ذرات ناخالصی باعث عدم پذیرش مسئولیت است

افتخار داریم از طرف گروه سایت در خدمت راهنمای محترم مسافر ابوالفضل باشیم و در مورد دستور جلسه «وادی چهارم؛ (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن)» به گفت‌وگو بپردازیم. در ابتدا از طرف گروه سایت بابت فرصتی که در اختیار ما قرار داده‌اند، بسیار سپاسگزاریم. 

لطفاً به رسم کنگره خودتان را معرفی کنید؟ 

• سلام دوستان، ابوالفضل هستم یک مسافر 
• آخرین آنتی‌ایکس مصرفی: هروئین، متادون و شیشه
• مدت سفر: ۱۴ ماه
• راهنما: مسافر حسن
• روش درمان: "D.S.T"
• داروی درمان: شربت "OT"
• مدت رهایی: ۴ سال و ۹ ماه
• سفر نیکوتین: ۱۰ ماه ۹ روز
• راهنما: مسافر محمدرضا
• رهایی: ۴ سال و ۷ ماه
• ورزش در کنگره۶۰: والیبال

تفاوت بین توکل به خداوند و سلب مسئولیت از خود چیست؟ 

تفاوت بین توکل کردن به خداوند و سلب مسئولیت از خود در این است که زمانی که من توکل به خداوند می‌کنم، یعنی حرکت و تلاش خودم را انجام می‌دهم، ولی خداوند را شاهد، ناظر و وکیل خودم در همه امور قرار می‌دهم؛ اما زمانی که من سلب مسئولیت از خود می‌کنم، یعنی خودم را جدای از آن وظیفه محوله می‌دانم و به نوعی خودم را کنار می‌کشم و در جایگاهی قرار می‌گیرم که اصلاً وظیفه‌ای متوجه من نیست و مسئولیتی بر عهده من نیست؛ دیگران یا خداوند باید آن مسئله و یا آن موضوع را حل کنند. 

چرا بسیاری از افراد در مسیر درمان یا زندگی، مشکلات خود را به عوامل بیرونی نسبت می‌دهند؟ 

اینکه بسیاری از افراد در مسیر درمان یا زندگی مشکلات خود را به عوامل بیرونی نسبت می‌دهند، می‌توان گفت دلیل آن به خاطر عدم آگاهی و دانش است و همچنین به دلیل وجود ذرات ناخالصی است که در فرد قرار دارد و نمی‌گذارد که شخص مسئولیت خود را بپذیرد و دائم او را از آموزش دور نگه می‌دارد.

مسئولیت‌پذیری چه نقشی در درمان اعتیاد و رسیدن به تعادل دارد؟ 

مسئولیت‌پذیری در هستی به این معنا است که زمانی که شخصی در جایگاه خودش قرار می‌گیرد، دارای مسئولیت می‌شود؛ یا به‌ عبارتی، زمانی که شخص دارای مسئولیت می‌شود، جایگاه خود را در هستی پیدا می‌کند. کسانی که در جایگاه خود قرار ندارند و یا از قرار گرفتن در جایگاه خود طفره می‌روند، مطمئناً فقط به این دلیل است که نمی‌خواهند مورد سؤال یا بازخواست قرار بگیرند و یا ظرف و توان شخصی آن‌ها بسیار محدود است. به‌ همین‌ دلیل کسانی که در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ وارد می‌شوند و آموزش می‌گیرند و به‌ نوعی ظرف وجودی آن‌ها بزرگ‌تر می‌شود، به‌ عبارتی مسئولیت کار خود را پذیرفته‌اند و در جایگاه اصلی خود که همان انسانیت است قرار می‌گیرند. همچنین درصدد آن برمی‌آیند که خود را درمان کنند و به تعادل برسند؛ یعنی عدالت در مورد آن‌ها جاری می‌شود. ولی کسی که هنوز به آن مرحله و به آن رتبه نرسیده است که بخواهد خودش را درمان کند و یا قبول ندارد که اعتیاد دارد، به‌ نوعی مسئولیت‌پذیر نیست و مطمئناً نمی‌تواند در جایگاه خود قرار بگیرد و به تعادل برسد. 

چگونه می‌توان تشخیص داد که در حال فرار از مسئولیت هستیم یا واقعاً به خداوند توکل کرده‌ایم؟ 

برای پاسخ به این پرسش که چگونه تشخیص دهیم در حال فرار از مسئولیت هستیم یا واقعاً به خداوند توکل کرده‌ایم، ابتدا باید به این نکته توجه کرد که «تشخیص» به چه معناست؟ تشخیص به معنای دانایی است و تعریف دانایی در کنگره۶۰، تشخیص ماهیت خواسته‌ها در هر رنگ و هر لباس است. زمانی که من وارد کنگره۶۰ می‌شوم به آموزش می‌رسم و معنای دانایی را درک می‌کنم، مطمئناً باید مسئولیت‌پذیر باشم؛ چراکه با قرار گرفتن در مسیر درست به‌ تبع آن از حال خوشی برخوردار می‌شوم؛ اما زمانی که من نتوانم تشخیص دهم و به دانایی مؤثر نرسیده باشم، حال خوشی نخواهم داشت. در واقع، می‌توان گفت میزان و معیار حال خوش ما این است که آیا در مسیر درستی قرار داریم یا در مسیر فرار از مشکلات هستیم. 

زمانی که من حال خوبی دارم، یعنی در مسیر درستی قرار گرفته‌ام؛ انرژی بیشتری دارم و برای آموزش، ورزش کردن و حضور در کنگره۶۰ وقت بیشتری می‌گذارم؛ اما زمانی که وقت برای کنگره۶۰ نمی‌گذارم، برای نوشتن فایل‌های صوتی وقتی ندارم، حال خوشی ندارم، دیر به جلسات می‌آیم، نمی‌توانم به تعادل بازگردم و تمام نکات کنگره۶۰ را رعایت نمی‌کنم، دقیقاً در نقطه‌ای قرار دارم که جایگاه خود را فراموش کرده‌ام و مسئولیت خود را به‌ عنوان شخصی که باید در پی درمان باشد، هنوز نپذیرفته‌ام. در این شرایط، من به دنبال آن هستم که تمام انسان‌ها و هستی به کمک من بیایند تا بتوانم به درمان و حال خوش برسم که این موضوع کاملاً بی‌معنی است و نشان می‌دهد که در مسیر درست قرار ندارم و در حال فرار از مسئولیت هستم.

چه موانع ذهنی باعث می‌شود افراد نتوانند مسئولیت اشتباهات و تصمیم‌های خود را بپذیرند؟

موانعی که باعث می‌شود انسان نتواند مسئولیت اشتباهات و تصمیم‌های خود را بپذیرد، عدم آموزش و به‌عبارتی «مثلث جهالت» است؛ یعنی «منیت، ناامیدی و ترس». این‌ها موانعی هستند که حس را آلوده و ذهن را شلوغ می‌کنند و نمی‌گذارند دید و برداشت انسان درست باشد.

مهم‌ترین پیام وادی چهارم برای اعضای کنگره ۶۰ در زمان حاضر چیست؟ 

به نظر من، مهم‌ترین پیام وادی چهارم برای اعضای کنگره۶۰ این است که تک‌ تک اعضا می‌توانند با پذیرفتن مهم‌ترین مسئولیت خود، یعنی درمان و با رعایت حرمت‌ها و قوانین به کنگره۶۰ کمک کنند. ما می‌توانیم با سفر درست به کنگره۶۰ کمک کنیم. همچنین می‌توانیم با قرار گرفتن در لژیون سردار و خدمت مالی یا دریافت شال مقدس راهنمایی و خدمت‌گزاری در کنگره۶۰، نه‌ تنها برای خود قدمی برداریم، بلکه به نسل‌های آینده و کسانی که تشنه آگاهی، معرفت و درمان هستند، یاری برسانیم و به‌عنوان یک مسافر و یک انسان، مسئولیت خود را بپذیریم.

کلام آخر: 

«از تو حرکت، از خداوند برکت». خداوند به انسان‌هایی بیشتر کمک می‌کند که مسئولیت خود را بیشتر پذیرفته باشند؛ همچنین انسان‌هایی شانس بیشتری دارند که تلاش بیشتری می‌کنند. در پایان از خداوند بزرگ، جناب آقای مهندس حسین دژاکام و خانواده محترمشان، دیده‌بانان محترم و راهنمایان بزرگوارم سپاسگزاری می‌کنم. همچنین از خدمتگزاران سایت در شعبه شیخ‌ بهایی که در صورپنهان خدمت می‌کنند، تشکر می‌نمایم.

تایپ و ویراستاری: مسافر رضا (لژیون۱۶) دبیرسایت 

تهیه و ارسال: مسافر حمزه