مشارکت مکتوب در مورد دستور جلسه «قضاوت و جهالت»:
مشکل اصلی تمام انسانها از ذهنشان آغاز میشود؛ زیرا ذهن مدام در حال گفتوگو است و این ذهن شلوغ، منبع ناآرامی هر انسانی است. ذهن میخواهد انسان را کنترل کند و همواره نگران است که مبادا اتفاقی برخلاف میلش رخ دهد، به همین دلیل است که انسان دچار استرس و خشم میشود و پیش از آنکه پدیدهای وجود خارجی داشته باشد، دربارهاش قضاوت میکند.
ما انسانها باید بیاموزیم در مورد چیزی که از آن آگاهی نداریم، قضاوت نکنیم؛ چرا که این کار تنها باعث آزار و اذیت خودمان میشود. قضاوت کردن دیگران، فرصت دوست داشتن را از ما میگیرد. اگر صفت یا ویژگی بدی در کسی مشاهده کردیم، باید بدانیم که آن ویژگی، بهصورت آشکار یا پنهان در خود ما نیز وجود دارد. قضاوت کردن انرژی بسیاری از انسان میگیرد و موجب پریشانی و ناآرامی درونی میشود. پس اگر میخواهیم که قضاوت نشویم؛ باید از قضاوت کردن دیگران پرهیز کنیم و با بالا بردن سطح علم و آگاهی خود، از این عادت فاصله بگیریم.
مشکل اصلی انسان در مسیر تزکیه و پالایش، تاریکی نیست؛ بلکه مشکل اینجاست که انسان، تاریکیها و صفات ناخوشایندش را نمیبیند و در نتیجه، هیچگاه دست به پالایش نمیزند. تمام تلاش نفس اماره این است که انسان تاریکیهای درونش را نبیند. اگر انسان تاریکیها و صفات بد خود را ببیند، پنجاه درصد از مسیر تزکیه و پالایش را طی کرده است.
تا زمانی که من مدام در حال قضاوت کردن و ایراد گرفتن از دیگران هستم، به این مسائل آگاه نمیشوم و اگر این روند را متوقف نکنم، هیچ راهنما یا استادی نمیتواند به من کمک کند تا پی به مشکلاتم ببرم. نفس حقه جالبی دارد؛ به من میگوید: «عجب کارشناس خوبی هستی که همه اشکالات دیگران را تشخیص میدهی! چه دید قوی و تیزبینی داری که مچ همه را میگیری!» اما اینطور نیست؛ این فرایندی است که باعث میشود بصیرت انسان برای تشخیص معایب خودش کور شود و انرژیاش به هدر برود. مکان امن، جایی است که انسانها یکدیگر را مورد قضاوت قرار ندهند.
نویسنده: همسفر عفت رهجوی راهنما همسفر اشرف (لژیون دوم)
رابطخبری: همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر اشرف (لژیون دوم)
عکاس: همسفر رحیمه رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بندرعباس
- تعداد بازدید از این مطلب :
109