم، آن‌ها را در ذهن خودم قضاوت کنم و خطاهایشان را بزرگ ببینم، انسان آگاه‌تر و قوی‌تری به نظر می‌رسم. اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم آن روزها بیش از هر چیز، از درون تهی بودم؛ آن‌قدر خالی که برای پر کردن خلأ وجودم، ناچار بودم در زندگی دیگران جست‌وجو کنم و با دیدن عیب‌های آن‌ها، برای خودم احساس برتری بسازم.

آن روزها نمی‌دانستم هر بار که انگشت قضاوتم را به سوی دیگری نشانه می‌گیرم، در حقیقت پرده‌ای بر روی جهالت خودم می‌کشم؛ پرده‌ای که اجازه نمی‌دهد گره‌های ناگشوده وجودم را ببینم. جهالت برای من تنها ندانستن نبود؛ نقابی بود که بر چهره داشتم و حقیقت را از نگاهم پنهان می‌کرد. با آن نقاب، ریشه ناآرامی‌ها، رنج‌ها و آشفتگی‌هایم را در رفتار دیگران جست‌وجو می‌کردم، در حالی که سرچشمه همه آن‌ها در دنیای درون خودم بود.

امروز، در پرتو آموزش‌ها و تجربه این مسیر، آموخته‌ام که هرگاه میل به قضاوت در وجودم زنده می‌شود، باید آن را نه یک حق، بلکه یک هشدار بدانم؛ هشداری که مرا به بازگشت به درون دعوت می‌کند. هر قضاوت، فرصتی است تا از خود بپرسم: «کدام گره در وجود من هنوز باز نشده است که مرا به دیدن عیب دیگران مشغول کرده؟»

اکنون می‌دانم خلأ درون با سرک کشیدن به زندگی دیگران پر نمی‌شود. آرامش از پذیرش خویشتن آغاز می‌شود؛ از شهامت روبه‌رو شدن با ضعف‌ها، از کنار زدن نقاب جهالت و از تلاش برای اصلاح خویش. هر گرهی که در وجودم باز می‌شود، نگاهم را نیز شفاف‌تر می‌کند و قضاوت را آرام‌آرام جای خود را به درک، شفقت و همدلی می‌دهد.

امروز باور دارم که قدرت واقعی، در شناخت و پذیرفتن نقص‌های خودم است، نه در یافتن نقص‌های دیگران. انسان زمانی به بلوغ نزدیک می‌شود که پیش از آنکه دیگری را در ترازوی قضاوت بگذارد، خودش را در محک وجدان، آگاهی و انصاف بسنجد. هر بار که وسوسه قضاوت در من شکل می‌گیرد، می‌دانم این در حقیقت گفت‌وگویی با خودم است؛ لحظه‌ای که باید سکوت کنم، تأمل کنم و با صداقت به درون خویش بازگردم، زیرا پاسخ بسیاری از پرسش‌ها و ریشه بسیاری از قضاوت‌ها، نه در بیرون، بلکه در اعماق وجود خود من نهفته است.

و امروز، با همه وجود، خداوند را شاکرم که فرصت شناخت، تغییر و حرکت در مسیر آگاهی را به من عطا کرد؛ نعمتی بزرگ که مرا از اسارت قضاوت دیگران، به مسئولیت‌پذیری در قبال خویشتن رهنمون ساخت. امیدوارم هر روز بیش از دیروز، به جای اصلاح دیگران، در اندیشه اصلاح خود باشم و با هر قدم، نقاب‌های جهالت را از چهره جانم کنار بزنم و به آرامش و دانایی نزدیک‌تر شوم.

مرزبان خبری: مسافر احمد

ارسال: مسافر محمدرضا ل۷