قضاوت کردن مانند نوشیدن زهر است

در مسیر پرفراز و نشیب درمان و رسیدن به تعادل در کنگره ۶۰، ما با واژگانی روبه‌رو می‌شویم که شاید در دنیای بیرون، بار معنایی ساده‌ای داشته باشند، اما در جهان‌بینی کنگره، کلیدهایی طلایی برای باز کردن قفل‌های بسته وجودمان هستند. یکی از این کلیدهای مهم، درک پیوند میان «قضاوت» و «جهالت» است.(پیوندی از جنس تاریکی )

عبارت «قضاوت، کار جهالت است» در متون آموزشی کنگره، تنها یک جمله نیست؛ یک هشدار بزرگ است. اما چرا قضاوت را زاییده جهالت می‌دانند؟

وقتی ما در جایگاه قاضی قرار می‌گیریم و در مورد دیگران، از هم‌ لژیونی گرفته تا راهنما و خانواده حکم صادر می‌کنیم، در واقع دچار نوعی «توهم دانایی» شده‌ایم. ما تصور می‌کنیم که تمام زوایای پنهان زندگی، افکار، و دردهای آن فرد را می‌دانیم. غافل از اینکه هر انسانی، کوه یخی است که تنها بخش کوچکی از آن در معرض دید ماست و بخش بزرگ‌تر آن، در اعماق تجربه، رنج‌ها و تاریخچه‌ی زندگی او نهفته است. این نادانی ما نسبت به «حقیقت درون دیگران»، همان جهالتی است که ما را به سمت قضاوت می‌کشاند.

معمولاً قضاوت کردن، مکانیسم دفاعی ذهن ناآرام ماست. وقتی نمی‌توانیم با بی‌نظمی‌های درونی خود روبه‌رو شویم یا وقتی از خودمان و جایگاهمان ناراضی هستیم، ذهن به دنبال راهی می‌گردد تا نورافکن توجه را از روی «خودِ من» بردارد و روی «دیگری» بتاباند. قضاوت کردن، نوعی فرار است؛ فرار از مواجهه با خود، تغییر کردن و مسئولیت‌پذیری.

در کنگره یاد می‌گیریم که «دوربین را روی خودمان تنظیم کنیم». قضاوت کردن دیگران، دقیقاً به معنای چرخاندن دوربین به سمت بیرون و نادیده گرفتن نقص‌های خودمان است.

قضاوت کردن مانند نوشیدن زهر است به این امید که دیگری بمیرد! اولین کسی که از قضاوت ما آسیب می‌بیند، خود ما هستیم. قضاوت، آرامش ذهنی را می‌رباید، انرژی ما را که باید صرف درمان و آموزش شود، به هدر می‌دهد و بین ما و دیگران دیوار می‌کشد.

هر بار که فردی را قضاوت می‌کنیم، در واقع یک «گره» در بند محبت و پیوند بین انسان‌ها ایجاد می‌کنیم. کنگره ۶۰، مکان پیوند محبت است؛ جایی که قرار است با گذشت، درک و پذیرش، به صلح برسیم. قضاوت، این صلح را در نطفه خفه می‌کند.

در کنگره آموخته‌ایم که «عدالت» با «قضاوت شخصی» بسیار متفاوت است. عدالت، یعنی هر چیزی در جایگاه خود باشد و قضاوت در مورد رفتارهای دیگران، در حوزه اختیارات و مسئولیت ما نیست.

بیایید یاد بگیریم که به جای قضاوت کردن، شاهد رفتارهای دیگران باشیم. شاهد بودن، یعنی دیدن رفتار بدون الصاق کردن برچسب‌های خوب یا بد به آن. رها کردن قضاوت دیگران، اولین قدم برای رسیدن به آن آزادی و رهایی است که در کنگره جستجو می‌کنیم.

به یاد داشته باشیم؛ آنگاه که قضاوت را کنار می‌گذاریم، فضایی در درونمان باز می‌شود که در آن، صلح، عشق و در نهایت «تعادل» شکوفا می‌گردد.

به امید روزی که با کنار گذاشتن قضاوت، آینه‌دار خوبی‌ها و صلح درونی یکدیگر باشیم.

نویسنده:همسفر زهرا.الف رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون اول)
رابط خبری:همسفر فاطمه.خ رهجوی راهنما همسفرمهدیه (لژیون اول)
ارسال:همسفر زهرا.خ رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون دوم)
نمایندگی همسفران زاهدان