گروه خانواده-مرز میان بنده و پروردگار

مشارکت مکتوب راهنما همسفر مهری در مورد دستور جلسه هفتگی  وادی چهارم و تاثیر آن روی من:

بسیاری بر این باورند که سپردنِ امور به خداوند در مسائل حیاتی، به معنای سلب مسئولیت از خویشتن است؛ اما حقیقتِ امر، فرسنگ‌ها با این انگاره فاصله دارد.

در مسیر آموزشی ما، وادی‌های نخستین، زیربنای مستحکمی را پی‌ریزی کردند: در وادی اول آموختیم که باید «تفکر» کنیم، در وادی دوم دریافتیم که «امید» چراغ راه ماست و در وادی سوم، مسئولیت‌پذیری در قبال مشکلات و پرهیز از فرافکنی را مشق کردیم. اکنون، در وادی چهارم، این آموخته‌ها به بلوغ می‌رسند؛ چرا که می‌آموزیم نباید حتی مسئولیتِ مسائلِ خویش را بر دوشِ خداوند بیندازیم.

این وادی، مرزِ دقیق میان سهمِ بنده و سهمِ پروردگار را ترسیم می‌کند. قاعده‌ی هستی چنین است: اگر ما وظایف و تکالیفِ خویش را در این جهان به درستی ایفا کنیم، آنگاه مساعدت و هدایتِ قدرتِ مطلق، همچون بارانی رحمت، به سوی ما روانه خواهد شد. انسان با برخورداری از «اختیارِ تام» خلق شده است؛ او مختار است که طریقِ ارزش‌ها را برگزیند یا به بیراهه‌ی ضد ارزش‌ها قدم بگذارد، اما باید بداند که مسئولیتِ تمام‌عیارِ نتایجِ این انتخاب، تنها و تنها بر شانه‌های خودِ اوست.

برای شناختِ نظامِ مدبرِ هستی، باید از «دروازه‌ی خویشتن» عبور کرد. همان‌طور که سلول‌های بدنِ ما درکی از جهانِ بیرونِ کالبد ندارند، ما نیز در گام‌های نخستین، شناختی عمیق از آن نیروی عظیم نداریم. برای رسیدن به آن شناخت، نخست باید خود را بازشناسیم؛ باید هسته‌ی وجودیِ انسان را بشکافیم و بدانیم که ما تنها کالبدِ فیزیکی (صورِ آشکار) نیستیم، بلکه دنیایی ناشناخته از نفس، روح و آرشیو (صورِ پنهان) را در درونِ خود حمل می‌کنیم.

در نهایت، ای همسفر! این وادی به تو می‌آموزد که اگر در طولِ حیات با مشکلی روبرو شدی و برای رسیدن به هدفت، مسیری دشوار پیشِ رو داشتی، هرگز فراموش نکن: تمامِ این سختی‌ها تنها برای یک هدف است و آن اینکه «حل کردنِ مسائل» را بیاموزی. خداوند که خود طراحِ این نظام است، به تمامِ راه‌حل‌ها آگاه است؛ اما تو هستی که باید در این میدانِ پرمخاطره، با کسبِ تجربه و دانش، به تکامل و جایگاهِ شایسته‌ی انسانی برسی.

تایپیست:همسفر بیتا رهجوی راهنما همسفر مهری(لژیون دوم)
ویرایش و ارسال:همسفر لیلا نگهبان سایت
گروه خانواده نمایندگی اردبیل