وادی چهارم قانون پذیرفتن مسئولیت خود

همان‌طور که از اسم وادی مشخص است؛ ما باید سعی کنیم برای مسائل حیاتی خودمان، جایگاه و مسئولیت قدرت مطلق و جایگاه و مسئولیت خودمان را تا حد امکان مشخص کنیم، همان‌طور که می‌دانیم برداشت و نگرش انسان‌ها از قدرت مطلق با هم متفاوت است.

بعضی از ما گمان می‌کنیم که خداوند غول چراغ جادو است، یعنی دانسته یا ندانسته می‌خواهیم بار مسئولیت زندگی خود را به خداوند واگذار کنیم؛ مثلاً مرتکب خطا و اشتباه می‌شویم و انتظار داریم که خداوند، خود به همه کارهای ما نظارت کرده و تمام اشتباهات ما را درست کند، در صورتی که این انتظاری نادرست است، بعضی از افراد هم اصلاً به خداوند اعتقادی ندارند و می‌گویند که به شانس معتقد هستند که البته روی شانس هم نمی‌توان حساب کرد؛ چون ما باید روی اندیشه، تفکر و تلاش خودمان و همچنین آموزش‌هایی که می‌بینیم حساب کنیم.

وادی چهارم این قانون را به خوبی به ما می‌فهماند که در مسائل حیاتی، مسئولیت به عهده خود ما است و خداوند در این خصوص وظیفه‌ای ندارد و این مسئولیت را به خود ما محول کرده است و در این راه تمام اختیارات و توانایی‌های لازم را به ما داده است، پس با توجه به توضیحاتی که دادیم، اگر ما مرتب دلمان بخواهد خطا کنیم و به طرف ضدارزش‌ها حرکت کنیم؛ ولی از نیروهای مافوق بخواهیم که همه مسائل ما را در جهت ارزش‌ها حل کنند و خودمان نخواهیم که هیچ قدمی برای رسیدن به ارزش‌ها برداریم یا سختی نکشیم، کاملاً نادرست است و این فقط یک ترفند و حقه است که از زیر بار مسئولیت‌های خودمان شانه خالی کنیم.

قدرت مطلق زمانی که انسان را خلق کرد او را بر سر یک دو راهی قرار داد، یک راه رفتن به سمت ارزش‌ها و صراط مستقیم و راه دوم رفتن به سوی ضدارزش‌ها و فسق و فجور و پایان هر راه را هم به خوبی مشخص نموده است و در ادامه مسیر به انسان اختیار کامل داد تا هر راهی را که می خواهد انتخاب کند. حال این سوال پیش می‌آید که ما چگونه می‌توانیم در صراط مستقیم حرکت کنیم و یا اینکه آیا دعا و راز و نیاز و نیایش در این راه می‌تواند به ما کمک کنند یا نه؟

اول از هر چیز باید بدانیم که انسان دارای دو بخش است: ۱_ صور آشکار که قابل رؤیت، قابل حس و قابل لمس هستند، ۲_ صور پنهان که قابل رؤیت نیستند و نیز باید بدانیم که قانون پذیرش مسئولیت و واگذار کردن اختیار به انسان در تمام مراحل زندگی و تمام مراحل تکامل نفس که شامل نفس اماره، نفس لوامه و نفس مطمئنه است، صادق است.

اگر ما بتوانیم خودمان را از نفس اماره که ابتدای مرحله تکاملی نفس در انسان است جدا کنیم و به نفس مطمئنه یا قابل اطمینان برسانیم، یعنی بتوانیم خودمان را به درستی تزکیه و پالایش کنیم و به دانایی برسیم آن وقت می‌توانیم به فرمان عقل نزدیک شویم و تصمیمات معقول و درستی بگیریم و آن موقع است که دعا و راز و نیاز و نیایش هم می‌تواند مؤثر واقع شود؛ چون خداوند خودش وعده داده است.

در پایان اینکه ما در زندگی باید تمام تلاش و کوشش خود را به کار بندیم و تمام سختی‌ها را با جان و دل بپذیریم و در این راه اول باید درون خودمان را بهتر بشناسیم و زمانی که این امر حاصل شد، می‌توانیم به وجود قدرت مطلق و نیروهای مافوق هم پی ببریم.

نویسنده: همسفر لاله رهجوی راهنما همسفر نفیسه (لژیون بیست‌و‌یکم)
رابط خبری: همسفر شیوا رهجوی راهنما همسفر نفیسه (لژیون بیست‌و‌یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون نهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی امام قلی خان